Με γενέτειρα τη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε στο Λονδίνο και πέρασε τα καλοκαίρια της στην Ελλάδα. Στο LSE επέλεξε να συνδυάσει τη Νομική με την Ανθρωπολογία και στη συνέχεια στράφηκε στην Παγκόσμια Ηθική και τις Ανθρώπινες Αξίες, την Επικοινωνία και τον Κινηματογράφο. Σήμερα η Katherine Embiricos είναι υπεύθυνη Διεθνούς Ανάπτυξης και μέλος του Advisory Board του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης. Συμμετείχε στη δημιουργία του Young Patrons, που έφερε μια νεότερη διεθνή κοινότητα κοντά στις δράσεις του Μουσείου, ενώ ιδιαίτερη σημασία έχει για εκείνη το Cycladic Identity, η πρωτοβουλία που συνδέει την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς με τα τοπία, τα οικοσυστήματα και τις κοινότητες των Κυκλάδων.

Η σχέση της οικογένειάς της με το Μουσείο ήταν ήδη στενή. Εκείνη, όμως, επιμένει πως την κέρδισαν τα προγράμματά του και η τόλμη με την οποία έφερε τη σύγχρονη Τέχνη σε διάλογο με την αρχαιότητα. Η εξοικείωσή της με την αισθητική είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα: οι παππούδες της συνέλεγαν έργα Τέχνης, οι γονείς της αγαπούσαν τα κλασικά αυτοκίνητα και η ίδια μεγάλωσε πηγαίνοντας σε ράλι και εκθέσεις, μαθαίνοντας να παρατηρεί τις γραμμές, τις αναλογίες, τα υλικά και τη δεξιοτεχνία πίσω από ένα όμορφο αντικείμενο. 

Το 2021, καθώς ο κόσμος άρχιζε να ανοίγει ξανά μετά την πανδημία, επέστρεψε στην Ελλάδα για τα εγκαίνια της έκθεσης «ΚΑΛΛΟΣ. Η Υπέρτατη Ομορφιά». Είχε περάσει περίπου ενάμιση χρόνο χωρίς να ταξιδέψει στη χώρα και χωρίς να βρεθεί πραγματικά μέσα σε μουσείο. Μπαίνοντας στην έκθεση, έκλαψε. Δεν ήταν μόνο η ομορφιά όσων αντίκριζε, αλλά η συνειδητοποίηση όλων όσα της είχαν λείψει. Εκεί αποφάσισε ότι ήθελε ο πολιτισμός να καταλάβει πολύ μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Για την ίδια, άλλωστε, η κληρονομιά δεν είναι κάτι στατικό. Η συνέχεια απαιτεί επιλογή.

Μεγαλώσατε στο Λονδίνο, έχοντας, όμως, ελληνικές ρίζες. Πώς συνυπήρξαν μέσα σας αυτές οι δύο ταυτότητες και πώς πιστεύετε ότι διαμόρφωσαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε την Ελλάδα σήμερα; Η Ελλάδα είναι η άγκυρά μου. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου στο Λονδίνο και χρειάστηκε να περάσει καιρός για να καταλάβω πόσο βαθιά η Ελλάδα διαμόρφωνε τον τρόπο με τον οποίο βλέπω και αισθάνομαι τον κόσμο. Κάποια στιγμή, όλα άρχισαν απλώς να αποκτούν νόημα μέσα από αυτήν. Υπάρχει, επίσης, μια μακρά παράδοση μετακινήσεων στην οικογένειά μου. Γενιές πριν από εμένα ταξίδεψαν, μετεγκαταστάθηκαν και υπήρξαν πρωτοπόροι στο παγκόσμιο εμπόριο. Αυτό το εξωστρεφές ένστικτο υπήρχε ανέκαθεν. Δεν μου φαίνεται κάτι νέο. Το βιώνω ως κάτι έμφυτο. Το ότι έχω ζήσει σε ένα διεθνές περιβάλλον με έχει κάνει, πιθανότατα, ακόμη πιο συνειδητοποιημένη και υπερήφανη για την ελληνική μου καταγωγή. Τώρα, ζώντας στη Νέα Υόρκη, με έργα που έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα και επεκτείνονται προς τα έξω, αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι ο διάλογος: η σύνδεση των καλύτερων στοιχείων της Ελλάδας με τη διεθνή κοινότητα, με έναν ζωντανό και επίκαιρο τρόπο. Νιώθω απίστευτα τυχερή που είμαι Ελληνίδα. Όσο μεγαλώνω, όμως, συνειδητοποιώ ότι η κληρονομιά δεν είναι απλώς κάτι για το οποίο πρέπει να είσαι περήφανος. Είναι και κάτι που σου ζητά να αναλάβεις ευθύνη.

