Λένε πως ο πρώτος έρωτας ενός άνδρα είναι η μητέρα του και ο τελευταίος μιας γυναίκας είναι ο γιος της. Δεν ξέρω αν η παραπάνω άποψη ισχύει απόλυτα, ωστόσο γνωρίζω πολύ καλά, πως η σχέση "μητέρας-γιου" είναι διαφορετική από κάθε άλλη. Δεν χωράει σε ορισμούς, σε λέξεις... Δεν χαρακτηρίζεται από όρια. Πρόκειται για μία μαγική σύνδεση ανάμεσά τους που μόνο αν την ζήσει κανείς μπορεί να την καταλάβει. Κι επειδή πολλές φορές τα πολλά λόγια είναι περιττά, με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, το GLOW.GR έδωσε την ευκαιρία σε 5 επιτυχημένους άνδρες, να μιλήσουν για τη δική τους μητέρα, για τις αναμνήσεις τους μαζί της, για όλα όσα τους έχει μάθει αλλά και για εκείνα που δεν της έχουν πει ποτέ. 

Απολαύστε τους!

Ζήσης Βρύζας - Διεθνής ποδοσφαιριστής 

H μυρωδιά που μου θυμίζει συνεχώς τη μητέρα μου και με ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια, είτε ήμουν κοντά, είτε πιο μακριά της, είναι αυτή των απλωμένων ρούχων στην αυλή. Η όμορφη μυρωδιά της καθαρότητας και μαζί, η εικόνα της μητέρας μου είναι αυτό που μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό. 

Η πιο ζωντανή παιδική ανάμνηση που έχω από τη μητέρα μου είναι η ισορροπία της σε αυτή την λεπτή γραμμή της αυστηρότητας, στο να διατελέσω τα καθήκοντα μου και κυρίως τα μαθήματα, χωρίς να τεθεί σε αμφισβήτηση ποτέ η απέραντη αγάπη που λάμβανα και λαμβάνω ακόμη. Προσπαθώ να την διατηρώ και εγώ με την σειρά μου. 

Το στοιχείο που έχω κρατήσει από τη μητέρα μου, εκτός από την ακεραιότητα, την εργατικότητα και αξιοπρέπειά μου είναι η ικανότητά της να δίνει έμφαση στην λεπτομέρεια, σε όλα. Κάθε απλή ή σύνθετη δουλειά γινόταν με τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή από εκείνη, με στόχο το ιδανικό αποτέλεσμα καταναλώνοντας όσο το δυνατόν τον ελάχιστο χρόνο. Είναι κάτι μοναδικό και σίγουρα με έχει επηρεάσει κι εμένα σε πολλούς τομείς της ζωής μου

Αυτό που θα ήθελα να της πω είναι ότι την αγαπώ!

Συνέντευξη: Αγάπη Γαβριηλίδου 

Δημήτρης Σαμόλης - Ηθοποιός και Μουσικός 

H μυρωδιά που μου θυμίζει συνεχώς τη μητέρα μου είναι η κλασική κολώνια “Μυρτώ” με την χαρακτηριστική διακριτική μυρωδιά της. Θυμάμαι να βρίσκεται πάντα στο WC και τη μητέρα μου να τη φοράει συνεχώς στο λαιμό της, λίγο πριν βγει, όταν ερχόταν από έξω, ακόμα και όταν έκανε δουλειές στο σπίτι.

Η πιο ζωντανή παιδική ανάμνηση που έχω από τη μητέρα μου είναι όταν ήμουν μικρός να μου διηγείται πώς μέχρι κάποια ηλικία ήμουν κολλημένος επάνω της και συνεχώς στην αγκαλιά της. Όπως έλεγε δεν την άφηνα καθόλου, οπότε αναγκαζόταν καμιά φορά να πλύνει ακόμα και τα πιάτα με εμένα στην αγκαλιά της.

Το στοιχείο που έχω κρατήσει από τη μητέρα μου είναι η στάση αισιοδοξίας της που μπορεί να μην μου το είχε πει ακριβώς με λέξεις, αλλά μέσα από τη συμπεριφορά της με έχει συνοδεύσει. Είναι αυτό που εν τέλη έγινε και η σημαία της δημιουργικότητας μου, δηλαδή η μετουσίωση του τραύματος σε κάτι θετικό.

