Πριν ανέβει στη σκηνή του Φεστιβάλ Επταπυργίου με τη μουσική παράσταση «Μ' αυτόν τον έρωτα» μαζί με τη Λίνα Νικολακοπούλου, ο Θοδωρής Βουτσικάκης μιλά για τη δύναμη του έρωτα και τις συνεργασίες που σημάδεψαν την πορεία του και την ανάγκη να αναζητά διαρκώς νέους δρόμους στην ερμηνεία. Με αφορμή την επιστροφή του στη γενέτειρά του, ξεδιπλώνει και τη δική του Θεσσαλονίκη: τις γειτονιές που τον διαμόρφωσαν, τα αγαπημένα του στέκια, τις μικρές προσωπικές του συνήθειες και τις εικόνες μιας πόλης που δε σταματά ποτέ να τον καλεί πίσω. 

Φέτος το καλοκαίρι συναντάς ξανά τη Λίνα Νικολακοπούλου σε μια μουσική αφήγηση γύρω από τον έρωτα. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο σε αυτήν τη συνεργασία;

«Μ' αυτόν τον έρωτα» είναι η παράστασή μας για το Φεστιβάλ Επταπυργίου και θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο σπουδαίο αυτό μνημείο της πόλης. Είναι όπως λες, μια μουσική αφήγηση για τον έρωτα. Για τη δύναμη της αγάπης. Κι έχουν γραφτεί τα ωραιότερα ποιήματα και τραγούδια για τον έρωτα, και κάποια από αυτά είναι της Λίνας Νικολακοπούλου, που μας ένωσε τις τελευταίες δεκαετίες με τον λυτρωτικό της λόγο. Σε αυτήν την παράσταση ο ερωτικός λόγος αποκτά συμφωνική πνοή μέσα από τη σύμπραξη με την ορχήστρα Con Fuoco, ενώ οι σπουδαίοι σολίστες μας θα δώσουν ένταση και συγκίνηση σε αυτήν την ενιαία μουσική διήγηση που αποτελείται από ένα ευρύ φάσμα ρεπερτορίου, που δίνει και σε μένα τη δυνατότητα να δοκιμαστώ σε καινούργιες επιλογές. Κάθε φορά που ετοιμάζουμε κάτι με τη Λίνα Νικολακοπούλου, σκάβουμε όλο και πιο βαθιά. Να βρούμε κάτι καινούριο. Κάτι που μπορεί να φρεσκάρει τον τρόπο που θα πούμε μια ιστορία. Ή κάτι που θα φωτίσει ξανά κάτι διαχρονικό και άσβεστο. Έτσι θα γίνει κι εδώ. Στο Επταπύργιο, «Μ' αυτόν τον έρωτα».

Η συνεργασία σου με τη Λίνα Νικολακοπούλου έχει γίνει ένας σημαντικός άξονας της καλλιτεχνικής σου πορείας. Τι έχεις μάθει από εκείνη για τη μουσική και την ερμηνεία;

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, μπορώ να πω πως η σκέψη μου γύρω από την ερμηνεία είναι επηρεασμένη πολύ από τη ματιά και τον τρόπο της Λίνας. Η διαδρομή που κάνει για να διαλέξει μια και μόνο λέξη για να εκφράσει τη στιγμή ή το αίσθημά της, είναι συγκλονιστική. Μου έχει μάθει να δίνω προσοχή στις λεπτομέρειες και αυτό στη δημιουργία και το τραγούδι είναι πολύτιμο. Όπως φυσικά και για τη ζωή μας.

Ο τίτλος «Μ' αυτόν τον έρωτα» φαντάζει σαν προσωπική δήλωση. Αλήθεια, τι σημαίνει για σένα ο έρωτας;

Θα σου απαντήσω με ένα ποίημα για τον έρωτα που μου αρέσει πολύ. Είναι της «Μυρτιώτισσας»:

«…Έρωτας να ‘ναι ή συμφορά,
με κάποιου αγγέλου τα φτερά
που έχει φορέσει,
κι έρχετ’ ακόμη μια φορά
με τέτοια δώρα τρυφερά
να με πλανέσει;

Μα ό,τι και να ‘ναι, το ποθώ,
και καλώς να ‘ρθει το κακό
που είν’ από σένα·
θα γίνει υπέρτατο αγαθό,
στα πόδια σου αν θα σωριαστώ τ’ αγαπημένα.»

