Στη δουλειά της συναντιούνται εικόνες της καθημερινότητας, μνήμες, στοιχεία της φύσης και μια αισθητική που ισορροπεί ανάμεσα στο μοντέρνο και το vintage. Με έντονες γραμμές, καθαρές φόρμες και χρώματα που τραβούν το βλέμμα, η Γωγώ Πελέκα σχεδιάζει τόσο ιδιαίτερα, με τρόπο που μας εμπνέει μέσα από τα έργα της.

Υπηρετεί την τέχνη και δε σταματά στιγμή να εξελίσσεται, κάτι που αποδεικνύει μέσα από την παρακάτω κουβέντα μας, μιλώντας παράλληλα για όσα λατρεύει στη Θεσσαλονίκη.

Βλέποντας κανείς τη δουλειά σου, παρατηρεί μια σχεδιαστική φιλοσοφία που συνδυάζει άψογα το μοντέρνο με το vintage, αλλά με fun στοιχεία. Πώς θα περιέγραφες εσύ την αισθητική σου και τι ακριβώς σου αρέσει να δημιουργείς;

Χαίρομαι πολύ όταν αυτό είναι το συναίσθημα που εισπράττει κανείς από τη δουλειά μου. Ναι, υπάρχει ένα πάντρεμα μοντέρνων και vintage στοιχείων, αλλά γεννιέται αυθόρμητα, μέσα από τις εικόνες που συλλέγω. Μεγάλωσα σε ένα χωριό, την Αιανή Κοζάνης, έναν τόπο με φύση, ιστορία και έντονη παράδοση. Τα τοπία, τα χρώματα, οι υφές, οι εποχές έγιναν χωρίς να το καταλάβω η εσωτερική μου βιβλιοθήκη. Από εκεί πιστεύω πως αντλώ ακόμη έμπνευση. Ωστόσο, όταν δεν αντλώ από εκεί, πιστεύω πως κουβαλάω αυτό το μικρόβιο της αναζήτησης όλων αυτών των στοιχείων όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Η αισθητική μου σχετίζεται με ό,τι με συγκινεί οπτικά: τη φύση, τις καθαρές φόρμες, τις έντονες γραμμές, τα δυνατά χρώματα, κάποιες φορές ακόμη και μια αυστηρότητα στη σύνθεση. Δε θα έλεγα ότι αγγίζω τον ρομαντισμό, αν και θα το ήθελα, ούτε πως ανήκω σε κάποιο καλλιτεχνικό κίνημα (προς το παρόν). Περισσότερο αποτυπώνω εικόνες της καθημερινότητας, στιγμές που προσπερνάμε χωρίς να τις δώσουμε σημασία. Οψόμεθα…

Αλήθεια, πώς ξεκίνησε όλο αυτό για σένα;

Ξεκίνησε πολύ οργανικά. Μεγάλωσα ζωγραφίζοντας στον ελεύθερό μου χρόνο και έπειτα εκεί γύρω στη B' Δημοτικού, παρακολούθησα μαθήματα ζωγραφικής, κι έτσι από μικρή ηλικία βρέθηκα μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου δίνει μπλοκ και χρώματα σχεδόν κάθε μέρα κι εγώ να ξετυλίγω στο χαρτί σκέψεις, εικόνες και ιστορίες. Κάπου στα έξι μου είχα φτιάξει κι ένα χειροποίητο παιδικό βιβλίο: εικονογράφηση και copywriting, παρακαλώ! Δεν ξέρω καν πού βρίσκεται σήμερα. Στην πιο σοβαρή εκδοχή του, είχα δύο σημαντικούς «μέντορες»: τον Αλέξη και τον Λάκη, παιδιά οικογενειακών φίλων που σπούδαζαν στην Καλών Τεχνών. Στο σπίτι τους μου έδειχναν ότι είχαν από υλικά, κάναμε χειροτεχνίες και ξεφυλλίζαμε βιβλία. Μου άνοιγαν έναν ολόκληρο κόσμο. Αργότερα έγιναν και επίσημα δάσκαλοί μου και φίλοι. Συνέχισα στο Εικαστικό Εργαστήρι Κοζάνης, όπου ένιωσα ότι η πορεία μου άρχισε να αποκτά πιο συνειδητή κατεύθυνση. Μετέπειτα υπήρξαν όμως και παύσεις. Αρκετές.

