Η ιστορία του Αλέξανδρου Γκιννή δεν έχει να κάνει μόνο με την επιτυχία του στην αθλητική του καριέρα. Είναι, κυρίως, η ιστορία ενός ανθρώπου που έμαθε να ζει με τον πόνο, να επιστρέφει από την αμφιβολία και να διεκδικεί το δικαίωμα να ονειρεύεται σε ένα άθλημα σχεδόν άγνωστο για τη χώρα του. Με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026, κλείνει ένας κύκλος που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ελληνικό χειμερινό αθλητισμό.
Από την Αθήνα στις Άλπεις
Γεννημένος στην Αθήνα το 1994, ο Γκιννής μεγάλωσε μακριά από τις «φυσικές» συνθήκες του αλπικού σκι. Κι όμως, το χιόνι μπήκε νωρίς στη ζωή του. Ο πατέρας του, δάσκαλος σκι, τον έφερε σε επαφή με τις πίστες σε ηλικία μόλις δύο ετών. Η πρόοδος ήταν γρήγορη και η απόφαση σχεδόν μονόδρομος: η οικογένεια μετακινήθηκε στο εξωτερικό, πρώτα στην Αυστρία και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ώστε ο νεαρός Αλέξανδρος να μπορέσει να κυνηγήσει το όνειρό του σε επαγγελματικό επίπεδο.
Στα πρώτα του αγωνιστικά χρόνια, ο Γκιννής αγωνίστηκε με τα χρώματα των ΗΠΑ και εντάχθηκε στο πρόγραμμα της αμερικανικής ομοσπονδίας. Ωστόσο, η πορεία του δεν ήταν εύκολη. Οι σοβαροί τραυματισμοί στα γόνατα εμφανίστηκαν νωρίς και επανήλθαν επίμονα, μετατρέποντας κάθε σεζόν σε μια μάχη όχι μόνο με τους αντιπάλους, αλλά και με το ίδιο του το σώμα. Εγχειρήσεις, αποθεραπείες και επιστροφές έγιναν μέρος της καθημερινότητάς του.
Η επιστροφή στις ελληνικές ρίζες του
Η απόφαση να αγωνιστεί για την Ελλάδα, από τις αρχές του 2020, δεν ήταν μια συνειδητή επιλογή, άρρηκτα συνδεδεμένη με την ταυτότητα και τις ρίζες του. Και μαζί της ήρθαν στιγμές ιστορικές: οι πρώτοι βαθμοί Έλληνα αθλητή στο Παγκόσμιο Κύπελλο αλπικού σκι και, λίγο αργότερα, το πρώτο βάθρο. Η δεύτερη θέση στο σλάλομ του Σαμονί το 2023 ήταν μια δήλωση ότι η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει στον παγκόσμιο χάρτη του αθλήματος, κάνοντας τους πάντες να μιλούν γι' αυτήν.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αλπικού σκι του 2023, ο Γκιννής κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο σλάλομ. Ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του και ταυτόχρονα ένα ορόσημο για τον ελληνικό αθλητισμό γενικότερα. Σε ένα άθλημα χωρίς υποδομές, χωρίς παράδοση και χωρίς μεγάλους πόρους, ένας Έλληνας στεκόταν στο βάθρο του κόσμου.
Παρά τις επιτυχίες, οι τραυματισμοί δεν τον εγκατέλειψαν ποτέ. Πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις και χρόνιος πόνος περιόρισαν σταδιακά τη δυνατότητα πλήρους επιστροφής στην αγωνιστική ένταση. Η τελευταία περίοδος της καριέρας του χαρακτηρίστηκε περισσότερο από προσπάθεια διατήρησης αξιοπρέπειας και λιγότερο από κυνήγι αποτελεσμάτων.
Το τέλος ενός ταξιδιού
Η αυλαία έπεσε στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Μιλάνο–Κορτίνα 2026. Εκεί, ο Γκιννής πραγματοποίησε την τελευταία του κατάβαση, γνωρίζοντας πως δεν μπορούσε πια να αγωνιστεί όπως ήθελε. Δεν ήταν μια στιγμή θριάμβου, αλλά ένας ήσυχος αποχαιρετισμός, μια τελευταία συνάντηση με το άθλημα που καθόρισε την καριέρα του.
Ο Αλέξανδρος Γκιννής αποχωρεί χωρίς εκκρεμότητες. Δεν χρωστά τίποτα στο σκι. Αντίθετα, του πρόσφερε περισσότερα απ' όσα θα περίμενε κανείς. Και το σημαντικότερο: άφησε πίσω του μια παρακαταθήκη. Όχι μόνο μετάλλια και στατιστικά, αλλά την απόδειξη ότι ακόμη και από τις πιο απίθανες αφετηρίες μπορεί να γεννηθεί μια παγκόσμια ιστορία.
Κεντρική φωτογραφία: Intime
