Αφού το ενδιαφέρον μας επικεντρώθηκε στην ελληνική συμμετοχή του Ανδρέα Αγγελιδάκη στην 61η Μπιενάλε της Βενετίας, ξεχωρίσαμε κι άλλα κορυφαία εθνικά περίπτερα που γίνονται ο βασικός λόγος για τον οποίο η Βενετία βρίσκεται αυτήν τη στιγμή στο παγκόσμιο επίκεντρο. Εμείς καταγράψαμε όσα κέντρισαν την προσοχή μας και σας τα παρουσιάζουμε. 

Ανακαλύψτε τα!

Ινδία

Η Ινδία επιστρέφει μετά από επτά χρόνια στη Βενετία με την έκθεση "Geographies of Distance: remembering home", σε επιμέλεια του Amin Jaffer. Το περίπτερο συγκεντρώνει έργα πέντε καλλιτεχνών από διαφορετικές περιοχές της Ινδίας, χρησιμοποιώντας υλικά όπως πηλό, μπαμπού, κλωστή και papier-mâché, με έμφαση στη χειροποίητη μνήμη και την εύθραυστη υλικότητα του οικείου. Κεντρικό έργο αποτελεί η εγκατάσταση της Sumakshi Singh, η οποία «ανακατασκευάζει» το κατεδαφισμένο σπίτι της στο Νέο Δελχί μέσω κεντημένης κλωστής, δημιουργώντας μια αιωρούμενη αρχιτεκτονική μνήμης χωρίς βάρος. Δίπλα της, ο Asim Waqif παρουσιάζει μια δομή από μπαμπού σε διαρκή κατάσταση μετάβασης, σαν κατασκευή που δεν έχει ολοκληρωθεί ποτέ πλήρως. Το σύνολο του περιπτέρου διερευνά το σπίτι όχι ως σταθερό τόπο, αλλά ως εύθραυστη εμπειρία απώλειας, υλικών και αναμνήσεων που παραμένουν παρούσες.

Γερμανία

Η φετινή γερμανική συμμετοχή στη Venice Biennale, με τίτλο "Ruin", συνεχίζει την παράδοση της εννοιολογικής γλυπτικής και των παρεμβάσεων που συνομιλούν με την εθνικοσοσιαλιστική ιστορία του γερμανικού περιπτέρου. Η Sung Tieu έχει καλύψει τη μνημειακή πρόσοψη του κτηρίου του 1938 με τρία εκατομμύρια ψηφίδες, παραπέμποντας στις εργατικές κατοικίες του Ανατολικού Βερολίνου όπου μεγάλωσε ανάμεσα σε βιετναμέζικες οικογένειες και οι οποίες σήμερα κατεδαφίζονται λόγω της έντονης κτηματομεσιτικής ανάπτυξης. Παράλληλα, η Henrike Naumann αντιπαραβάλλει στοιχεία της επίσημης γερμανικής ιστορίας με προσωπικές και οικογενειακές μνήμες. Και οι δύο καλλιτέχνιδες εξερευνούν τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία αφηγείται από τις κοινωνικές παρυφές, αντιστεκόμενες στις σύγχρονες προσπάθειες αποσιώπησης αυτών των αφηγήσεων.

Αργεντινή

Στο αργεντίνικο περίπτερο, ο Matías Duville δημιουργεί μια έντονα βιωματική εγκατάσταση με τίτλο «Monitor Yin Yang». Ο επισκέπτης εισέρχεται σε έναν σκοτεινό χώρο όπου απλώνεται ένα τοπίο από λευκό αλάτι, χαραγμένο με μαύρο κάρβουνο, σχηματίζοντας μια εύθραυστη διαδρομή. Η αρχική οδηγία «παραμείνετε στα λευκά μονοπάτια» μετατρέπεται σε εμπειρικό κανόνα που γίνεται αντιληπτός μόνο μέσα στην κίνηση. Το έργο λειτουργεί σχεδόν κινηματογραφικά και απαιτεί προσεκτική πλοήγηση, καθώς κάθε βήμα μπορεί να αλλοιώσει την επιφάνεια. Ένα ηχητικό περιβάλλον βασισμένο σε περιβαλλοντικά δεδομένα της Βενετίας ενισχύει την αίσθηση ότι ο θεατής κινείται μέσα σε ένα ζωντανό, ασταθές οικοσύστημα όπου η παρατήρηση και η παρέμβαση δεν διαχωρίζονται εύκολα.

Κόσοβο

Το περίπτερο του Κοσόβου στεγάζεται στην εκκλησία Chiesa di Santa Maria del Pianto, έναν χώρο με βαριά ιστορία και πολλαπλές χρήσεις στο παρελθόν, από καταφύγιο μέχρι νοσοκομείο. Εκεί ο Brilant Milazimi παρουσιάζει την έκθεση "Brilant Milazimi: Hard Teeth", μια ζωγραφική και ηχητική εγκατάσταση που περιστρέφεται γύρω από την έννοια της αναμονής. Το έργο αντλεί από εμπειρίες που συνδέονται με τη συλλογική μνήμη του Κοσόβου - από τη βία και τις στερήσεις του πολέμου έως τη διαρκή προσδοκία της σταθερότητας και τις μεταναστευτικές ροές. Οι εξπρεσιονιστικοί πίνακες του καλλιτέχνη, ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το συμβολικό, συνομιλούν με το φορτισμένο περιβάλλον της εγκαταλελειμμένης εκκλησίας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα έντασης και εύθραυστης μνήμης.

Μαρόκο

Η πρώτη εθνική συμμετοχή του Μαρόκου στο Arsenale της Venice Biennale βασίζεται στην ύφανση ως κοινή, συλλογική γλώσσα. Η Amina Agueznay παρουσιάζει το έργο "Asǝṭṭa", όρος που προέρχεται από την αμαζιγική παράδοση και αναφέρεται σε τελετουργικές πρακτικές ύφανσης. Η εγκατάσταση δημιουργήθηκε με τη συμβολή 166 τεχνιτών από διαφορετικές περιοχές του Μαρόκου, σε μια διαδικασία που διήρκεσε περίπου έξι μήνες. Το αποτέλεσμα δεν λειτουργεί ως διακοσμητική αναπαράσταση της παράδοσης, αλλά ως σύγχρονο περιβάλλον όπου συνυπάρχουν υφαντά, κεντήματα, πλεκτά και κοσμηματικά στοιχεία. Μέσα στον χώρο αναπτύσσονται υφασμάτινες δομές και μοτίβα που συνδέουν τη μαροκινή χειροτεχνία με διαδρομές εμπορίου, υλικά της Βενετίας και προσωπικές αναφορές, όπως τα προστατευτικά σύμβολα που αφιερώνονται στη μητέρα της καλλιτέχνιδας, τη Malika Agueznay.

Main photo: Lorenzo Palmieri