Και κάπου στην περίοδο της καραντίνας ένιωσα σαν να ξύπνησε ξανά κάτι μέσα μου. Άρχισα να σκιτσάρω και πάλι, μέχρι που επιστρέψαμε στη ρουτινά και έσβησε ξανά. Πρόσφατα διάβασα ότι γύρω στα 30 συναντάς τον έφηβο εαυτό σου και τον αγαπάς περισσότερο - και νομίζω πως αυτό ακριβώς συνέβη. Ήμουν ένα ονειροπόλο παιδί που ήθελε να γίνει καλλιτέχνης. Πρόσφατα ξανασυνάντησα εκείνη την εκδοχή μου και της έδωσα χώρο. Ίσως βοήθησε και το γεγονός ότι ένας πολύ δικός μου άνθρωπος πίστεψε σε εμένα, με αφορμή κάποια σχέδια που μοιράστηκα. Κάπως έτσι «έσπασε» ξανά το χέρι μου, έπιασα τα μολύβια και άρχισα να πιστεύω περισσότερο σε αυτό που πραγματικά ήθελα. Υπάρχει ακόμη δρόμος.

Τι μπορεί να λειτουργήσει ως πηγή έμπνευσης και πώς τα προσωπικά σου βιώματα αποτυπώνονται στα έργα σου;

Πηγή έμπνευσης είναι τα πάντα: ένα ταξίδι, ένας καφές με μια φίλη, μια βόλτα με τον άνθρωπό μου, μια εικόνα στα social media, ένα άρθρο, μια ταινία. Στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση, όλα είναι επιρροές και παρατηρήσεις. Αυτήν τη στιγμή δε θα έλεγα ότι αποτυπώνω απόλυτα τον εσωτερικό μου κόσμο. Περισσότερο καταγράφω στιγμές. Μικρά στιγμιότυπα καθημερινότητας. Υπήρξε όμως μια περίοδος που ένιωσα βαθύτερη σύνδεση με το μέσα μου. Είναι μια πλευρά που νιώθω ότι με περιμένει ακόμη. Προς το παρόν καλλιεργώ την παρατήρηση. Είναι ένας τρόπος να υπενθυμίζω στον εαυτό μου να συνεχίζει. Να βρίσκω αφορμές για δημιουργία και να έρχομαι πιο κοντά σε αυτή τη μορφή τέχνης. Να εξελίσσομαι, βήμα-βήμα. Ενώ ταυτόχρονα, είναι ένας τρόπος που με φέρνει πιο κοντά στο τότε, που ήταν όλα πιο απλά.

Κι όταν η έμπνευση δεν έρχεται, τι κάνεις;

Σταμάτησα να πιέζω τον εαυτό μου. Απλώς πηγαίνω με τη ροή. Βλέπω ταινίες, σειρές, διαβάζω βιβλία, χάνομαι σε βιβλιοπωλεία, ψάχνω δίσκους, οργανώνω ταξίδια, συναντώ αγαπημένους ανθρώπους. Παράλληλα, αναζητώ έργα καλλιτεχνών, πηγαίνω σε εκθέσεις, μουσεία, events. Η έμπνευση έρχεται όταν τρέφομαι με εικόνες, ήχους κι εμπειρίες. Δεν έρχεται σίγουρα όταν τη ζητάω.

Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης, τη δουλειά του οποίου θαυμάζεις;

Δεν περιορίζομαι σίγουρα μόνο στους εικαστικούς. Με εμπνέουν σκιτσογράφοι, μουσικοί, σκηνοθέτες. Η τέχνη είναι ένα ενιαίο πεδίο επιρροών. Άλλωστε ο Pablo Picasso δεν ήταν «μόνο» ζωγράφος - πειραματίστηκε με πλήθος μορφών. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον, θα έλεγα τον Vincent van Gogh. Έναν βαθιά ευαίσθητο καλλιτέχνη που αναγνωρίστηκε αργότερα. Στα έργα του βλέπεις την ένταση, τη μοναξιά, την ψυχική πάλη. Αν σταθείς μπροστά σε έναν πίνακά του, νιώθεις ότι σου μιλά. Αγαπώ επίσης πολύ τον Αλέκο Φασιανό. Η δουλειά του έχει φως, ρυθμό και μια βαθιά ελληνική ταυτότητα.