Στις εμφανίσεις σου συνυπάρχουν διαφορετικές γενιές τραγουδιών και δημιουργών. Τι πιστεύεις ότι αναζητά σήμερα το κοινό όταν έρχεται να απολαύσει ζωντανή μουσική;

Αυτό έχει να κάνει με το πώς σκέφτομαι τη μουσική και το τραγούδι. Ίσως και ευρύτερα να είναι η στάση ζωής μου. Μου αρέσει η συνέχεια στα πράγματα. Το πριν στο σήμερα, και το σήμερα στο αύριο. Να δίνουν το χέρι, να έχουν ροή. Με φυσικό τρόπο. Έτσι αντιλαμβάνομαι και χαίρομαι τα πράγματα. Το πριν με καθόρισε. Με τα παλιά τραγούδια έμαθα να τραγουδάω, κατάλαβα πού ανήκω. Με τα πιο πρόσφατα συνδέθηκαν οι πιο προσωπικές μου στιγμές. Με τα δικά μου, αυτά που λέω πρώτος, νιώθω ότι δημιουργώ το δικό μου σύμπαν. Αυτή η συνύπαρξη λοιπόν είναι για μένα ζητούμενο και προσπαθώ να λειτουργεί το μυαλό μου ανανεωτικά ούτως ώστε να έχουμε και κάθε φορά κάτι νέο να πούμε και να παρουσιάσουμε. Κι έχει το ελληνικό τραγούδι τόσο πλούτο, από όλες τις φάσεις και τις εποχές του, που τι να πρωτοδιαλέξεις. Πιστεύω ότι και ο κόσμος έχει χώρο στην καρδιά του για αυτό που συζητάμε και επίσης σίγουρα για κάθε τι καλό και αληθινό, που έχει τη δύναμη να καθρεφτίζει τα συναισθήματα των ανθρώπων.

Έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους δημιουργούς, όπως ο Nicola Piovani. Υπάρχει κάποια στιγμή ή συμβουλή από αυτές τις συναντήσεις που κουβαλάς ακόμη μαζί σου;

Είναι όλες αυτές οι συναντήσεις τόσο διάφανες στο μυαλό μου, που θυμάμαι κάθε στιγμή, κάθε κουβέντα, τι ένιωσα , τι σκέφτηκα. Τα πάντα. Συγκεκριμένα με τον Piovani, σαν σκηνή από ταινία, πριν ακόμα τον συναντήσω από κοντά, θυμάμαι τη στιγμή στο νεροχύτη του σπιτιού μου στο Μετς, έπλενα τα πιάτα και μου ήρθε ένα e-mail που έλεγε κάτι συγκλονιστικό για την ερμηνεία μου στο «Άστρο του Παραδείσου». Ένιωσα τέτοια πληρότητα. Κοίταξα τον ουρανό και είπα «ευχαριστώ».

Μετά από τόσα χρόνια στη σκηνή, τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σε κάνει να νιώθεις συγκίνηση ή αγωνία λίγο πριν βγεις να τραγουδήσεις;

Αυτό νομίζω δε θα φύγει ποτέ. Ούτε η αγωνία, ούτε η συγκίνηση. Είναι τόσο ζωντανή διαδικασία η προετοιμασία πριν από την παράσταση που δεν μπορεί να συμβεί μηχανικά. Οτιδήποτε κουβαλάω μέσα μου, εκείνη την ώρα παίρνει τη θέση του γύρω από το λαιμό μου και ετοιμάζεται να τρέξει. Κάποιες φορές αυτό είναι και το δύσκολο. Δεν κλείνει η βρύση που τρέχει. Ε, και μάλλον αυτό είναι και το πιο αληθινό.

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω… Πώς προέκυψε το ταξίδι σου στη μουσική και ποια ήταν τα ερεθίσματά σου ως παιδί;

Τα ερεθίσματα μου προέκυψαν από την πλούσια δισκοθήκη της οικογένειάς μου. Ακούγαμε πολλή μουσική σπίτι μου και πολλά είδη. Εκεί κάπου βρέθηκε και μια φίλη μας μουσικός, η Γιάννα Ακριβοπούλου, που κάτι είδε σε μένα και επέμεινε να ασχοληθώ με τη μουσική. Μετά, το τραγούδι με βρήκε μόνο του. Σαν μια συνάντηση που ήταν προκαθορισμένη να συμβεί.