Υπάρχει μια εικόνα, μια μυρωδιά ή μια στιγμή από τα παιδικά σας καλοκαίρια στην Ελλάδα που αισθάνεστε ότι κουβαλάτε ακόμη μαζί σας; Η Ελλάδα είναι το μέρος όπου κατάλαβα πραγματικά την έννοια του χρόνου: όταν επισκεπτόμουν την Άνδρο και το σπίτι των προπαππούδων μου, κολυμπώντας στη θάλασσα και περνώντας χρόνο με την οικογένειά μου. Το φως, η θάλασσα, οι πέτρες. Θυμάμαι πως όλα αυτά είχαν μια αίσθηση ουσίας – έφεραν το βάρος του παρελθόντος. Ακόμα και οι πέτρες έχουν μια βαρύτητα, η οποία, όμως, δεν σε επιβαρύνει, αλλά σε καθησυχάζει. Με γείωνε πάντα βαθιά αυτή η αίσθηση. Οι ήχοι του ελληνικού καλοκαιριού παραμένουν κάτι που αγαπώ: τα τζιτζίκια, το γουργούρισμα των δεκαοχτούρων, ο ήχος των κυμάτων. Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ για μένα διάσπαρτα κομμάτια. Η οικογένεια, το τοπίο, η θάλασσα, το φαγητό, η ιστορία, η θρησκεία, η φιλία, όλα συναποτελούσαν τον ίδιο κόσμο. Μου έδινε μια αίσθηση ελευθερίας και δυνατοτήτων. Το ένιωθα αμέσως μόλις αποβιβαζόμουν από το αεροπλάνο, όπως συμβαίνει σε πολλούς. Όταν ήμουν έφηβη, διάβασα ένα καλοκαίρι το βιβλίο «Ο Κολοσσός του Μαρουσίου» και η περιγραφή του φωτός με καθήλωσε απόλυτα. Έπαθα εμμονή με το ελληνικό φως ως μεταφορά. Όσο για τη μυρωδιά, αυτή που κουβαλώ ακόμα είναι το άρωμα από το γιασεμί στον κήπο της γιαγιάς μου στο Πόρτο Ράφτη.

Μιλάτε για την ευθύνη που συνοδεύει την κληρονομιά. Αυτή η αντίληψη φαίνεται να διατρέχει και την προσπάθειά σας να φέρετε τον ελληνικό πολιτισμό πιο κοντά στη διεθνή κοινότητα. Ποια είναι η Ελλάδα που θέλετε να παρουσιάσετε στο εξωτερικό; Ελπίζω να μπορέσω να συνεισφέρω ώστε να αναδειχθούν οι διαφορετικές πτυχές τού τι σημαίνει να είσαι Έλληνας. Φυσικά, η αρχαιότητα είναι μια σπουδαία κληρονομιά, αλλά η Ελλάδα δεν είναι ένα μουσείο του εαυτού της. Είναι αρχαία και σύγχρονη, τοπική και διεθνής. Λατρεύω τις αντιθέσεις και τα πολλαπλά επίπεδα που τη συνθέτουν. Ολοένα και περισσότερο πιστεύω ότι χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί, ώστε να μη μετατρέψουμε την Ελλάδα σε προϊόν. Το να αγαπάς ένα μέρος και το να το καταναλώνεις δεν είναι το ίδιο πράγμα. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η πρωτοβουλία “Cycladic Identity” έχει τόσο μεγάλη σημασία για μένα. Η διατήρηση του ελληνικού πολιτισμού δεν μπορεί να σημαίνει μόνο την προστασία των αρχαιοτήτων. Σημαίνει, επίσης, την προστασία των τοπίων, των οικοσυστημάτων, των παραδόσεων και των κοινοτήτων μέσα από τις οποίες αναδύθηκε αυτός ο πολιτισμός.