Αν μπορούσα να της πω κάτι σήμερα είναι ότι πλέον που έχω μεγαλώσει καταλαβαίνω πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε και ό,τι περνούσε από το χέρι της. Οι τυχόν παραλείψεις δεν ήταν από απουσία αγάπης, αλλά από απουσία γνώσης και τρόπου, καθώς ό,τι έκανε το έκανε με βάση αυτά που ήξερε και αυτά που της είχαν μάθει τότε.

Συνέντευξη: Εύα Χατζηαντώνογλου 

Αντώνης Τσαπατάκης - Παραολυμπιονίκης

Η μυρωδιά που μου θυμίζει πάντοτε την μητέρα μου είναι αυτή που η ονομασία της είναι άφατη. Δεν θα υπάρξει ποτέ κάτι που σημαίνει αυτό γιατί δεν χωράει σε μια λέξη το μεγαλείο της αγάπης από την μητέρα.

Η πιο ζωντανή παιδική ανάμνηση που έχω από τη μητέρα μου είναι αυτή του "δίνω τα πάντα ακόμα και αν δεν έχω τίποτα". Αν χρειαστεί και την ζωή της να δώσει για το παιδί της, θα το κάνει.

Αυτό που μου έμαθε η μητέρα μου είναι να είμαι καλός άνθρωπος πάνω από όλα. Να αγαπώ και να τους κάνω να με αγαπάνε.

Αν μπορούσα να της πω κάτι σήμερα που δεν της έχω πει ποτέ θα ήταν πολλά και τίποτα. Όλα τα ξέρει ήδη για εμένα χωρίς να της τα πω. Το παρατηρώ και στη γυναίκα μου με το παιδί μας. Αν και ακόμα δεν έχει καταφέρει να αρθρώσει λέξη εκτός από το μπαμπά και μαμά, αυτά αρκούν για να ξέρει τα πάντα εκείνη για το παιδί της.

Συνέντευξη: Καλλιρρόη Σιμιτζίδου 

Ορέστης Χαλκιάς - Ηθοποιός 

Η μυρωδιά που μου θυμίζει πάντοτε την μητέρα μου είναι το φοβερό κοκκινιστό κόκκορα με μακαρόνια. Μάλιστα, η ίδια η μητέρα μου λέει πως όταν ήμουν παιδάκι ανυπομονούσα να το φάω. Μου έβγαζε πάντα κάτι σπιτικό. Ωστόσο στην πορεία ανακάλυψα πως έχω τις αλλεργίες στο κοτόπουλο και δεν μπορούσα ποτέ να το ξαναφάω αυτό το φαγητό. Οπότε αυτή η αίσθηση έχει μείνει πολύ σαν ανάμνηση άπιαστη που δεν μπορώ να το ξαναγευτώ. Ήταν και πολύ συνδυασμένο με τις διακοπές μας που πηγαίναμε σε ένα σπιτάκι που έχουμε κάτω στη Μεσηνία. Επιστρέφαμε από τη θάλασσα με τα αλάτια με τον αδερφό μου και μας περίμενε αυτό το φαγητό. Είναι πάρα πολύ "μαμά" όλο αυτό. 

Η πιο ζωντανή ανάμνηση που έχω από τη μητέρα μου είναι ξεκάθαρα όταν ήμουν στην εφηβεία, γύρω στα 13-14 και έχω αρχίσει γενικώς κάπως να ψάχνομαι με το ροκ. Η μαμά μου το έχει αντιληφθεί αυτό και επειδή η γενιά της γνώριζε πολύ καλά αυτό το είδος της μουσικής, ειδικά τους Led Zeppelin, μου είχε πει να ψάξω ένα τραγούδι τους και συγκεκριμένα να δώσω ιδιαίτερη προσοχή σε όλους τους στίχους. Αυτό από εκεί και πέρα με καθόρισε γενικώς σαν προσωπικότητα, σαν Ορέστη, γιατί κάπως έτσι ανακάλυψα πιο ειδικά τη ροκ μουσική, η οποία ήταν πολύ σημαντική στη ζωή μου. Από από εκεί και πέρα σε εισαγωγικά "επαναστάτησα" από το θέατρο. Άρχισα να ακούω όλο και περισσότερο ροκ, να έρχομαι κοντά στα μουσικά όργανα, να δημιουργώ άλλες σχέσεις με φίλους, με μπάντες, με όλο αυτόν τον κόσμο της μουσικής. Η μητέρα μου μου έδωσε ένα πολύ σημαντικό έναυσμα. 

