Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας έρχεται κάθε χρόνο να μας υπενθυμίσει το ποιες πραγματικά είμαστε. Την αξία μας, την εσωτερική δύναμη, την μαχητικότητα, την απίστευτη θέληση που κρύβουμε μέσα μας και σε κάθε ευκαιρία βγαίνει στην επιφάνεια. Είναι μία ημέρα, στην οποία τιμούμε η μία την άλλη και στεκόμαστε όλες μαζί, απέναντι σε κάθε «απειλή». 

Φέτος -ωστόσο- περισσότερο από ποτέ, ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα μας και στις γυναίκες, εκείνες, που επέλεξαν αυτό το μονοπάτι. Σε όλες εκείνες που δε γεννήθηκαν έτσι, αλλά άκουσαν τη φωνή μέσα τους, το σώμα, την καρδιά τους και επέλεξαν την αλλαγή. Γυναίκες όλων των ηλικιών, των επαγγελματικών φασμάτων, με πολλαπλούς ρόλους και δραστήριες προσωπικότητες. 

Το GLOW.GR, φέτος δίνει τον λόγο σε διεμφυλικές γυναίκες, που η καθεμία στον δικό της χώρο, ξεχωρίζουν και πρωταγωνιστούν. Η Καίτη Γκραμμά, η Κάθριν Ράιλι και Κωνσταντίνα Μαλάτου, μοιράζονται τη δική τους ιστορία και τις σκέψεις τους και μας δείχνουν, το πόσο σημαντική είναι πλέον όλη αυτή η αλλαγή. Μας δείχνουν το πώς έγινε όλη αυτή η μετάβαση και το πώς βιώνουν εκείνες τη νέα σελίδα στη ζωή τους...

Κείμενο: Αγάπη Γαβριηλίδου

Καίτη Γκραμμά, Μοντέλο

Η Καίτη Γκραμμά αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες στον χώρο της μόδας, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη και μεγαλωμένη σε ένα έντονα συντηρητικό περιβάλλον, κατάφερε να χαράξει τη δική της πορεία, ακολουθώντας το όραμά της και σπάζοντας στερεότυπα. Η πορεία της στο fashion industry προβλέπεται λαμπρή, αλλά πίσω από αυτήν πάντα θα βρσίκεται η προσωπική της ιστορία και η διεκδίκηση του δικαιώματος να ζει κανείς όπως πραγματικά... είναι!

Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας με δύο λόγια την ιστορία σας;

Γεννήθηκα στην ομορφότερη -κατ' εμέ- πόλη του κόσμου, τη Θεσσαλονίκη. Το τελευταίο μέλος μιας πενταμελούς μεσοαστικής και ισχυρά συντηρητικής οικογένειας με πατέρα στρατιωτικό. Από πολύ μικρή ηλικία θυμάμαι να μη χωράω σε αυτόν τον κόσμο. Σαν να είμαι εγώ πολύ μεγάλη γι' αυτόν ή αυτός πολύ μικρός για εμένα. Παρ' όλο που εξωτερικά φαινόμουν ένα παιδί πάρα πολύ κοινωνικό, εξωστρεφές, δραστήριο και πρόσχαρο, για κάποιον εντελώς ακατανόητο σε εμένα λόγο έμοιαζε σαν όλα πάνω μου να είναι λάθος. Σαν να έκανα κάποιο πολύ μεγάλο κακό που δε μου εξήγησε ποτέ κανείς ούτε ποιο ήταν αυτό, ούτε πως το προκάλεσα, ούτε τι πρέπει να γίνει για να το διορθώσω ούτε τίποτα. Ξαφνικά, αυτά που έλεγα, αυτά που έκανα, αυτά που ένιωθα, οι παρέες που είχα , τα παιχνίδια με τα οποία επέλεγα να παίζω, τα παιδικά που μ' άρεσαν να βλέπω, η ίδια η εικόνα που είχα για όλο μου το «είναι» ήταν παντελώς λάθος, χωρίς όμως να μου εξηγεί κάποιος ποιο ήταν αυτό το τόσο μεγάλο λάθος και το έγκλημα που διέπραττα. Ήμουν ένα μικρό κορίτσι, αργότερα μια έφηβη κοπέλα και ποτέ κανένας δεν με αντιμετώπιζε έτσι κάτι το οποίο το μόνο που μπορεί να σου προκαλέσει υποσυνείδητα είναι μια γενική αίσθηση μίσους και δυσφορίας που δεν μπορούσα να αντιληφθώ καν από που πήγαζε. Στην αρχή δεν μπορούσα καν να συνειδητοποιήσω καλά- καλά γιατί ο υπόλοιπος κόσμος με αντιλαμβανόταν διαφορετικά από αυτό που αισθανόμουν. Όταν μεγάλωσα και κατάλαβα πως όλη η κοινωνία έχει διαφορετικές απαιτήσεις δεν ήξερα καν πως είχα τη δυνατότητα να κάνω φυλομετάβαση και να βρω τον αληθινό μου εαυτό. Δεν ήξερα καν τι είναι τρανς άνθρωπος. Μόλις το έμαθα είπα πως είναι η μόνη μου ελπίδα...

