Ηθοποιός σωματικού θεάτρου, performer και δημιουργός, είναι ένας καλλιτέχνης που έχτισε την πορεία του γύρω από το σώμα, την κίνηση και την άμεση επαφή με το κοινό. Σαν να ανασυνθέτει εικόνες από μια άλλη ζωή, o Robin θυμάται τον εαυτό του, μόλις τριών ετών, να στήνει αυτοσχέδιες παραστάσεις κουκλοθεάτρου για την οικογένειά του, επιστρατεύοντας ακόμη και τις αδελφές του ως συνεργούς. «Ήταν πάντα εκεί», μοιάζει να λέει αυτή η πρώτη εικόνα. Όχι ως συνειδητή επιλογή, αλλά ως μια φυσική κλίση που απλώς βρήκε τον δρόμο της. Η ουσιαστική στροφή ήρθε αργότερα, όταν αντιλήφθηκε ότι δεν τον ενδιέφερε τόσο το κείμενο όσο η έκφραση. «Συνειδητοποίησα ότι το σωματικό θέατρο ήταν κάτι στο οποίο ήμουν καλύτερος και μου άρεσε περισσότερο. Απολάμβανα την κίνηση και τη χρήση του σώματος, καθώς και την κωμωδία. Δεν με έλκυε τόσο το δράμα», λέει. Κι εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση: το σωματικό θέατρο δεν είναι χοροθέατρο, ούτε απλώς κίνηση πάνω στη σκηνή. Όπως εξηγεί ο ίδιος, πρόκειται για μια μορφή έκφρασης που προϋπήρξε του κλασικού, κειμενοκεντρικού θεάτρου. Από την commedia dell’arte μέχρι τον κλόουν και την παντομίμα, η αφήγηση δεν βασίζεται στις λέξεις αλλά στο σώμα. Στο πώς κινείται, αντιδρά, επικοινωνεί.

Οι σπουδές του στο Λονδίνο, σε σχολή βασισμένη στη μέθοδο του Jacques Lecoq, λειτούργησαν καταλυτικά. Εκεί μπήκαν οι βάσεις για μια πιο συνειδητή προσέγγιση της τέχνης του. Στη συνέχεια, μαζί με τη σύζυγό του ίδρυσαν τη δική τους ομάδα και για περίπου μια δεκαετία περιόδευαν σε Ελλάδα, Κύπρο και άλλες χώρες, συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ. Ήταν μια περίοδος διαρκούς κίνησης που διαμόρφωσε όχι μόνο την τεχνική του, αλλά και τη σχέση του με το κοινό. 

Κάπως έτσι, η Ελλάδα έπαψε να είναι απλώς ένας σταθμός. Έγινε βάση. «Ζω εδώ περίπου 14 χρόνια και πλέον έχω την απάντηση: το φαγητό, το κλίμα, ο κόσμος και η ανθρωπιά», λέει. Μιλά άπταιστα ελληνικά, έχει δημιουργήσει οικογένεια εδώ και βλέπει τη χώρα όχι ως επιλογή, αλλά ως τόπο ζωής. «Είναι εύκολο να συνδεθείς και σίγουρα είναι ένα μέρος όπου θέλω να μεγαλώσει το παιδί μου». Αυτό που τον κρατά, όμως, δεν είναι μόνο το προσωπικό κομμάτι. Είναι και το καλλιτεχνικό περιβάλλον. «Η Ελλάδα έχει έναν τεράστιο αριθμό ανεξάρτητων θεατρικών παραγωγών, με ανθρώπους που κάνουν θέατρο γιατί θέλουν να εκφραστούν, όχι για οικονομικούς λόγους. Είναι ένα εξαιρετικά ζωντανό περιβάλλον για δημιουργία». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννήθηκαν και έργα που συνδέονται άμεσα με την ελληνική ιστορία, όπως η παράσταση «Αγγελική», βασισμένη στην ιστορία μιας πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία το 1922.

Η συνεργασία του με το Cirque du Soleil μοιάζει, εκ των υστέρων, σχεδόν αναπόφευκτη. Μια παλιότερη οντισιόν, ένας ρόλος που δεν ήρθε τότε, και τελικά η σωστή συγκυρία που τον έφερε στη σκηνή του “OVO”. Εκεί υποδύεται τον “The Voyager”, έναν χαρακτήρα που δεν χτίζεται μέσα από λόγια αλλά μέσα από δράση. «Ο ρόλος προκύπτει μέσα από το παιχνίδι, τη στολή και τη σωματική κίνηση. Η στολή δίνει μορφή και χιούμορ από μόνη της, ενώ ο χαρακτήρας δημιουργείται μέσα από την αλληλεπίδραση με το κοινό».

Και ίσως εκεί βρίσκεται και το πιο ουσιαστικό στοιχείο της δουλειάς του: η άμεση ανταπόκριση. Όχι το χειροκρότημα, αλλά η στιγμή της σύνδεσης. «Οι πιο συγκινητικές στιγμές είναι όταν τραβάω την προσοχή ενός μικρού παιδιού που αντιδρά έντονα», λέει. «Ως μπαμπάς, νιώθω όμορφα όταν συνδέομαι με τα παιδιά. Αντιδρούν με τον πιο άμεσο, ειλικρινή τρόπο. Είναι το καλύτερο κοινό».

Σε αυτήν τη φράση συνοψίζεται και όλη του η φιλοσοφία: μια τέχνη που δεν χρειάζεται εξηγήσεις, γιατί λειτουργεί πριν από αυτές. Μια τέχνη που, όπως και εκείνες οι πρώτες παιδικές παραστάσεις, βασίζεται στο πιο απλό και ταυτόχρονα πιο δύσκολο ζητούμενο, την αληθινή επικοινωνία.

Info: Το “OVO” του Cirque du Soleil θα παρουσιαστεί στο PAOK Sports Arena από τις 14 έως τις 17 Μαΐου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ COURTESY OF CIRQUE DU SOLEIL

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΜΑΪΟΥ 2026