Ως υπεύθυνη Διεθνούς Ανάπτυξης του Μουσείου και μέλος του Advisory Board, πώς μεταφράζεται στην πράξη η αποστολή να φέρετε τον ελληνικό πολιτισμό πιο κοντά σε ένα παγκόσμιο κοινό; Θα έλεγα μέσα από τις σχέσεις και, απλώς, δίνοντας το παράδειγμα. Μοιράζομαι αυτό που με συγκινεί. Όταν το πάθος σου είναι αυθεντικό, έχει μεγάλη δύναμη. Ο πολιτισμός μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο: επιμελητές, καλλιτέχνες, συλλέκτες, ακαδημαϊκούς, φίλους, δωρητές, επισκέπτες, κάποιον που περνάει το κατώφλι του μουσείου φέρνοντας μαζί του κάποιον άλλον για πρώτη φορά.

Οι κυκλαδικές μορφές, με την απόλυτη λιτότητα, συνεχίζουν να εμπνέουν σήμερα. Τι πιστεύετε ότι κάνει την αισθητική τους τόσο διαχρονική; Εν μέρει, το γεγονός ότι αφήνει τόσα πολλά να αιωρούνται. Τις αποκαλούμε «μινιμαλιστικές» επειδή έτσι τις αντιλαμβάνεται το σύγχρονο βλέμμα. Φυσικά, όμως, οι άνθρωποι που τις δημιούργησαν δεν είχαν την πρόθεση να φιλοτεχνήσουν μοντερνιστικά γλυπτά. Πολλά από αυτά τα ειδώλια ήταν ζωγραφισμένα. Ανήκαν σε έναν εντελώς διαφορετικό οπτικό κόσμο κι όμως, εξακολουθούν να μας μιλούν. Αυτός ο διάλογος μέσα από τις χιλιετίες με συναρπάζει. Αναλογίζομαι αυτό το ζήτημα διαβάζοντας παλιά τεύχη του Cahiers d’Art, του σπουδαίου παρισινού περιοδικού τέχνης που ιδρύθηκε το 1926 και το οποίο συλλέγω. Μόλις ξεφύλλισα ένα τεύχος του 1938, όπου ο Christian Zervos έγραφε για τον Picasso. Καταλάβαινε πως ο μοντερνισμός δεν ήταν απλώς υπόθεση απλούστευσης. Ήταν και η δύναμη των συμβόλων. Το πώς μια σπείρα ή μια επαναλαμβανόμενη γραμμή μπορεί να εμπεριέχει ένα τεράστιο νόημα, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσει. Αυτό ακριβώς είναι που αγαπώ κι εγώ προσωπικά στις κυκλαδικές μορφές. Μπορώ να μιλήσω μόνο για αυτό που σημαίνουν για μένα. Είναι αντικείμενα απίστευτα συγκεκριμένα, γέννημα ενός ιδιαίτερου πολιτισμού, κι όμως αφήνουν ακόμη χώρο για προβολή και ερμηνεία. Βλέπω σε αυτές την αφαιρετικότητα, τον Brancusi, τον Modigliani, τον Picasso, τη μητρότητα, την τελετουργία. Κι όμως παραμένουν αινιγματικές. Γι’ αυτόν τον λόγο, υποστηρίζω τη συνέχιση των ανασκαφών και της έρευνας στην Κέρο. Η κατανόησή μας για αυτά τα αρχαία αντικείμενα δεν είναι ένα κεφάλαιο που έχει κλείσει.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείστε και με τα ντοκιμαντέρ. Τι σας ελκύει σε αυτό το είδος αφήγησης; Το ντοκιμαντέρ μπορεί να σε αναγκάσει να έρθεις αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, προτού προλάβεις να νιώσεις την ασφάλεια του να τη μετατρέψεις σε μια τακτοποιημένη ιστορία. Ζούμε σε ένα περιβάλλον το οποίο επιβραβεύει τις άμεσες απόψεις. Με ενδιαφέρουν οι πολιτιστικές μορφές που κάνουν το αντίθετο: που μας κάνουν να κοιτάμε για περισσότερο χρόνο, προτού αποφασίσουμε τι πιστεύουμε.