Πώς είναι να είσαι μια τρανς γυναίκα στην Ελλάδα του σήμερα;

Δε θέλω να πω ψέματα, ούτε να ωραιοποιήσω μια κατάσταση μόνο και μόνο για να βγει κάτι όμορφο χωρίς να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δεν το έχω κάνει ποτέ! Δυστυχώς, πρέπει να γίνουν πολλά βήματα ακόμα στην ελληνική κοινωνία για να μπορούμε να πούμε πως έχουμε απαλλαχθεί πλήρως από την βαθιά ριζωμένη μέσα μας τρανσφοβία. Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν την στρεβλή εντύπωση πως διαθέτουν το δικαίωμα να μπορούν να έχουν άποψη και να παρεμβαίνουν πάνω στην αυτοδιάθεση του σώματος σου. Παρατηρούμε πως ο καθένας μπορεί ελεύθερα και με στόμφο να διατυπώνει την γνώμη του για το πως πρέπει να είναι τα μαλλιά μου, το πρόσωπο μου, το σώμα μου, τι πρέπει να φοράω, τι δουλειά πρέπει να κάνω, πως να μιλάω, πως να φέρομαι, τι είμαι υποχρεωμένη να έχω ανάμεσα στα πόδια μου. Και όλα αυτά δεν τίθενται απλώς ως μια «κακεντρεχής γνώμη ενός κουτσομπόλη», αλλά ως ένα καθιερωμένο προνόμιο του καθενός κι αν δεν πληρώ τα προσωπικά του standards έχει κάθε δυνατότητα να μου στερήσει τα δικά μου ανθρώπινα δικαιώματα και να μην με αποδεχτεί καν ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας. Δεν μπορώ καν να περιγράψω πόσο προβληματικό είναι όλο αυτό. Η μεγάλη όμως ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην έλλειψη ορατότητας. Όσο δεν προβάλουμε στην σφαίρα του δημοσίου διαλόγου την τρανς ταυτότητα ως μια φυσιολογική κατάσταση πώς ακριβώς να τη δεχτεί η κοινωνία ως φυσιολογική;

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που βιώσατε στο ταξίδι της φυλομετάβασης;

Πέρα από την ορμονοθεραπεία που ήταν μια χρονοβόρα και αρκετά εξαντλητική περίοδος με σωματικές επιπτώσεις, θα έλεγα πως ήταν η συναισθηματική απομόνωση. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το τέρας που ονομάζεται «δυσφορία φύλου» δίνεις την μάχη εντελώς μόνος σου! Κανένας δεν μπορεί να συναισθανθεί πόσο μοναδικά ψυχοφθόρο είναι το συναίσθημα αυτό. Ακόμα και ο στενός πυρήνας του καθενός, η οικογένεια, οι κολλητοί φίλοι, ο/η σύντροφός μας, και γενικά οποιοσδήποτε δεν έχει βιωματική σχέση, δεν μπορεί να αντιληφθεί πόσο δύσβατος είναι αυτός ο δρόμος. Αυτό, λοιπόν, το αίσθημα πως κολυμπάς μόνος σου σε μια θάλασσα με τρικυμία και θαλασσοπνίγεσαι είναι θεωρώ το πιο δύσκολο που έχω βιώσει μέχρι σήμερα στην ζωή μου.

