Κάτι στην ατμόσφαιρα του τελευταίου show του Saint Laurent έμοιαζε διαφορετικό... Ίσως ήταν η επιλογή της μουσικής - το εμβληματικό soundtrack του Miles Davis για το Elevator to the Gallows του Louis Malle. Ο Vaccarello δεν έδωσε συνεντεύξεις και επέλεξε να στείλει στους καλεσμένους ένα προσωπικό σημείωμα, συνοδευόμενο από μαύρα κρίνα κάλλα. Η συγκεκριμένη κίνηση, μαζί με το συνολικό vibe του show, ενίσχυσε την αίσθηση ότι η βραδιά μπορεί να αποτελούσε έναν αποχαιρετισμό. 

Και υπήρχε ακόμη μία λεπτομέρεια που έκανε το φινάλε να μοιάζει ακόμη πιο συμβολικό. Μετά το τελευταίο του bow, ο Vaccarello κατευθύνθηκε προς τον πεντάχρονο γιο του, Luca, που βρισκόταν στο κοινό. Έβγαλε από την τσέπη του ένα αντικείμενο που έμοιαζε με κλειδιά και του το έδωσε, πριν τον φιλήσει. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του, τα κλειδιά ήταν ένα προσωπικό γούρι. Μια απλή, οικογενειακή στιγμή που, μέσα στο συγκεκριμένο σκηνικό, έμοιαζε κάπως διαφορετική: σαν να παρέδιδε τα κλειδιά του οίκου.

Δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του στον οίκο, ο Vaccarello παρουσίασε μια συλλογή που φάνταζε ως προσωπικός απολογισμός. Το χρυσό κυριάρχησε στην πασαρέλα: μεταλλικά trench coats και sahariennes, αέρινα φορέματα, brocade κοστούμια και εντυπωσιακά ψηλοτάκουνα δημιούργησαν μια εικόνα θεαματικής, κινηματογραφικής πολυτέλειας.

Η επιλογή του χρώματος δεν ήταν τυχαία. Ο σχεδιαστής αναφέρθηκε στην κληρονομιά του Yves Saint Laurent και στη σχέση του με το χρυσό, ενώ το φινάλε πέρασε στο μαύρο. Κάτω από τον φωτισμένο Πύργο του Άιφελ και τους επιβλητικούς πολυελαίους, η συλλογή έμοιαζε να ισορροπεί ανάμεσα στη λάμψη και τη μελαγχολία.

Και τότε εμφανίστηκε η Charlotte Gainsbourg. Η ηθοποιός και longtime muse του Vaccarello τραγούδησε στο τέλος του show, με το "You are so much Yves Saint Laurent" να επαναλαμβάνεται σαν μια τελευταία αφιέρωση. Ήταν πράγματι ένα goodbye; Δεν υπάρχει ακόμη επίσημη απάντηση. Όμως, αν ο Vaccarello αποχαιρετούσε τον Saint Laurent, επέλεξε να το κάνει όπως ακριβώς έζησε τη δεκαετία του στον οίκο: με ένταση, αυτοπεποίθηση και πολλή λάμψη.

Λίγο νωρίτερα, ο Maison Margiela παρουσίασε τη δική του συλλογή.

Στην τρίτη συλλογή του για τη Maison Margiela, ο Glenn Martens επέλεξε να κάνει ένα βήμα προς μια πιο εμπορική κατεύθυνση. Μετά τα δύο προηγούμενα, ιδιαίτερα θεατρικά shows του, αυτή τη φορά θέλησε να εξετάσει τι σημαίνει πραγματικά το DNA του οίκου σήμερα. Η αφετηρία ήταν η ίδια η φιλοσοφία του Martin Margiela: η αντίθεση ανάμεσα στο σκληρό και το απαλό, το «κανονικό» και το ανορθόδοξο.

Τα κλασικά tailored κοστούμια έγιναν πιο ιδιαίτερα, γκρι T-shirts και φορέματα από jersey συνδυάστηκαν με πιο σκληρές επιφάνειες. Ο Martens άντλησε επίσης έμπνευση από την εποχή του John Galliano στον οίκο, παίζοντας με τις εσωτερικές φόδρες των ρούχων. Και φυσικά, δεν έλειψε η θεατρικότητα. Βραδινές δημιουργίες με μεταλλικές επιφάνειες και γλυπτικές σιλουέτες έφεραν στο show μια δόση υπερβολής. Για τον Martens, άλλωστε, η πολυτέλεια δεν είναι ποτέ διακριτική. Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος: «Η υπερβολή είμαι εγώ».