Έως τις 12 Μαρτίου, η Bloom Theatre Group παρουσιάζει στο Θέατρο Αυλαία το βραβευμένο έργο της Βρετανίδας Lucy Prebble, "The Effect", για το οποίο όλοι οι λάτρεις του είδους μιλούν αυτήν τη στιγμή. Σε μετάφραση Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη και σκηνοθεσία Ανδρέα Παράσχου, η παράσταση κάνει τον θεατή να στέκεται μπροστά σε ένα τολμηρό πείραμα για τέσσερις ανθρώπους, μέσα από το οποίο διερευνώνται κρίσιμα ζητήματα ψυχικής υγείας, τα ηθικά όρια της ιατρικής, η ταυτότητα και ο έρωτας - ό,τι δηλαδή ταλανίζει την κοινωνία μας τώρα και για πάντα. Ανάμεσα σε αυτούς τους τέσσερις βρίσκεται και η Άννα Μαρία Γάτου.

Παρακάτω, η ίδια απαριθμεί τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να χάσουμε αυτήν την παράσταση, μιλά για την πορεία της στο θέατρο, αλλά και για όσα την κρατούν στην αγαπημένη της πόλη, τη Θεσσαλονίκη.

Πρωταγωνιστείς στην παράσταση "The Effect" της Lucy Prebble που αυτήν την περίοδο απολαμβάνουμε στο Θέατρο Αυλαία. Το έργο εξερευνά τη σχέση μεταξύ έρωτα και ψυχολογικής επιστήμης. Τι κρατά το κοινό περισσότερο απ' αυτήν την ιστορία;

Όλοι έχουμε αναρωτηθεί κάποια στιγμή: «Πώς ερωτευόμαστε; Τι είναι αυτό που βλέπω σε έναν άλλον άνθρωπο και με κάνει να θέλω να συνδεθώ μαζί του;» O έρωτας υπάρχει στις περισσότερες πτυχές της ζωής μας και κάθε απόπειρα να τον αναλύσουμε -αν και λίγο μάταια- μας προκαλεί ενδιαφέρον. Δύο συμμετέχοντες παίρνουν μέρος σε μια κλινική δοκιμή ενός νέο αντικαταθλιπτικού φαρμάκου. Όσο προχωρά το πείραμα, η έλξη μεταξύ τους μεγαλώνει και δημιουργείται το ερώτημα αν αυτό που νιώθουν είναι πραγματικό ή απόρροια της ουσίας που λαμβάνουν. Ελάτε να το ανακαλύψουμε!

Τι άλλο κάνει αυτό το έργο τόσο ιδιαίτερο και ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;

Είναι ένα εξαιρετικά καλογραμμένο έργο, βραβευμένο από το Critics' Circle Καλύτερου Νέου Έργου, που θίγει σε βάθος θέματα όπως η ψυχική υγεία, η φαρμακευτική αγωγή, η κατάθλιψη, η ιατρική ηθική και φυσικά ο έρωτας. Ένα πείραμα για τέσσερις ανθρώπους ερωτευμένους και θλιμμένους που ψάχνουν να βρουν τι και πώς νιώθουν, ενώ παράλληλα οι συγκρούσεις ανάμεσα στα δύο ζευγάρια είναι αναπάντεχες. Ο δικός μου ρόλος έχει να κάνει με τον συντονισμό του πειράματος, όπου μαζί με έναν ψυχίατρο, ακόμα προσπαθούμε να τρέξουμε μια κλινική δοκιμή για να αξιολογήσουμε αν αυτό το καινούριο φάρμακο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντικαταθλιπτική αγωγή. Όμως, στην πορεία όλα παίρνουν μια τελείως διαφορετική τροπή. Το κείμενο είναι γεμάτο ανατροπές και αγγίζει τα όρια του επιστημονικού θρίλερ.

Ποιο πιστεύεις πως είναι το πιο επιδραστικό φυσικό αντικαταθλιπτικό στη νοσηρότητα των καιρών μας;

Η αγάπη. Για τον εαυτό μας, για τους άλλους και γι' αυτά που κάνουμε. Μόνο μέσα από την πραγματική επαφή μπορούμε να ξαναβρεθούμε στον πυρήνα μας. Έχουμε συνηθίσει να ζούμε σε καταιγιστικούς ρυθμούς καθημερινότητας, πράγμα μου μας αποξενώνει όλο και περισσότερο. Οφείλουμε να δώσουμε χώρο στον εαυτό μας και στους άλλους.

Αλήθεια, πώς προέκυψε η ενασχόλησή σου με τον χώρο της Τέχνης και γιατί επέλεξες να γίνεις ηθοποιός;

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να κάνω θέατρο - δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω ακριβώς. Σε όλες τις φάσεις της ζωής μου ήταν κομμάτι μου. Ξεκίνησα κλασικά στις θεατρικές ομάδες του σχολείου, μετά ως φοιτήτρια Ψυχολογίας ήμουν για χρόνια στη θεατρική της Ιατρικής του Α.Π.Θ. -μια ειδική μνεία στη ΧΝΟΥ εδώ (Χρονίως Νοσούσες Ονειροπαρμένες Υπάρξεις)-, και κάπου εκεί κατάλαβα ότι ήθελα να το κάνω επαγγελματικά. Έδωσα κατατακτήριες για το Τμήμα Θεάτρου Α.Π.Θ., πέρασα φανταστικά μέσα στη σχολή και γνώρισα πολύτιμους συνεργάτες και φίλους και να 'μαστε εδώ που είμαστε τώρα.