«Γυναίκα δε γεννιέσαι… γίνεσαι»: Τι σημαίνει αυτή η φράση για εσάς;

Δεν ξέρω αν είμαι απολύτως βέβαιη πως με βρίσκει σύμφωνη αυτή η τοποθέτηση. Όπως εξήγησα και προηγουμένως, δεν αντιλαμβανόμουν ποτέ τον εαυτό μου ως κάτι «διαφορετικό», «παράξενο», ή «αλούτερο». Κάτι που δεν είχε ταυτότητα και χρειάστηκαν να περάσουν τα χρόνια, ώστε να γίνω γυναίκα. Πάντα ήξερα βαθιά μέσα μου και αναγνώριζα τον εαυτό μου ως γυναίκα, αντιλαμβανόμουν πως είχα γεννηθεί ως γυναίκα. Εγκλωβισμένη γυναίκα, φυλακισμένη γυναίκα, καταδικασμένη σε μια φυλακή που μου όρισαν άλλοι. Η φυλομετάβαση ήταν ο απαραίτητος δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσω με σθένος και αποφασιστικότητα, ώστε να συμβαδίζει η αντίληψη του εαυτού μου με την εικόνα της κοινωνίας για εμένα. Δεν ήταν κάτι που με έκανε να «γίνω» γυναίκα, ενώ δεν «γεννήθηκα» γυναίκα. Γυναίκα μ' έκανε η φύση μου και αυτήν έπρεπε να σεβαστώ και την ακολούθησα.

Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο της γυναικείας φύσης που θαυμάζετε περισσότερο;

Την προσαρμοστικότητα, αδιαμφισβήτητα! Η γυναίκα είναι εκείνο το πλάσμα που καλείται από την πρώτη της ανάσα μέχρι το τέλος της ζωής της να ανταπεξέρχεται σε όλους τους ρόλους που της έχει «φορέσει» η κοινωνία. Καλείται να είναι κόρη, κορίτσι, μαθήτρια, έφηβη, ενήλικη γυναίκα, εργαζόμενη, σύντροφος, σύζυγος, ερωμένη, φίλη, μητέρα. Να εργάζεται σαν να μην έχει παιδιά και να είναι μάνα χωρίς να εργάζεται. Και σε όλους αυτούς τους ρόλους ανταποκρίνεται άψογα με όλες της τις δυνάμεις η κάθε μια από εμάς, μέχρι φυσικά να ανατρέψουμε όλους αυτούς τους κοινωνικούς στερεοτυπικούς ρόλους.

Μετά τη φυλομετάβαση ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία-στερεότυπο που αντιμετωπίσατε πλέον ως γυναίκα;

Εξαιτίας κατά κύριο λόγο του επαγγέλματός μου, επειδή βιοποριστικά μέσω της εξωτερικής μου εμφάνισης, δυσκολεύτηκα αρκετά να πείσω πως είμαι κάτι παραπάνω από μια απλά όμορφη. Πως αν και ξανθιά μπορώ να κάνω μια ουσιαστική συζήτηση. Πως έχω και άλλα ενδιαφέροντα εκτός από ρούχα και νύχια. Πως διαθέτω και την γνώση και την προσωπικότητα να έχω και άλλες ιδιότητες επιπρόσθετες πέρα του πετυχημένου επαγγελματία μοντέλου. Αυτό δυστυχώς, όμως, είναι ένα στερεότυπο με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωπες πολλές γυναίκες, δεν είμαι σίγουρα η μόνη. Είναι αυτό που ονομάζουμε η αρνητική πλευρά του pretty privilege.

Τι απάντηση θα δίνατε σε όλους όσους αντιστέκονται στις trans friendly νομοθεσίες;

Η απάντηση είναι πως βλέπουν κοντόφθαλμα. Τα τρανς δικαιώματα είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Δε ζητάμε ευνοϊκή μεταχείριση σε κάτι. Θέλουμε απλώς να υπάρχουμε, να ζούμε και να αναπνέουμε μέσα στην κοινωνία, όπως όλοι οι υπόλοιποι. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος μας, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας δεν είναι μια ειδική εφεύρεση που κατεβάσαμε εμείς από το κεφάλι μας για να απολαμβάνει η τρανς κοινότητα προνόμια και υπερεξουσίες. Είναι κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουμε όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως της έμφυλης ταυτότητας μας. Αν ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου να εξετάζουμε ποιος έχει πρόσβαση σε αυτά και ποιος όχι μπαίνουμε σε πάρα πολύ σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια που αργά ή γρήγορα είναι αναπόφευκτο να γυρίσουν boomerang και σε εμάς.