Όταν δε δημιουργείς, πού και πώς σε πετυχαίνουμε;

Με τους ανθρώπους μου ή μόνη μου, να περπατώ στην πόλη και να παρατηρώ. Επειδή εργάζομαι ως digital marketing manager, προσπαθώ συνειδητά να απομακρύνομαι από την ταχύτητα των social media και τις οθόνες. Ίσως γι' αυτό συλλέγω βιβλία, DVD και δίσκους. Έχω ανάγκη την επαφή με το «τότε», έναν κόσμο πιο απτό και αργό, που με έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό. Η millennial μέσα μου χαίρεται πολύ γι' αυτό.

Αν σου ζητούσα να μας δώσεις έναν ορισμό για την τέχνη και τη δημιουργική έκφραση, ποιος θα ήταν αυτός;

Τέχνη για εμένα είναι οτιδήποτε κουβαλά συναίσθημα, ιστορία, ανθρώπους, διάλογο. Μπορεί να είναι ένας πίνακας ή ακόμη κι ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα, αν μέσα του υπάρχουν στιγμές, σκέψεις και ιστορίες. Τα πάντα γύρω μας μπορούν να συστηθούν ως τέχνη, αν τα ζούμε πραγματικά. Η δημιουργική έκφραση είναι η στιγμή που νιώθεις την ανάγκη να μεταφράσεις αυτό το συναίσθημα σε κάτι απτό: εικόνα, ήχο, λέξη ή μορφή.

Τι ετοιμάζεις αυτήν την περίοδο και τι να περιμένουμε από σένα στο μέλλον;

Δουλεύω κάποια installations στο Bowie Art House, έναν χώρο (cafe-bar) με έντονη old school και retro αισθητική. Το Bowie διαθέτει εντός έναν ξεχωριστό χώρο όπου φιλοξενεί εκθέσεις, επομένως εκεί θα υπάρχουν ανά διαστήματα κάποια δικά μου installations κι ενέργειες. Είναι μια πρώτη προσπάθεια να ενώσω δύο κόσμους: το digital και το art direction με την καθαρή καλλιτεχνική δημιουργία. Με ενδιαφέρει ό,τι κάνω να έχει στρατηγική σκέψη, αλλά και ξεκάθαρη καλλιτεχνική ταυτότητα. Παράλληλα, έχω επιστρέψει στα παστέλ, δημιουργώντας εικόνες από τη φύση και από ταξίδια μου στη Σουηδία, μια χώρα που αγαπώ ιδιαίτερα, καθώς ένα μέλος της οικογένειάς μου ζει εκεί. Με έναν τρόπο, μέσα από αυτές τις εικόνες νιώθω ότι μικραίνει η απόσταση, τόσο για εμένα όσο και για όλη την οικογένεια.

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;

Εκείνη όπου έζησα στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν συγκατοικούσα. Στο παλιό 424. Εκεί συναντήθηκαν φίλοι, παρέες, γείτονες, έρωτες· εκεί ένιωσα για πρώτη φορά ότι ολόκληρη η πόλη χωρούσε μέσα σε λίγα τετράγωνα. Ολόκληρη εγώ σε μια γειτονιά. Είναι η περιοχή όπου έζησα τις πιο έντονες στιγμές μου και γι' αυτό θα είναι πάντα το σημείο όπου «επιστρέφω».

Και ποιο είναι το πιο κινηματογραφικό της σημείο;

Το λιμάνι. Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, όταν τα χρώματα μπερδεύονται και ανάβουν τα φώτα, η πόλη αποκτά μια σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Αλλιώτικη κάθε φορά. Κάπου εκεί νιώθω σαν να παίζει -σχεδόν πάντα- στη λούπα ένα τραγούδι του αγαπημένου Παύλου Παυλίδη.

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

Φυσικά στον Οινοχόο, και θεωρώ αρκετοί το γνωρίζουν ήδη. Αν θέλεις να αγγίξεις τη βορειοελλαδίτικη γαστρονομία στην πιο αυθεντική της μορφή, πρέπει να φας εκεί. Μαγειρευτά, κρέατα, αγνά υλικά, γεύσεις που σου ξυπνούν μνήμες μεσημέρι Κυριακής στο σπίτι.

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Ε, θα γίνω γραφική… το φαγητό! Εδώ, κάθε μπουκιά είναι και μια διαφορετική ιστορία.

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Στα Λουλουδάδικα. Μου φέρνει εικόνες από εποχές όπου οι άνθρωποι έμοιαζαν και ήταν λίγο πιο ρομαντικοί. Είναι μια γωνιά που άλλαξε, αλλά όχι αρκετά ώστε να χάσει τη μνήμη της.