Παράλληλα, είσαι και co-founder της Bloom Theatre Group. Θα μας πεις δυο λόγια γι' αυτό το project;

Bloom = 1) O ήχος του σώματος που πέφτει στο νερό. 2) Aνθίζω. Στο Τμήμα Θεάτρου λοιπόν, γνώρισα τον Ανδρέα Παράσχο (σκηνοθέτη της ομάδας), ήμασταν μαζί στην Υποκριτική, με αφορμή μια εργασία της σχολής για το μάθημα Σκηνοθεσία ΙΙΙ. Σκέφτηκε να κάνει μια παράσταση για το «Όνειρο στο Κύμα» του Παπαδιαμάντη. Συνεργαστήκαμε μαζί με τη Μαρίνα Κωνσταντινίδου (σκηνογράφο της ομάδας) και βρήκαμε πολλά κοινά σημεία επαφής. Στην πορεία γίναμε φίλοι, κάναμε και άλλα projects και κάποια στιγμή αποφασίσαμε να ιδρύσουμε την Bloom Theatre Group ως ΑΜΚΕ. Είναι μια απόφαση που χαιρόμαστε κάθε μέρα, γιατί μας έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνουμε πράγματα με τους δικούς μας όρους και παρ' όλες τις δυσκολίες και την ατελείωτη δουλειά, το απολαμβάνουμε πολύ. Έχουμε κάνει αρκετές συνεργασίες με ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς, έχουμε ταξιδέψει με δουλειές μας ανά την Ελλάδα, αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ. Προσπαθούμε κάθε φορά να δοκιμάζουμε καινούρια πράγματα και να εξελισσόμαστε.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που έχεις αποκομίσει από το θέατρο μέχρι σήμερα;

Το θέατρο είναι ομάδα, αυτή είναι η μεγαλύτερη συνειδητοποίηση που έχω κάνει. Μόνο μέσα από τη συλλογική δουλειά και από την ουσιαστική επικοινωνία μπορούμε να εξελιχθούμε τόσο καλλιτεχνικά, όσο και προσωπικά. Παράλληλα, η επιμονή είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία για να μπορέσει κανείς να υπάρξει στον χώρο και να διεκδικήσει όλα όσα θέλει να δημιουργήσει.

Τι άλλο πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Σίγουρα θα ήθελα να συνεχίσω να κάνω θέατρο με ανθρώπους που με εμπνέουν
και νιώθω ότι πορευόμαστε «μαζί».

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;

Οι Σαράντα Εκκλησιές. Είναι η γειτονιά που μένω εδώ και πολλά χρόνια και νιώθω ότι έχει ό,τι χρειάζομαι. Ανοιχτωσιά, θέα και τους φίλους μου στα διπλανά στενά.

Και ποιο είναι το πιο κινηματογραφικό της σημείο;

Η Άνω Πόλη. Μου αρέσουν πολύ τα πλακόστρωτα και τα μικρά στενάκια που έχει.

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

Η Νέα Φωλιά πάνω από την Κασσάνδρου.

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Θάλασσα παντού, πολλά παγωτατζίδικα και το καλύτερο vibe.

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Στη Λέοντος Σοφού, στη στοά που ήταν το Kαφενείον Τζαμάλα. Αγαπημένο στέκι που μας έλειψε πάρα πάρα πάρα πολύ από τότε που έκλεισε.

Πού έχεις ζήσει τα καλύτερα parties;

Θα πω στο σπίτι μου, με μεγάλη σιγουριά. Δημόσια συγνώμη στους γείτονες για τα καραόκε των προηγούμενων χρόνων!

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχετε μοιραστεί;

Κάθε φορά που περπατάω στην Κατούνη, βλέπω τον εαυτό μου να κουβαλάει μια τεράστια σακούλα με γυάλινα μπουκάλια από τις εποχές που δούλευα εκεί.

Πού σε βρίσκουν τα μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια;

Στην παραλία. Δεν το κάνω συχνά, αλλά τώρα που το αναφέραμε, θα πάω!

Ένας χώρος Τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;

Το Θέατρο Αμαλία, που άνοιξε ξανά από αγαπημένους φίλους και χαιρόμαστε πολύ γι' αυτό.

Πού θα ξεναγούσες οπωσδήποτε έναν γνωστό σου από άλλη πόλη;

Στα Λαδάδικα για να δει την πόλη το βράδυ, με πρώτο και τελευταίο σταθμό το Σάρωθρον.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει...

Μπουγάτσα Γιάννη.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;

Το "Apocalypse" από Cigarettes After Sex.

Το αγαπημένο σου κτίριο εδώ;

Το Τμήμα Θεάτρου Α.Π.Θ. στην Εγνατία.

Ένας άνθρωπος που με τον τρόπο του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην πόλη;

Εύχομαι ο καθένας από εμάς να κάνει πράγματα στην καθημερινότητά του για να αλλάξει τα δεδομένα.

Τι σε κάνει να επιμένεις επαγγελματικά στη Θεσσαλονίκη;

Νιώθω ότι είναι το μέρος που μου ταιριάζει περισσότερο απ' όλα. Οι ρυθμοί της, οι άνθρωποί της - είναι η πόλη μου.

Λίγες ακόμα λέξεις για την πόλη σου...

Φως, θάλασσα και πολλή μουσική.

Κεντρική φωτογραφία: Γιάννης Κιοσσές