Η αισθητική φαίνεται να αποτελεί νήμα σε πολλά από όσα κάνετε. Πιστεύετε ότι είναι κάτι που καλλιεργείται ή υπάρχει έμφυτα; Νομίζω ότι κάποιοι άνθρωποι είναι εκ φύσεως πιο ευαίσθητοι σε ό,τι αφορά την εικόνα, αλλά το γούστο είναι επίσης η εκπαίδευση της προσοχής. Όσο περισσότερο παρατηρείς τόσο περισσότερες διακρίσεις και συνδέσεις αρχίζεις να βλέπεις. Η αρχαιοελληνική έννοια του Κάλλους έχει μείνει μαζί μου από εκείνη την έκθεση του 2021. Ήταν μια πολύ πιο πλούσια ιδέα για την ομορφιά από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε συχνά τη λέξη σήμερα: εξωτερική ομορφιά, αλλά και εσωτερική αρετή και χαρακτήρας. Η ομορφιά, εσωτερικά και εξωτερικά, ακούγεται απλή, αλλά πιστεύω ότι οι Έλληνες πέτυχαν την απόλυτη ουσία της. Με ενδιαφέρει η ομορφιά και δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να απολογούμαστε γι’ αυτό. Αλλά η ομορφιά γίνεται πιο καθηλωτική όταν υπάρχει κάτι πίσω της ή κάτω από την επιφάνειά της: ευφυΐα, ακεραιότητα, δεξιοτεχνία, ιστορία, χιούμορ, ψυχή. Και το γούστο πρέπει να εξελίσσεται. Είμαι καχύποπτη με έναν χώρο ή έναν άνθρωπο που μοιάζει σαν να εμφανίστηκε απολύτως ολοκληρωμένος. Είμαι σίγουρα μαξιμαλίστρια. Αγαπώ τις διαφορετικές εποχές και κουλτούρες όταν συνομιλούν μεταξύ τους. Δεν με ενδιαφέρουν οι χώροι όπου όλα μοιάζουν σαν να έφτασαν με το ίδιο φορτηγό ή ακόμη και από τον ίδιο αιώνα! Το σπίτι μου δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένο, επειδή αποτελεί προέκταση του εαυτού μου, κι εγώ δεν έχω «τελειώσει» ακόμα. Ο αγαπημένος μου φίλος Κωνσταντίνος Κακανιάς ζωγράφισε πρόσφατα μια τοιχογραφία (mural) στο σπίτι μου. Μου αρέσει πολύ να σκέφτομαι έξω από τα καθιερωμένα.

«Η αρχαιότητα είναι μια σπουδαία κληρονομιά, αλλά η Ελλάδα δεν είναι ένα μουσείο του εαυτού της. Είναι αρχαία και σύγχρονη, τοπική και διεθνής».

Αναφέρεστε συχνά με αγάπη στη γιαγιά σας, Ντόντα Βορίδη-Γουλανδρή. Τι θυμάστε από εκείνη; Όλοι γνώριζαν τη γιαγιά μου ως μια grande dame με αψεγάδιαστο γούστο. Αλλά πιστεύω ότι μόνο οι άνθρωποι που ήταν κοντά της γνώριζαν πόσο πραγματικά αστεία ήταν. Είχε αυτό το υπέροχο, μεταδοτικό γέλιο. Και ήταν ένας άνθρωπος που ήξερε να χαίρεται τη ζωή. Αυτό που κατάλαβα αργότερα ήταν ότι το πραγματικό της χάρισμα δεν ήταν απλώς το γούστο. Ήταν οι άνθρωποι. Ήξερε πώς να τους φέρνει κοντά. Ο κόσμος της ήταν γεμάτος από καλλιτέχνες, διανοούμενους, πολιτικές προσωπικότητες, φίλους - με άλλα λόγια, ανθρώπους που διαφορετικά μπορεί να μη συνυπήρχαν στον ίδιο χώρο. Καταλάβαινε ενστικτωδώς ότι η φιλοξενία μπορούσε να γίνει μια μορφή πολιτιστικής διπλωματίας. Και η παρακαταθήκη της είναι απίστευτη. Άνθρωποι έρχονται συνεχώς σε μένα και μοιράζονται ιστορίες για εκείνη. Κληρονόμησα την αγάπη της για τη φιλοξενία. Αγαπώ τη χημεία που δημιουργείται γύρω από ένα τραπέζι, όταν υπάρχει ο σωστός συνδυασμός ανθρώπων.

