Σε καιρούς που οι ρυθμοί της καθημερινότητας τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα βίντεο του Γιάννη Αθανασόπουλου έγιναν το «αντίδοτο» που αναζητούσαμε ώστε να επιστρέψουμε στις πραγματικά θέλω μας και να βρούμε ξανά τον εαυτό μας. Ο ίδιος μιλά στο GLOW.GR με αφοπλιστική ειλικρίνεια για όσα τον διαμόρφωσαν ως άνθρωπο κι ως επαγγελματία. Από την πρώτη στιγμή που κατάλαβε θα ακολουθήσει την Ψυχολογία, μέχρι τη σκοτεινή περίοδο που τελικά έγινε αφετηρία προσωπικής εξέλιξης, απαντά χωρίς φίλτρα σε ερωτήσεις για την αγάπη, την ευθύνη, τις σχέσεις και τις επιλογές που απαιτούν ρίσκο.

Πώς σας πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Είναι η πιο ιερή στιγμή της ζωής μας. Η αρχή του ταξιδιού της γονεϊκότητας. Ένα ταξίδι πρωτόγνωρο, σχεδόν από αλλού φερμένο... Θεϊκό.

Αλήθεια, πώς ξεκίνησε το δικό σας ταξίδι στην Ψυχολογία;

Από 11 χρονών το έλεγα. «Θα γίνω ψυχολόγος, γιαγιά!», ακόμα μου το θυμίζει η γιαγιά μου η Γεωργία. Κάποια πράγματα απλώς τα γνωρίζεις. Από παλιά, από αρχή, από δυσκολίες, από βιώματα. Από το χέρι του Θεού και της Αγάπης θα επιμείνω.

Ποιο είναι το ισχυρότερο φυσικό αντικαταθλιπτικό στη νοσηρότητα των καιρών μας;

Η τίμια και ειλικρινής αγκαλιά. Προς τον εαυτό μας και προς τους αγαπημένους μας.

Τι παίζει στο repeat στα ηχεία σας όταν γράφεται;

Θα σας φανεί αστείο, αλλά ακούω από ρεμπέτικα μέχρι techno.

Ποιος άνθρωπος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σας;

Η γυναίκα μου. Η Λαμπρινή μου με άλλαξε. Με καθόρισε. Με έκανε έναν πιο ουσιαστικό άνθρωπο.

Ποια αποτυχία σας αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Ήταν μια πολύ σκοτεινή δική μου περίοδος που κράτησε σχεδόν δύο χρόνια. Πρέπει να ήμουν γύρω στα 25 (ίσως και λίγο μεγαλύτερος, δε θυμάμαι ακριβώς αυτή την εποχή ή δε θέλω να τη θυμάμαι - σπουδαίος μηχανισμός η άρνηση ε;), όπου έχασα εντελώς τον εαυτό μου. Έμπλεξα άσχημα με ανθρώπους που δεν ήθελα, με εξαρτήσεις και μοναξιά. Όλο αυτό με καθόρισε και μέσα του έκρυβε ένα θεάρεστο φως γνώσης και αλλαγής όταν με είδα κατάματα και άρχισα να φτιάχνω τον Γιάννη που βλέπετε σήμερα. «Από αγκάθι βγαίνει ρόδο», λέει ο πατέρας μου.

Ποιο κομμάτι της διαδικασίας της δουλειάς σας είναι το πιο ευχάριστο για εσάς;

Όλα! Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι στη «δουλειά μου» (δεν την θεωρώ δουλειά) που να μην με ευχαριστεί.

Και ποιο το δυσκολότερο;

Η ευθύνη της ψυχής του άλλου. Καθοριστικό.

Αν αύριο σας έπαιρναν τον τίτλο «Κλινικός Ψυχολόγος», τι θα συνεχίζατε να κάνετε έτσι κι αλλιώς;

Να αγαπάω τους ανθρώπους και να γεμίζω θέατρα στο όνομα της Αγάπης. Αυτό δε θα μου το στερήσει κανείς. Ποτέ.

Ποιο ρίσκο τολμήσατε και δεν το μετανιώσατε;

Παραιτήθηκα από μια δουλειά δημοσίου που ήμουν μόνιμος και κατείχα διευθυντική σχέση, και ξεκίνησα να κάνω αυτό που αγαπάω στα social, στα θέατρα, στα retreat, στις ατομικές και ομαδικές μου συνεδρίες. Όλοι μου έλεγαν «όχι». Εγώ είπα «ναι». Και αυτό με έφτασε εδώ. Ένα μεγάλο «ναι» στον εαυτό μου.

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνετε να σπάτε;

«Οι άνθρωποι είναι κακοί και ψεύτες».

Τι αξίζει περισσότερο από τη γνώση;

Η κατανόηση.

Τι δε διαπραγματεύεστε πια όπως παλιά;

Την αξία μου.

Τι σας βοηθά να επανέρχεστε όταν μια μέρα πάει στραβά;

Το παιδί μου, ο αδερφός μου, η μάνα μου, ο πατέρας μου και η γυναίκα μου. Η οικογένεια. Τεράστια αξία.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο «όχι» που έχετε μάθει να λέτε;

«Όχι, δε θα κάνω αυτό που θες αν δεν ταιριάζει στην ηθική μου, στην πνοή μου και στο όραμά μου».

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν...

Μπορούσαμε να κοιτάμε τους ανθρώπους στα μάτια και να βλέπουμε τον πόνο τους και όχι το ψέμα τους.

Το βιβλίο που βρίσκεται πάντα στο κομοδίνο σας κι επιστρέφετε συνεχώς σε αυτό;

Το «Ήσυχα, σ' έναν κόσμο που φωνάζει» από τις εκδόσεις Ψυχογιός του λατρεμένου αδερφού μου, του Γιώργου. Και «Το Δώρο» από τις εκδόσεις Keybooks από τον αγαπημένο μου Στέφανο Ξενάκη.

Και μια ταινία που με τον τρόπο της άλλαξε την κοσμοθεωρία σας;

Δύσκολη ερώτηση. Θα πω το κινούμενο σχέδιο "Lion King". Πόσα νοήματα μέσα σε κάτι τόσο παιδικό... Remember who you are, έλεγε ο Ραφίκι, θυμάστε;

Το βασικό πρόβλημα στη σύγχρονη εποχή είναι…

Ότι οι άνθρωποι τα θέλουν όλα χωρίς να παλεύουν με συνοχή, πλάνο και ταπεινότητα για τίποτα σχεδόν.

Το «Ψυχή μου Μεγάλη» είναι η μεγαλύτερη προσωπική σας εξομολόγηση… Τι μάθατε καλύτερα για εσάς όταν το γράφατε;

Πόσο δυνατός βγήκα μέσα από την Αγάπη μου και τη Συγχώρεση μου στα πιο αποτρόπαια πράγματα που μου έκαναν...

Ένας ιδανικός κόσμος θα έμοιαζε…

Με έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δε θα μιλούσαν ασυστόλως και χυδαία για τις ζωές άλλων ανθρώπων, στο όνομα του δήθεν δικαιωματισμού τους.