Το φως είναι πάντοτε ζητούμενο στην αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, όμως δεν είναι απαραίτητο να κατακλύζει κάθε γωνιά για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα. Σε αυτό το διαμέρισμα στη Βηρυτό, στην περιοχή Clemenceau, η ομορφιά γεννιέται από την αντίθεση: από τη συνύπαρξη σκιάς και φωτεινών ανοιγμάτων, από την εναλλαγή σκοτεινών και φωτεινών υλικών. Το αποτέλεσμα θυμίζει ζωγραφικό έργο τέχνης, με μια ατμόσφαιρα σχεδόν θεατρική, που αιχμαλωτίζει το βλέμμα χωρίς να το κουράζει.

Μια κατοικία με παρελθόν, αλλά με «βλέμμα» στραμμένο στο μέλλον

Η τετράκλινη κατοικία σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Elie Riachi, που μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη Βηρυτό και το Λονδίνο, για έναν μεγιστάνα του πετρελαίου. Πρόκειται για το αστικό του καταφύγιο, ένα pied-à-terre για τις στιγμές που επιστρέφει στην πόλη. Με αγάπη για τον σχεδιασμό και με μια πλούσια συλλογή έργων τέχνης από καλλιτέχνες της περιοχής, ο ιδιοκτήτης ζήτησε μια ανανέωση: όχι αλλαγή δομής, αλλά μια ουσιαστική «αισθητική ανάσα». Τα παλιά στοιχεία απομακρύνθηκαν, οι χαμηλές ψευδοροφές αποσύρθηκαν, ενώ τα δάπεδα από ασβεστόλιθο διατηρήθηκαν ως ένα διαχρονικό υπόβαθρο.

Ένα σπίτι που αφηγείται πολιτισμούς

Ο σχεδιασμός βασίστηκε στην επιθυμία για έναν χώρο πολυεπίπεδο, ζεστό, με αίσθηση ζωντάνιας και μνήμης. Το ίδιο το διαμέρισμα υπαγόρευσε τον χαρακτήρα του: βρίσκεται στον πρώτο όροφο ενός κτιρίου των αρχών του 2000, με θέα σε καταπράσινους κήπους και ένα σιντριβάνι, σε μικρή απόσταση από την Κορνίς της Βηρυτού. Η πόλη περνά μπροστά από τα παράθυρα σαν κινούμενη εικόνα, ενώ το πράσινο λειτουργεί ως φυσικό φίλτρο ηρεμίας, δημιουργώντας έναν απρόσμενα ισορροπημένο διάλογο.

Η δύναμη των αντιθέσεων

Για τον Riachi, οι αντιθέσεις είναι δομικό εργαλείο. Με επιρροές από τον μπρουταλισμό και το mid-century design, αντιμετωπίζει κάθε χώρο σαν σύνθεση υλικών και όγκων. Δεν επιβάλλει φόρμες, τις ανακαλύπτει μέσα από την ίδια την αρχιτεκτονική. Το layering -οπτικό και υλικό- γίνεται το μέσο για να αναδειχθεί ο χαρακτήρας κάθε δωματίου.

Η εμπειρία ξεκινά από τον προθάλαμο: σκοτεινός, χαμηλοτάβανος, εσκεμμένα κλειστός. Αντί να τον «διορθώσει», ο σχεδιαστής ενίσχυσε τη δραματικότητά του. Επένδυσε τους τοίχους με πάνελ και διάτρητα παραβάν από αμερικανική καρυδιά, πλαισιωμένα με τραβερτίνη. Όταν το φως τα διαπερνά, δημιουργεί σκιές που μοιάζουν να κινούνται. Οι αναφορές στη mashrabiya της αραβικής αρχιτεκτονικής είναι σαφείς, με τετράγωνα ανοίγματα που προκαλούν περιέργεια για όσα ακολουθούν.

Πίσω από την είσοδο, το σπίτι αναδεικνύει την ομορφιά του. Το καθιστικό και η τραπεζαρία μοιράζονται την ίδια γλώσσα υλικών: καρυδιά, τραβερτίνη, απαλά υφάσματα. Το τζάκι, ειδικά σχεδιασμένο, επαναλαμβάνει τα γεωμετρικά μοτίβα της εισόδου, ενώ τα μοντέρνα φωτιστικά προσθέτουν θερμότητα. Το χαλί από μετάξι και μαλλί, ο καναπές με ανάγλυφη υφή και η ενσωματωμένη μπάρα για ποτά λειτουργούν ως έξτρα στοιχεία πολυτέλειας.

Αντικείμενα με προσωπικότητα

Η παλέτα παραμένει γήινη και ουδέτερη, ώστε να φιλοξενεί την εναλλασσόμενη συλλογή τέχνης. Πολλά από τα έπιπλα είναι σπάνια κομμάτια, που ανακαλύφθηκαν σε υπαίθριες αγορές και γκαλερί στο Παρίσι και το Λονδίνο. Mid-century σχέδια συνυπάρχουν με σύγχρονες δημιουργίες, όλες με έντονη, αλλά ισορροπημένη παρουσία.

Στους ιδιωτικούς χώρους, η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμα πιο ήσυχη. Τα υπνοδωμάτια και τα μπάνια εισάγουν διακριτικές χρωματικές νότες: ξεθωριασμένο πράσινο της ελιάς, αποχρώσεις του χαλκού, υφάσματα από λινό. Τα κεφαλάρια αντλούν έμπνευση από το φύλλωμα των μπαλκονιών, ενώ η αίσθηση άνεσης παραμένει κυρίαρχη.

Με πληροφορίες από AD Middle East | Κεντρική φωτογραφία: Dominique Ricci