Συνέντευξη: Καλλιρρόη Σιμιτζίδου

Κάθριν Ράιλι, Συγγραφέας, Διδάσκουσα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας

Η Κάθριν Ράιλι είναι εκπαιδεύτρια καθηγητών αγγλικής γλώσσας (ELT), συγγραφέας και ομιλήτρια, με μια πολυδιάστατη παρουσία στον χώρο της εκπαίδευσης. Με πολυάριθμες εκδόσεις παιδικής λογοτεχνίας και εκπαιδευτικού υλικού, καθώς και συμμετοχές σε διεθνή συνέδρια και ακαδημαϊκά ιδρύματα, έχει αφιερώσει το έργο της στην προώθηση της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης και της ισότητας. Μέσα από τη συγγραφή, τη διδασκαλία και τις δημόσιες παρεμβάσεις της -από ομιλίες σε εκπαιδευτικά φόρουμ και TEDx μέχρι συνεργασίες με πολιτιστικούς οργανισμούς και καμπάνιες που προωθούν τη διαφορετικότητα-, συμβάλλει ενεργά στη διαμόρφωση ενός εκπαιδευτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος βασισμένου στον σεβασμό και την πλήρη αποδοχή.

Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας με δύο λόγια την ιστορία σας;

Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που για πολλά χρόνια έμαθε να επιβιώνει πριν καν μάθει να ζει. Δεν ξεκινάει από γεγονότα, ημερομηνίες ή τίτλους, αλλά από μια βαθιά επίμονη αίσθηση ασυμφωνίας ανάμεσα σε αυτό που ήμουν και σε αυτό που περίμενε ο κόσμος να είμαι. Για χρόνια λειτουργούσα με ρόλους, προσαρμογές και σιωπές, μέχρι που κατάλαβα πως η μεγαλύτερη απώλεια δεν ήταν όσα φοβόμουν ότι θα χάσω, αλλά ο εαυτός που άφηνα πίσω κάθε μέρα.

Πώς είναι να είσαι μια τρανς γυναίκα στην Ελλάδα του σήμερα;

Είναι σαν να ζεις ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Από τη μία βλέπεις πρόοδο, νέες γενιές που δε φοβούνται να ρωτήσουν, να ακούσουν, να σταθούν δίπλα σου. Από την άλλη βιώνεις ακόμη την καχυποψία, το βλέμμα που σε κάνει να εξηγήσεις την ύπαρξή σου. Η καθημερινότητα απαιτεί εγρήγορση. Όχι γιατί είσαι ευάλωτη, αλλά γιατί η κοινωνία δεν είναι πάντα έτοιμη. Παρόλα αυτά, υπάρχει δύναμη στο να υπάρχεις ανοιχτά. Κάθε μέρα που είσαι ο εαυτός σου, διεκδικείς χώρο και γι' άλλους ανθρώπους. Και πιστεύω ότι αυτό έχει μεγαλύτερη αξία για τις επόμενες γενιές.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που βιώσατε στο ταξίδι της φυλομετάβασης;

Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι η αλήθεια μου, η δική μου αλήθεια, δεν θα ήταν αποδεκτή από άλλους. Ότι κάποιοι άνθρωποι θα προτιμούσαν την παλιά μου σιωπή από την καινούρια μου ειλικρίνεια. Η απώλεια αυτή δεν είναι θεαματική, αλλά είναι βαθιά. Και εκεί έμαθα τι σημαίνει ωριμότητα, να αντέχεις τη μοναξιά της επιλογής σου, χωρίς να προδώσεις τον εαυτό σου. Η φιλομετάβασή μου δεν ήταν ένα είδος ταξιδιού, αλλά η αληθινή μου ζωή.

