Στην έναρξη της Εβδομάδας Μόδας της Νέας Υόρκης, ο Ralph Lauren έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους. Μας θύμισε γιατί το όνομά του ξεπερνάει τα όρια ενός fashion brand και μετατρέπεται σε έναν κόσμο ολόκληρο. Στα 86 του, με την ανδρική του συλλογή να έχει επιστρέψει στο Μιλάνο και την Team USA να έχει ήδη ντυθεί από εκείνον για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς, παρουσίασε τη γυναικεία collection για τη σεζόν, Fall/Winter 2026. Το αποτέλεσμα; Μια κληρονομιά χρόνων παρουσιάστηκε σαν παραμύθι που μας ταξίδεψε όλους.
Το σκηνικό στην Jack Shainman Gallery στο downtown Manhattan ήταν σχεδόν κινηματογραφικό: γιγαντιαίες τοιχογραφίες ενός ομιχλώδους, σκοτεινού δάσους δημιουργούσαν μια αίσθηση μυστηρίου. Όχι δραματική, αλλά ρομαντική. Ακριβώς όπως εξελίσσεται και η ιστορία ενός παραμυθιού.
Ο ίδιος μίλησε για «ένα ανυπότακτο πνεύμα» και για τη γυναίκα που θα φορέσει τις δημιουργίες «με τον δικό της τρόπο». Και πράγματι, η συλλογή δεν ήταν μια ωδή στο παρελθόν, αλλά ένας διάλογος ανάμεσα στο heritage και τη φαντασία.
Το πρώτο look, με τη Gigi Hadid, έδωσε αμέσως το στίγμα: σκούρο πλεκτό ζιβάγκο, κορσές και pencil skirt από Donegal tweed, δεμένα με ζώνη-αλυσίδα. Το αξιοσημείωτο σε αυτήν την εικόνα ήταν, ότι μπορεί να ήταν κλασικό αλλά καθόλου προβλέψιμο. Από εκεί και πέρα, η ραπτική έγινε παιχνίδι υφών και αντιθέσεων. Ζακάρ σακάκια με florals συνδυάστηκαν με δερμάτινα παντελόνια δουλεμένα στο χέρι, μακριά παλτό «μαλάκωσαν» με λεοπάρ σάλια, ενώ πλεκτά κομμάτια φωτίστηκαν από μεταλλικά κεντήματα.
Υπήρχε και μια πιο τολμηρή, σχεδόν ηρωική διάσταση κι αυτή δεν ήταν άλλη από τη διάφανη τουνίκ με κουκούλα που θύμιζε αλυσιδωτή πανοπλία, τα ασημένια jackets με έντονους ώμους και τα βραδινά σύνολα που έλαμπαν διακριτικά στο φως. Κι όμως, τίποτα δεν έμοιαζε υπερβολικό. Η χρωματική παλέτα, η οποία από πράσινα του δάσους, γκρι της πέτρας, βαθιά καφέ γείωνε κάθε φαντασιακή νότα στην πραγματικότητα.
Στην πρώτη σειρά, η Lana Del Rey με τον σύζυγό της Jeremy Dufrene, ντυμένη με δέρμα και cowboy boots, έμοιαζε σαν να είχε βγει από το ίδιο το moodboard της συλλογής. Ρομαντισμός με μια ελαφριά σκοτεινιά, ακριβώς όπως το show.
Αυτό που ξεχώρισε δεν ήταν ένα μεμονωμένο trend, αλλά η αίσθηση συνέχειας. Καμία νοσταλγία για χάρη της νοσταλγίας, κανένα εύκολο gimmick. Μόνο ένας Οίκος που επιμένει στη δεξιοτεχνία, στην αφήγηση και στην ιδέα ότι η πολυτέλεια δεν χρειάζεται φωνές για να ακουστεί.
Το FW26 του Ralph Lauren δεν προσπάθησε να εντυπωσιάσει με θόρυβο. Το έκανε με συνέπεια. Και ίσως αυτό, σήμερα, να είναι το πιο ριζοσπαστικό από όλα.