Τι άλλο πρέπει να περιμένουμε από σένα στο μέλλον;

Σίγουρα εκπλήξεις (γέλια). Νιώθω ότι είμαι ένας ψυχισμός εν κινήσει και δε μου αρέσει να επαναπαύομαι, οπότε όντως το εννοώ αυτό. Θεωρώ ότι θα κάνω πράγματα που θα δείξουν και άλλες πλευρές μου, που μέχρι τώρα δεν είχα την ευκαιρία ή και το θάρρος ακόμα να βγάλω προς τα έξω.

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;

Η Καλαμαριά έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου γιατί εκεί μεγάλωσα. Κάθε στενό εκεί έχει μνήμες. Κάπου γέλασα, κάπου φλέρταρα, κάπου ονειρεύτηκα κάτι ωραίο για μένα. Εκεί πέρασα τα ωραιότερα παιδικά χρόνια με τους φίλους μου. Μεγαλώνοντας βέβαια αγάπησα πολύ τη γειτονιά γύρω από την Παλαιών Πατρών και τη Διαγώνιο. Όλοι εκείνοι οι δρόμοι που οδηγούν στη θάλασσα και τον Λευκό Πύργο, με κάνουν να θέλω να γυρνάω ξανά και ξανά.

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

Αν και νομίζω πλέον δεν είναι λίγοι, το «Αναστορώ» στη Λώρη Μαργαρίτη είναι σίγουρα μια επιλογή που πρέπει να μάθουν ακόμα περισσότεροι.

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Η Θεσσαλονίκη είναι ένα μωσαϊκό χρώματος, πολιτισμού, αλλά και αισθήματος, που μόνο αν τη ζήσεις μπορείς να το καταλάβεις. Έχει ζωντάνια αλλά την ίδια ώρα μπορείς με έναν περίπατο να απομακρυνθείς, να απομονωθείς. Η «γεύση» της είναι συγκεντρωμένη στο κέντρο της αλλά την ίδια ώρα είναι πόλη πολλών ταχυτήτων με όσα καλά ή δύσκολα μπορεί αυτό να σημαίνει.

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Η Άνω πόλη. Πραγματικά χάνεις την αίσθηση του χρόνου εκεί.

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχεις μοιραστεί;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω αυτήν την ώρα στο μυαλό μου κάποια ιστορία προσωπική, είτε να την έχω μοιραστεί, είτε όχι. Άλλωστε οι πιο σημαντικές ιστορίες της ζωής μας, καλό είναι να παραμένουν «ακριβές» στο μοίρασμα. Εκτός αν υπάρχει ισχυρός λόγος για το αντίθετο. Θα μοιραστώ όμως μια κρυφή μου συνήθεια. Αστεία. Κάθε φορά που ανεβαίνω, και είναι τακτικά αυτό, βρίσκομαι με τους φίλους μου για επιτραπέζια παιχνίδια, και παραγγέλνω πάντα μια συγκεκριμένη σαλάτα! Μη ρωτήστε γιατί, δείτε το σαν μια «παιδική» ιεροτελεστία που δε θέλω να αφήσω πίσω μου με τίποτα.

Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;

Στην παραλία μεταξύ Λευκού Πύργου και λιμανιού.

Ένας χώρος Τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;

Μου αρέσει πολύ ο χώρος του MOMus-Μουσείο Φωτογραφίας στην Αποθήκη Α' με το καφέ του.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει...

Το φαγητό της.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι, θα είχε τίτλο…

Θα μου άρεσε το «Λούνα Παρκ».

Καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη… Τι θεωρείς must;

Να πω τη βόλτα στη Χαλκιδική; (Γέλια) Σε αυτήν τη βόλτα θα φάω οπωσδήποτε και φρέσκα ψάρια από τον θείο μου. Πέρα από αυτό όμως, κάνω μια στάση στις Αποθήκες του λιμανιού για να δω από εκεί το ηλιοβασίλεμα. Καλοκαιρινή συναυλία στον προαύλιο χώρο του Μεγάρου ή ψηλά στο Θέατρο Δάσους. Θερινό σινεμά, και ουζάκι σε κάποιο από τα στέκια του κέντρου με καλή παρέα.

Η δική σου Θεσσαλονίκη με δυο λέξεις…

Φίλοι και οικογένεια.