Η Ειρήνη Δαμιανίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, είναι χορεύτρια, χορογράφος και δεν μπορεί να φανταστεί την ζωή της χωρίς την τέχνη. Το Waacking είναι το μεγάλο της πάθος και αυτό φαίνεται μέσα από τις πετυχημένες δουλειές της. Στις 20, 21 και 22 Φεβρουαρίου θα βρίσκεται στο Μοσχάτο, όπου και θα διεξάγεται για τέταρτη χρονιά το φεστιβάλ που διοργανώνει με τίτλο “Follow The Waack”. Μια γιορτή για το είδος χορού που φέρνει μια παράλληλη πραγματικότητα στη ζωή μας.

Που σε πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Αυτήν την περίοδο βρίσκομαι στην Αθήνα και ασχολούμαι με διάφορα πράγματα που αφορούν τον χορό. Κάνω μαθήματα, επιμελήθηκα την κίνηση και τις χορογραφίες στο “Smiley” του Μίνου Θεοχάρη που παίζεται στο Shamone Club μέχρι τον Απρίλιο, ενώ τώρα προετοιμάζομαι για το φεστιβάλ μου. Πρόκειται για το “Follow the Waack”, ένα πανευρωπαϊκό 3ήμερο φεστιβάλ που διεξάγεται για τέταρτη χρονιά, από τις 20 μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου στην Αθήνα και είναι κάτι που μου γεμίζει την ψυχή.

Αν έπρεπε να δώσεις έναν ορισμό στο Waaking, ποιος θα ήταν αυτός;

Είναι ένας club style χορός, ο οποίος έχει μια κουλτούρα ελευθερίας, μουσικότητας και γιορτής. Γίνεσαι ένα με τη μουσική και ξαφνικά μπορείς να εκφράζεσαι με έναν τρόπου που δεν γνώριζες πιο πριν.

Ποιο είναι ένα τραγούδι που λατρεύεις να χορεύεις;

Δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσω το Freed from Desire από Gala και να μην σηκωθώ να χορέψω. Είναι κάτι που επιβάλλεται και που ζητάει την κίνηση.

Υπάρχουν άνθρωποι στην ζωή σου που, όσον αφορά το κομμάτι του χορού, είχαν μεγάλη επιρροή πάνω σου;

Υπάρχουν πολλοί που με έχουν διαμορφώσει ανά καιρούς και μου έχουν δώσει πράγματα. Από τα πιο καθοριστικά άτομα ήταν τα κορίτσια από τη Θεσσαλονίκη που χορεύουμε όλες μαζί Waacking: η Σοφία, η Σοφία και η Μαρία. Νιώθω ότι είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι μου που οφείλεται σε αυτήν την τετράδα, ειδικά μέσα από την χημεία και τη σύνδεση που αναπτύξαμε μέσα από τα ταξίδια και τα πράγματα που κάναμε λόγω του Waacking.

Ποια αποτυχία σου αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Φυσικά τυχόν αποκλεισμοί σε battles και διαγωνισμούς ήταν κάτι στενάχωρο, αλλά γενικά, δεν έχω αισθανθεί ποτέ να έχω μεταφράσει κάτι ως μεγάλη αποτυχία πάνω στον χορό. Ίσως το μόνο πράγμα που θα με τραβούσε θα ήταν η στασιμότητα πάνω σε αυτό που κάνω, είτε για προσωπικούς λόγους, είτε λόγω καταστάσεων.

Ποιο κομμάτι της δουλειάς σου είναι το αγαπημένο σου;

Σίγουρα εκείνο της δημιουργίας και ό,τι περιλαμβάνει αυτή, όπως η χορογραφία, η φαντασία, ο αυτοσχεδιασμός, τα σχήματα, οι άνθρωποι και η αλληλεπίδραση.

Αν αύριο σου έπαιρναν τον τίτλο «χορεύτρια», τι θα συνέχιζες να κάνεις έτσι κι αλλιώς;

Έχω φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή μου που σκέφτομαι πως μόνο μέσα από τη δημιουργία και την τέχνη θα μπορούσα να πορεύομαι. Τώρα αν έπρεπε να αφαιρέσουμε τον τίτλο χορεύτρια/χορογράφος , δεν νομίζω να ξέφευγα πολύ από το φάσμα της τέχνης, καθώς με οτιδήποτε άλλο δεν θα ήμουν χαρούμενη.