Η μητρότητα αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο, την κληρονομιά και τη μνήμη. Υπάρχει κάτι που ελπίζετε να κληροδοτήσετε στο παιδί σας; Η μητρότητα άλλαξε τα πάντα! Θα έλεγα, ίσως πρώτα απ’ όλα, την περιέργεια. Και την αποδοχή του εαυτού. Αυτό μου πήρε πολύ χρόνο. Είναι ακόμα μια διαδικασία σε εξέλιξη. Δεν θέλω να υπαγορεύσω στον Alexander τι πρέπει να αγαπά. Θέλω να νιώθει αυτοπεποίθηση, να ενδιαφέρεται για τον κόσμο. Φυσικά, θα ήταν υπέροχο αν κάποια μέρα έλεγε: «Αγαπώ την Ελλάδα, γιατί η μαμά μου με πήγε εκεί και μου έδειξε πράγματα που συνήθως ο κόσμος δεν παρατηρεί», αλλά, εξίσου, θα μπορούσε να αγαπήσει κάτι άλλο και να το προσεγγίσει με τον ίδιο τρόπο που εγώ έχω προσεγγίσει τον δικό μου κόσμο. Πάντως, σίγουρα αγαπά να συλλέγει. Συλλέγει τα πάντα! Νομίζω ότι η κληρονομιά είναι καλύτερη όταν δεν σε κατευθύνει, αλλά λειτουργεί περισσότερο ως ένα πλαίσιο. Ελπίζω να πάρει τα καλύτερα στοιχεία και από τις δύο πλευρές της οικογένειάς του και να τα μετουσιώσει στον δικό του, μοναδικό συνδυασμό. Είναι απίστευτο να τον βλέπω να διαμορφώνει την προσωπικότητά του. Είναι επίσης πολύ τυχερός που είναι Ελληνοαμερικανός, όπως κι εγώ. Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη, αλλά μεγάλωσα στο Λονδίνο, και νομίζω ότι για χρόνια τόνιζα ενστικτωδώς την ελληνική πλευρά του εαυτού μου. Το ότι ζω ξανά στην Αμερική με έχει κάνει πολύ πιο συνειδητοποιημένη για το πόσο ευγνώμων είμαι και για την αμερικανική μου πλευρά. Ελπίζω να μεγαλώσει νιώθοντας ότι και οι δύο του ανήκουν. Και ίσως, κάποια μέρα, ελπίζω να κατανοήσει το Κάλλος με την ευρύτερη έννοιά του: ότι η ομορφιά δεν είναι μόνο κάτι που βλέπεις. Το πώς ζεις, το πώς συμπεριφέρεσαι στους ανθρώπους, ο χαρακτήρας σου και αυτά που προσφέρεις στον κόσμο αποτελούν επίσης μέρος της ομορφιάς.