«Γυναίκα δε γεννιέσαι… γίνεσαι»: Τι σημαίνει αυτή η φράση για εσάς;

Για εμένα αυτή η φράση μιλάει για τη διαδικασία, όχι για τον προορισμό. Το να «γίνεσαι» γυναίκα σημαίνει να διαμορφώνεσαι μέσα από εμπειρίες, προσδοκίες, περιορισμούς και αντιστάσεις. Σημαίνει, δηλαδή, να μαθαίνεις πότε να είσαι δυνατή και πότε να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είσαι ευάλωτος ως άνθρωπος. Δεν είναι τίτλος που σου απονέμεται. Είναι μια στάση ζωής που χτίζεται καθημερινά.

Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο της γυναικείας φύσης που θαυμάζετε περισσότερο;

Την ικανότητα να επαναπροσδιορίζεται. Η γυναικεία φύση δεν είναι κάτι στατικό. Μεταβάλλεται, αμφισβητείται, ξαναγράφεται... σαν βιβλίο. Θαυμάζω το πώς οι γυναίκες μαθαίνουν να διαπραγματεύονται τον χώρο τους σε έναν κόσμο που συχνά δεν τις υπολογίζει, χωρίς να παραιτούνται από τον εαυτό τους. Και αυτή η συνεχής πράξη του αυτοπροσδιορισμού για μένα είναι η πιο βαθιά μορφή δύναμης.

Μετά τη φυλομετάβαση ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία-στερεότυπο που αντιμετωπίσατε πλέον ως γυναίκα;

Το ότι η ύπαρξή σου γίνεται αντικείμενο αξιολόγησης. Αν είσαι αρκετά σοβαρή, αν είσαι αρκετά ήρεμη, αρκετά θηλυκή, αρκετά δυνατή... πολλά αρκετά! Ως γυναίκα, και ειδικά ως τρανς γυναίκα, συχνά νιώθεις ότι πρέπει να αποδείξεις διπλά όσα απλώς θεωρούνται δεδομένα γι' άλλους. Το στοίχημα για μένα ήταν να μη χαθώ μέσα σε αυτή την πίεση και να κρατήσω την αυθεντικότητά μου.

Τι απάντηση θα δίνατε σε όλους όσους αντιστέκονται στις trans friendly νομοθεσίες;

Ότι αυτές οι νομοθεσίες δεν αφορούν ιδεολογίες, αλλά ανθρώπινες ζωές. Δε ζητάμε νομοθεσία, ούτε κάποιου είδους συμφωνία. Ζητάμε προστασία, ισονομία, αξιοπρέπεια. Όταν το κράτος αναγνωρίζει και προστατεύει τους πιο ευάλωτους, δεν απειλεί την κοινωνία, τη θωρακίζει. 

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Τανιάς

Κωνσταντίνα Μαλάτου, Τραγουδίστρια

Η Κωνσταντίνα Μαλάτου είναι μια 22χρονη φοιτήτρια και νέα καλλιτέχνιδα που ζει και δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη. Γεννημένη στο Κιλκίς και μεγαλωμένη σε ένα χωριό, ακολουθεί σήμερα τις σπουδές της στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή της πορεία, σπουδάζει μουσική και ασχολείται ερασιτεχνικά με το τραγούδι, εκφράζοντας μέσα από τη μουσική τη δημιουργικότητα και τα βιώματά της. Στα 20 της έκανε coming out ως διεμφυλική γυναίκα, μια στιγμή που αποτέλεσε σημείο καμπής στη ζωή της και την οδήγησε σε μια βαθιά προσωπική και κοινωνική διαδρομή αυτογνωσίας, αποδοχής και έκφρασης.

Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας με δύο λόγια την ιστορία σας;

Γεννήθηκα στο Κιλκίς, σε ένα χωριό λίγο έξω από την πόλη, και τα τελευταία τέσσερα χρόνια ζω και δραστηριοποιούμαι στη Θεσσαλονίκη. Είμαι η Κωνσταντίνα Μαλάτου, μια νεαρή γυναίκα και φοιτήτρια του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Στα 22 μου χρόνια, παράλληλα με τις σπουδές μου, σπουδάζω μουσική και ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το τραγούδι. Έκανα coming out ως διεμφυλική γυναίκα στα 20 μου.