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνεις να σπας;

Αυτός είναι να μπορώ να πηγαίνω με την ροή των πραγμάτων και να αφήνομαι σε αυτήν, έχοντας πάντα παράλληλα τη συνείδηση της πραγματικότητας γύρω μου. Προσπαθώ να την ακολουθώ, χωρίς όμως να υπακούω τα προκαθορισμένα πράγματα.

Τι αξίζει περισσότερο από το ταλέντο;

Αρχικά μπορούν όλοι να χορέψουν, είναι κάτι που μαθαίνεται όπως όλα τα πράγματα. Σίγουρα το ταλέντο είναι κάτι που παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά δεν αποτελεί αποθαρρυντικό παράγοντα για κάποιον που δεν το διαθέτει. Το ζητούμενο είναι η εξάσκηση και η εργατικότητα πάνω σε αυτό.

Τι σε βοηθά να επανέρχεσαι όταν μια μέρα πάει στραβά;

Η μουσική και η κίνηση είναι πράγματα που με βοηθάνε πολύ και φυσικά οι άνθρωποι που έχω γύρω μου και αγαπώ.

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν...

Αν λέγαμε αυτό που θέλουμε να πούμε, αν ακούγαμε το ένστικτο και τη φωνή μέσα μας και αν αγκαλιάζαμε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλον.

Όταν κλείνει η πόρτα της «σχολής» τι μένει; 

Δεν νιώθω τόσο διαφορετική όσον αφορά τη δουλειά μου καθώς νιώθω αρκετά «ο εαυτός μου», είτε είμαι στην αίθουσα, είτε κλείνω την πόρτα της. Αν έπρεπε να πω κάτι, θα έλεγα ότι απολαμβάνω την ηρεμία, τους καρπούς των κόπων μου και την καλή παρέα.

Αν κάποιος σου ζητούσε να βγάλεις μια χορογραφία με στοιχεία από τη σημερινή επικαιρότητα ή να την σχολιάσεις, πώς θα ήταν αυτή;

Η αλήθεια είναι πως η επικαιρότητα είναι θλιβερή. Πόλεμος, βία, ανασφάλεια, καχυποψία. Δεν ξέρω ακριβώς πώς θα το έκανα. Ίσως να χρειαζόμουν το κατάλληλο τραγούδι ή το κατάλληλο πρόσωπο για να εμπνευστώ παραπάνω.

Πιστεύεις πως μια τόσο θλιβερή πραγματικότητα θα μπορούσε να αντιπροσωπευτεί από το Waacking;

Το Waacking είναι η παράλληλη πραγματικότητα, αυτή που θέλουμε να ζούμε και να έχουμε στη ζωή μας μέσα από την ελευθερία, τη σύνδεση, την έκφραση, την αγκαλιά και την παρουσία στο τώρα. Το Waacking είναι η πρόσκληση στο να διατηρήσουμε αυτές τις πλευρές μας ζωντανές τη στιγμή που γύρω μας υπάρχουν στενάχωρα πράγματα. Να προσπαθείς να είσαι ζωντανός, να περνάς ωραία και να συνδέεσαι.

Η τέχνη είναι μια μορφή «τοποθέτησης». Πώς το αντιλαμβάνεσαι αυτό με βάση τα σημερινά δεδομένα;

Στην τέχνη δεν μπορεί να αποκοπεί κάτι από αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Όλα θα επηρεαστούν και γι’ αυτό η τέχνη είναι εκεί, για να σχολιάσει με τον δικό της τρόπο την επικαιρότητα. Ακόμα και να μην τη σχολιάσει κάτι σημαίνει. Το να τοποθετηθείς μέσα από το έργο σου απαιτεί μεγάλη προσπάθεια και αποφασιστικότητα. Τα επιφανειακά είναι το πρόβλημα. Αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι και να τοποθετηθεί όντως μέσα από το έργο του, σίγουρα αυτό θα περάσει στον κόσμο.

Good to Know: Το Waacking είναι ένα εκφραστικό στιλ χορού που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1970 στα LGBTQ+ clubs του Λος Άντζελες, μέσα στη disco κουλτούρα. Χαρακτηρίζεται από γρήγορες, θεατρικές κινήσεις των χεριών, έντονες πόζες και δυναμική μουσικότητα, δίνοντας έμφαση στην αυτοπεποίθηση και την προσωπική έκφραση.

Info: @eirinidam @followthewaack

Main Photos by Ραφαήλ Σουλιώτης