Αυτό που μου έμαθε η μητέρα μου είναι ότι η αγάπη κερδίζει τα πάντα. Ότι ακόμα και κάτι επώδυνο, αν υπάρχει αγάπη αξίζει στο τέλος. Γενικά μου έμαθε να προσπαθώ, να επιμένω και να αγαπώ τους γύρω μου. Σε ένα τέτοιο κλίμα μεγάλωσα και όταν πήγαινα να ξεφύγω από τον "σωστό" δρόμο, είχα ευτυχώς αυτούς τους γονείς και ιδιαίτερα αυτήν τη μητέρα που με ξανα έβαζαν εκεί που έπρεπε. Με τον τρόπο τους, όχι με κάποια ιδιαίτερη οδηγία. Πάντα με το σκεπτικό ότι ήθελαν να μην μας λείπει τίποτα και να είμαστε ευτυχισμένοι. Ξέρω ότι θυσίασαν πολλά πράγματα για εμάς. 

Διανύω μια περίοδο που με τη μάνα μου τα λέω όλα! Για μένα είναι κάτι πολύ καινούργιο όλο αυτό. Ήμουν πιο daddy's boy να πω την αλήθεια. Όμως στην πορεία της ενηλικίωσής μου ανακάλυψα ότι με εκείνη συνεννοούμαι πολύ περισσότερο. Της τα λέω όλα. Ούτε θα φοβηθώ να της πω σ'αγαπώ ούτε ότι κάτι έκανε λάθος και με πλήγωσε. 

Συνέντευξη: Ελένη Παπαστεργίου

Ρένος Χαραλαμπίδης - Ηθοποιός

Η μυρωδιά που μου θυμίζει πάντοτε την μητέρα μου είναι αυτή του φαγητού. Κάθε φαγητό μου θυμίζει την μητέρα μου. 

Η πιο ζωντανή ανάμνηση που έχω από τη μητέρα μου είναι να παλεύουμε. Θυμάμαι με τη μαμά μου να παλεύουμε. Και μου κάνει εντύπωση γιατί, ακόμη μέχρι τώρα, με άφηνε να κερδίζω. Ήξερε να κάνει ενδιαφέρον το παιχνίδι. Ενώ όταν παλεύαμε με τον πατέρα μου, δεν είχε τη διπλωματία της μάνας μου. Ο πατέρας μου δεν έπιανε ακριβώς τη γοητεία του παιχνιδιού. Όχι ότι ήταν άσχημος, αλλά η μητέρα μου με έπαιζε καλύτερα. 

Χάρη στη μητέρα μου, οφείλω την αίσθηση μέτρου. Που έχω γενικά στη ζωή μου. Απ' τα οικονομικά μέχρι τα συναισθηματικά. Νομίζω απ' τη μητέρα παίρνει κανείς την έννοια του μέτρου.

Τα έχω πει όλα στη μητέρα μου και είχαμε μια υπέροχη σχέση. Θα τις έλεγα όμως για μια φορά, μάνα, άριστα δέκα. Αντιλήφθηκα μετά την κοίμησή της, ότι σε όλα τα στοιχήματα που έβαλε σαν μάνα, τα κέρδισα. Πάρα πολύ μετά την κοίμησή της. Όταν και εγώ ωρίμασα. Ήταν κάποια συγκεκριμένη κίνηση που μπορεί να ήταν και μικρή, κάτι το πιο απλό τέλος πάντων. Ήξερε η μητέρα μου να κρύβει πράγματα τα οποία πρέπει να τα μάθω πιο νωρίς για να τα αντιληφθώ καλύτερα. Ήξερε πολύ καλύτερα τη φράση κάθε πράγμα στον καιρό της.

Συνέντευξη: Ελένη Παπαστεργίου