Πού έχεις ζήσει τα καλύτερα parties;

Στο Cou, στα φοιτητικά χρόνια, τότε που δεν ξέραμε τι σημαίνει μέρα ή νύχτα. Ηλεκτρονική μουσική, disco και άλλα είδη. Μουσική παιδεία σε λίγα τετραγωνικά.

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχεις μοιραστεί;

Νομίζω κάθε άνθρωπος κρατά μικρές ιστορίες που ανήκουν μόνο σε εκείνον και στην πόλη. Είναι οι στιγμές που σε διαμορφώνουν σιωπηλά, και ίσως γι' αυτό παραμένουν πολύτιμες. Για χρόνια συμμετείχα σε φεστιβάλ εθελοντικά και αυτό γιατί ήθελα να δώσω σε αυτή την πόλη. Κάποιες φορές όμως, έβλεπα είναι πως ο εθελοντισμός για κάποιους είναι προσωπικό συμφέρον και όχι κοινωνικό. Αυτό με απογοήτευσε.

Είναι μεσάνυχτα σε μια Θεσσαλονίκη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;

Στην Όλγας. Να ξεκινάω από τις βίλες και κάπως να καταλήγω στο λιμάνι για να χαζέψω τα φώτα και το φεγγάρι.

Ένας χώρος τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;

Θα πω το MOMus - Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη ΔΕΘ. Έχει εξελιχθεί σε ένα πραγματικό στολίδι της πόλης. Φιλοξενεί εκθέσεις που αξίζει να βλέπουν όλοι οι ντόπιοι και όχι μόνο. Όσο περισσότερο στηρίζουμε τα μουσεία μας, τόσο περισσότερα μπορούν να φέρουν.

Πού θα ξεναγούσες οπωσδήποτε έναν γνωστό σου από αλλού;

Θα ξεκινούσαμε από τα πιο ιστορικά σημεία του κέντρου και θα καταλήγαμε στα Κάστρα για να δούμε την πόλη «πιάτο».

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει…

Δύσκολη ερώτηση! Τσουρέκι κάστανο με επικάλυψη από τον Τερκενλή. Παντώς καιρού.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα τραγούδι, θα είχε τίτλο…

«Το σήμερα πλασμένο από το χθες». Νιώθω ότι η πόλη επιστρέφει στις ρίζες της. Ξαναθυμόμαστε από πού ξεκίνησαν γεύσεις, στέκια, συνήθειες και χτίζουμε το σήμερα πάνω σε αυτά. Ίσως γιατί κουραστήκαμε από την υπερβολική ταχύτητα και αναζητούμε ξανά την αυθεντικότητα.

Το αγαπημένο σου κτίριο εδώ;

Τα νεοκλασικά που σώθηκαν. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα, θα ήταν η Casa Bianca.
Οι βίλες της Βασιλίσσης Όλγας μου θυμίζουν πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η πόλη αν είχαν διασωθεί περισσότερα κτίρια εκείνης της εποχής.

Ένας άνθρωπος που με τον τρόπο του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην πόλη;

Δεν είναι ένας μόνο άνθρωπος - είναι όλες αυτές οι μικρές ομάδες που ξεκίνησαν τα φεστιβάλ που δίνουν ζωή στην πόλη εδώ και χρόνια. Τα μικρά φεστιβάλ κυρίως. Ωστόσο, μια προσωπικότητα που άφησε ισχυρό αποτύπωμα είναι ο Γιάννης Μπουτάρης. Προσπάθησε ουσιαστικά να ανοίξει την πόλη και να την εξελίξει. Μαζί κι εμάς!

Τι σε κάνει να επιμένεις επαγγελματικά σε αυτήν την πόλη;

Δεν ξέρω αν είναι επιμονή. Είναι περισσότερο μια πίστη ότι δε χρειάζεται να φύγουμε για να κάνουμε restart ή για να δημιουργήσουμε κάτι ουσιαστικό. Μπορεί να μη λάβει κανείς 100% αναγνώριση. Όμως, ό,τι δημιουργείται εδώ αφήνει αντίκτυπο κι επιρροή, κι αυτό έχει αξία. Για τώρα ή για το μέλλον. Επιμένω όμως γιατί όσο τη μισώ αυτή την την πολή, άλλο τόσο την αγαπώ.

Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις…

Φαγητό. Ιστορία. Θεάματα.

Find her on Instagram: @gogious__ & @gogiousart