Η οικογένεια αποτελεί σημείο αναφοράς στη ζωή σας. Ποιες αξίες προσπαθείτε να κρατήσετε ζωντανές και να μεταφέρετε και στη νέα γενιά; Ανεξαρτησία της σκέψης, ακεραιότητα, περιέργεια και μια αίσθηση ευθύνης απέναντι σε όσα έχεις κληρονομήσει. Η μητέρα μου με έμαθε πάντα να σκέφτομαι μόνη μου και να έχω τη δική μου φωνή. Ο πατέρας μου είναι ο πιο ακέραιος άνθρωπος που γνωρίζω. Από εκείνον έμαθα ότι, τελικά, ο λόγος σου και ο τρόπος που συμπεριφέρεσαι όταν κανείς δεν κοιτάζει έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από την εικόνα που δείχνεις προς τα έξω. Και οι δύο διαθέτουν μια υπέροχη αίσθηση του χιούμορ. Ο παππούς μου ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά πνευματική καλλιέργεια και πολύ ισχυρή θέληση. Από τη γιαγιά μου έμαθα τη χάρη, το χιούμορ, την ομορφιά και το να φέρνεις τους ανθρώπους κοντά. Και σε όλη την οικογένεια υπήρχε ανέκαθεν η τάση της συλλογής, πράγμα που σημαίνει όχι απλώς να συσσωρεύεις αντικείμενα, αλλά να συλλέγεις και να νοιάζεσαι για όσα επιβιώνουν στον χρόνο. Όμως η κληρονομιά δεν θα πρέπει να μετατρέπεται σε νοσταλγία. Παραλαμβάνεις αντικείμενα από τους ανθρώπους που ήρθαν πριν από εσένα και μετά πρέπει να αποφασίσεις τι αξίζει να συνεχιστεί. Ίσως αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο τόσο στην οικογένεια όσο και στον πολιτισμό: η συνέχεια απαιτεί επιλογή.

«Νιώθω απίστευτατυχερή που είμαι Ελληνίδα».

Υπάρχει κάποιο νέο εγχείρημά σας αυτήν την περίοδο; Έχω αρχίσει να ενδιαφέρομαι πραγματικά για το ζήτημα της ανθρώπινης ευημερίας και, ιδιαίτερα, για τον ρόλο που διαδραματίζει ο πολιτισμός σε αυτήν. Γίνονται ατελείωτες συζητήσεις για το πώς θα ζήσουμε περισσότερο, τι τρώμε, πώς κοιμόμαστε, πώς ασκούμαστε, τι δείχνουν οι βιοδείκτες μας. Όλα αυτά έχουν σημασία και είναι μετρήσιμα. Εγώ, όμως, ενδιαφέρομαι για την άλλη πλευρά της εξίσωσης: τι κάνει τη ζωή που παρατείνουμε άξια να τη ζούμε; Αυτό έχουμε χάσει. Είναι σχεδόν σαν μια επιστροφή στη φιλοσοφία. Έχουμε μεγάλη ανάγκη από νόημα: την ομορφιά, τη φιλία, τα βιβλία, τη μουσική, τις τελετουργίες, τον τόπο, τη μνήμη, την τέχνη, την περιέργεια, την ικανότητα να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι ο ένας με τον άλλον. Το εξερευνώ μέσα από τη γραφή μου. Δεν θέλω ακόμη να το ορίσω με μεγάλη ακρίβεια, γιατί πιστεύω ότι οι ιδέες χρειάζονται λίγη ιδιωτικότητα όσο βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη.

Αν σε εκατό χρόνια κάποιος κοιτάξει τη δική μας εποχή, όπως εμείς κοιτάζουμε σήμερα τον Κυκλαδικό Πολιτισμό, τι θα θέλατε να έχει διασωθεί ως η πιο χαρακτηριστική έκφραση του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού; Τι υπέροχη ερώτηση! Ελπίζω να έβλεπαν πως πραγματικά προσπαθήσαμε να φροντίσουμε τη χώρα μας, τα νησιά, τα τοπία, τα βουνά, τις κοινότητες, τους ηλικιωμένους, τις παραδοσιακές τέχνες και τα επαγγέλματα, τη γλώσσα και τον τρόπο ζωής που κάνουν την Ελλάδα… Ελλάδα. Ελπίζω οι μελλοντικές γενιές να δουν έναν πολιτισμό που δεν έχασε ποτέ το παρελθόν του και συνεχίζει με αυτοπεποίθηση να δημιουργεί κάτι νέο. Και ότι οι άνθρωποι ανέπτυξαν μια ουσιαστική σχέση με τον πολιτισμό τους.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ ΚΡΑΣΑΓΑΚΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026