Πώς είναι να είσαι μια τρανς γυναίκα στην Ελλάδα του σήμερα;

Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετές δυσκολίες κατά τις οποίες μια τρανς γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη στην Ελλάδα του σήμερα. Ακόμα, βιώνουμε περιθωριοποίηση και δεν υπάρχει συμπεριλπτικότητα στον εργασιακό τομέα. Επιπλέον, η φυλομετάβαση εξακολουθεί να είναι μια κοστοβόρα διαδικάσια με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πάντα η κατάλληλη προσβασιμότητα για σωστή ιατρική περίθαλψη. Τέλος, δε θα μπορούσε να παραληφθεί το γεγονός ότι καθημερινά ζούμε με φόβο για τη σωματική και την ψυχική μας ακεραιότητα, καθώς τα περιστατικά εκφοβισμού πολλές φορές είναι καθημερινά. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί ορισμένες θετικές αλλαγές. Πλέον, για όλο και περισσότερες τρανς γυναίκες η σεξεργασία δεν είναι μονόδρομος. Υπάρχει ένα νομοθετικό πλαίσιο πιο σωστό, ειδικά σε ότι αφορά στη διαδικασία αλλαγής των νόμιμων εγγράφων του ατόμου. Και σίγουρα κοινωνικά είναι πιο αποδεκτό.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που βιώσατε στο ταξίδι της φυλομετάβασης;

Μπορώ να πω πως σε γενικές γραμμές, είμαι από τις τυχερές διότι μέχρι στιγμής δεν έχω βιώσει κάτι μη αντιμετωπίσιμο. Και στον εργασιακό τομέα έχω νιώσει αποδοχή γιατί όσο να ναι, εργάζομαι παράλληλα και στην εστίαση, οπότε καθημερινά έρχομαι σε επαφή με πολύ κόσμο, αλλά και κοινωνικά. Σίγουρα ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, απεναντίας υπήρξαν και υπάρχουν καθημερινά δυσκολίες, αλλά προσπαθώ να μην στέκομαι εκεί.

«Γυναίκα δε γεννιέσαι… γίνεσαι»: Τι σημαίνει αυτή η φράση για εσάς;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνώ με αυτή τη φράση. Γυναίκα ένιωθα από πάντα. Το ότι μπορεί μια γυναίκα να έχει προβεί σε ορισμένες διαδικασίες φυλομετάβασης, όπως ορμονοθεραπεία, διορθωτικές επεμβάσεις κλπ, δε σημαίνει ότι ορίζεται και η γυναικεία της υπόσταση από αυτές. Επομένως θεωρώ ότι γυναίκα γεννιέσαι, απλώς ίσως χρειάζεται καμιά φορά να προβείς σε ορισμένες ενέργειες ώστε το μέσα σου να εναρμονιστεί με το έξω σου. 

Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο της γυναικείας φύσης που θαυμάζετε περισσότερο;

Η ικανότητά της να φέρει εις πέρας οτιδήποτε θελει. Το γεγονός ότι η γυναίκα έχει καταφέρει τόσα πολλά σε έναν σεξιστικό κόσμο ριζωμένο σε πατριαρχικές ιδεολογίες, δείχνει το πόσο ικανή είναι. Από τη πιο φιλόδοξη γυναίκα καριέρας μέχρι και τη νοικοκυρά που ασχολείται με οικιακά, αντλώ έμπνευση και θαυμάζω τη κάθε μία ξεχωριστά».

Τι απάντηση θα δίνατε σε όλους όσους αντιστέκονται στις trans friendly νομοθεσίες;

Δεν καταλαβαίνω από πού πηγάζει τόσο μίσος ώστε να είναι αντίθετοι με κάτι το οποίο δεν τους αφορά. Ζούμε πλέον στο 2026, νομίζω ότι υπάρχει χώρος για όλους και μπορούμε όλοι να συνυπάρχουμε αρμονικά. Δεν επιβάλλω σε κανέναν να με αποδεχτεί αν δε το θέλει. Οφείλει όμως, ακριβώς επειδή ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία να με αντιμετωπίζει ισάξια, όπως άλλωστε κάνω και εγώ. Το δικαίωμα έκφρασης της ταυτότητας φύλου είναι νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, αφορά μόνο το άτομο και δε θα έπρεπε να είναι αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και διαβούλευσης.

Συνέντευξη: Εύα Χατζηαντώνογλου

Main photo | Πορτραίτο Κάθριν Ράιλι: Danny Koumniotis