Τίτλοι όπως «Χωρίς γωνίες», «Αδιέξοδο στο καλοκαίρι», «Μέχρι να γυρίσεις» και «Το μπλε δέντρο» συναντούν για πρώτη φορά το κοινό μέσα από τη ζωγραφική του Κ.ΒΗΤΑ. Τα έργα παρουσιάζονται στο MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στον χώρο Case Studio, στην έκθεση «Μόνο η ακτογραμμή μένει», που εγκαινιάζεται αύριο, 1η Οκτωβρίου, και θα διαρκέσει έως τις 31 Ιανουαρίου 2027. Η έκθεση αποτελεί παράλληλα την εναρκτήρια δράση του προγράμματος των 61ων Δημητρίων του Δήμου Θεσσαλονίκης και δίνει την ευκαιρία στο κοινό να γνωρίσει μια λιγότερο προβεβλημένη, αλλά σταθερά παρούσα, πλευρά της δημιουργικής πορείας του Κ.ΒΗΤΑ.
Εξασφαλίσαμε μια πρώτη ματιά στην έκθεση και ξεχωρίζουμε τα highlights.
Όταν ο στίχος γίνεται εικόνα
Η σχέση των έργων του με τη μουσική είναι εμφανής ήδη από τους τίτλους τους. Φράσεις που θα μπορούσαν να ανήκουν σε ένα τραγούδι λειτουργούν εδώ ως τίτλοι ζωγραφικών συνθέσεων, ενώ και η ίδια η ονομασία της έκθεσης μοιάζει με έναν στίχο που μεταφέρεται από τον ήχο στην εικόνα. Η μουσικότητα αυτή δεν περιορίζεται στις λέξεις. Εκφράζεται μέσα από τις χρωματικές αντιθέσεις, τις μορφές, τις επιφάνειες και τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται τα στοιχεία πάνω στον καμβά.
Παρότι το ευρύ κοινό έχει συνδέσει τον Κ.ΒΗΤΑ κυρίως με τη μουσική και τη στιχουργική, η ενασχόλησή του με τις εικαστικές τέχνες έχει μακρά ιστορία. Στη Μελβούρνη, όπου γεννήθηκε, σπούδασε ζωγραφική και ιστορία της τέχνης, ενώ στη συνέχεια συνέχισε να καλλιεργεί την εικαστική του έκφραση μέσα από προσωπική έρευνα και συστηματική δουλειά.
Η επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη έρχεται περίπου είκοσι χρόνια μετά την πρώτη ατομική του έκθεση στην πόλη, το 2005, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, τον σημερινό χώρο του MOMUS-Πειραματικού Κέντρου Τεχνών.
Εικόνες που μοιάζουν να αιωρούνται
Τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση έχουν δημιουργηθεί από το 2019 μέχρι σήμερα και συγκροτούν έναν κόσμο με έντονη ονειρική ατμόσφαιρα. Οι αναφορές στον Συμβολισμό και στη ναΐφ ζωγραφική του 20ού αιώνα λειτουργούν ως αφετηρία για μια προσωπική εικαστική γλώσσα, στην οποία η μοναχικότητα συναντά τη μελαγχολία, την ποίηση και μια διακριτική αίσθηση προσμονής.
Οι ανθρώπινες μορφές βρίσκονται συχνά στο επίκεντρο. Άλλοτε εμφανίζονται μόνες και άλλοτε σε ζευγάρια ή μικρές ομάδες. Φίλοι, εραστές και αδέρφια μοιάζουν να μοιράζονται έναν χώρο, χωρίς απαραίτητα να επικοινωνούν μεταξύ τους. Στέκονται, περπατούν ή κοιτούν μακριά, σαν να έχουν απομονωθεί σε μια στιγμή που δεν ανήκει σε συγκεκριμένο χρόνο.
Ένα τοπίο χωρίς συγκεκριμένο... τόπο
Η φύση αποτελεί επίσης βασικό στοιχείο των συνθέσεων. Δέντρα, βουνά, νερά και ουρανός επανέρχονται, χωρίς όμως να σχηματίζουν έναν αναγνωρίσιμο γεωγραφικό χώρο. Τα χαρακτηριστικά τους απλοποιούνται και μεταμορφώνονται, ώστε να λειτουργήσουν περισσότερο ως εκφράσεις μιας ψυχικής κατάστασης. Το ίδιο συμβαίνει και με τα χρώματα. Μπλε, πράσινα, ροζ, μοβ και ώχρες χρησιμοποιούνται χωρίς την ανάγκη να αποδώσουν πιστά αυτό που θα έβλεπε κανείς σε ένα πραγματικό τοπίο. Η επιλογή τους υπαγορεύεται από το συναίσθημα και τη λειτουργία που αποκτούν μέσα σε κάθε σύνθεση.
Έτσι δημιουργείται ένας χώρος που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως πραγματικός ή φανταστικός. Μπορεί να θυμίζει όνειρο, ανάμνηση ή ακόμη και εφιάλτη, αφήνοντας σκόπιμα ανοιχτή την ερμηνεία. Οι εικόνες λειτουργούν περισσότερο σαν αφετηρίες για προσωπικούς συνειρμούς, επιτρέποντας στον καθένα να δημιουργήσει τις δικές του συνδέσεις.
Οι μοναχικές φιγούρες, τα τοπία και τα έντονα χρώματα μπορούν να συνδεθούν με διαφορετικές εμπειρίες και συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα στη νοσταλγία, την απουσία, τον φόβο και την προσδοκία γεννιέται ένας κόσμος που δεν ολοκληρώνεται μόνο πάνω στον καμβά, αλλά συνεχίζεται μέσα στον άνθρωπο που τον κοιτά. Εκεί βρίσκεται η ουσία της ζωγραφικής του Κ.ΒΗΤΑ: στην προσπάθεια να συναντηθεί η προσωπική του εσωτερική πραγματικότητα με εκείνη του θεατή, μέσα από εικόνες που αφήνουν χώρο τόσο για το όνειρο όσο και για τη μνήμη.
Κεντρική φωτογραφία: Κ.ΒΗΤΑ. φωτ. Κορίνα Φωτίου (αριστερά) & Άποψη της έκθεσης (δεξιά)
