Το Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα, ένα έργο-ορόσημο που καθόρισε την καλλιτεχνική έκφραση της δεκαετίας του 1990, επιστρέφει δυναμικά στη σκηνή για δώδεκα ξεχωριστές παραστάσεις στις 24, 25, 27, 28, 29 και 30 Ιανουαρίου 2026, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ. Πρόκειται για μια καθηλωτική παράσταση-εγκατάσταση που σηματοδοτεί την πολυαναμενόμενη επανένωση δύο ιστορικών μορφών της Ομάδας Εδάφους, του σκηνοθέτη και χορογράφου Δημήτρη Παπαϊωάννου και του συνθέτη Γιώργου Κουμεντάκη, σε μια νέα μουσική ανάγνωση από τον διεθνώς καταξιωμένο μαέστρο Θεόδωρο Κουρεντζή. Μεγάλος χορηγός είναι η ΔΕΗ, ενώ η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της ΕΛΣ.
Η μεγάλη πρεμιέρα για την ΕΛΣ
Η Εθνική Λυρική Σκηνή υποδέχεται το 2026 με τη μεγάλη πρεμιέρα του Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα, ενός από τα πιο εμβληματικά έργα της πρώτης δημιουργικής περιόδου του Γιώργου Κουμεντάκη, σημερινού Καλλιτεχνικού Διευθυντή της ΕΛΣ. Η σκηνική εγκατάσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου, με τη συμμετοχή πενήντα ερμηνευτών επί σκηνής, αποκτά νέα διάσταση υπό τη διεύθυνση του Θεόδωρου Κουρεντζή, ο οποίος ηγείται των σολίστ μουσικών της Ορχήστρας της ΕΛΣ, του MEIZON Ensemble, καθώς και των υψιφώνων Ντιάνα Νοσίρεβα και Ξένια Ντορόντοβα.
Fact: Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1995, στο παλαιό εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, ως το πρώτο μέρος της παράστασης-εγκατάστασης Ενός λεπτού σιγή της Ομάδας Εδάφους, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Σε μια περίοδο όπου το τραύμα της απώλειας από το AIDS παρέμενε ανοιχτό και ο φόβος σκίαζε την ερωτική ζωή μιας ολόκληρης γενιάς, ο Παπαϊωάννου ζήτησε από τον Κουμεντάκη να δημιουργήσει μια σύνθεση-κραυγή: ένα ρέκβιεμ αφιερωμένο σε όσους χάθηκαν. Το δεύτερο μέρος της παράστασης έφερνε μια εύθραυστη ελπίδα μέσα από τα Τραγούδια της αμαρτίας του Μάνου Χατζιδάκι, σε ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου.
31 χρόνια μετά, μια νέα ανάγνωση...
31 χρόνια αργότερα, μετά από διαδρομές που συναντήθηκαν, απομακρύνθηκαν και επαναπροσδιορίστηκαν, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επιστρέφει στο έργο, στήνοντας εκ νέου τη μνημειακή σκηνική εγκατάσταση στην Εθνική Λυρική Σκηνή και δουλεύοντας από την αρχή πάνω στο Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα - ένα έργο που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως «ένα από τα πιο ισχυρά μουσικά δημιουργήματα του Γιώργου Κουμεντάκη».
Τρεις κορυφαίοι δημιουργοί σε μια ιστορική σύμπραξη
Η συνάντηση δύο δημιουργών που διαμόρφωσαν μια νέα σκηνική γλώσσα, επηρεάζοντας τον χορό, το θέατρο, την όπερα αλλά και εμβληματικές διεθνείς διοργανώσεις, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, συμπληρώνεται σήμερα από την παρουσία του Θεόδωρου Κουρεντζή, ενός μαέστρου με παγκόσμια αναγνώριση για τις τολμηρές και ιδιοσυγκρασιακές ερμηνείες του στο συμφωνικό και οπερατικό ρεπερτόριο.
24 χρόνια μετά τη διάλυση της Ομάδας Εδάφους, που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική καλλιτεχνική σκηνή κατά τη δεκαεπτάχρονη πορεία της, το ελληνικό και το διεθνές κοινό καλούνται να επανανακαλύψουν ένα έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου που κινείται ανάμεσα στο σωματικό θέατρο και την εικαστική εγκατάσταση, βασισμένο σε μια σύνθεση που προαναγγέλλει τη μετέπειτα δραματουργική και οπερατική πορεία του Γιώργου Κουμεντάκη.
Η δημιουργική σύμπραξη Παπαϊωάννου - Κουμεντάκη υπήρξε ήδη από τη δεκαετία του 1990 μία από τις πρώτες δημόσιες καλλιτεχνικές φωνές στην Ελλάδα που έφεραν στο προσκήνιο την εμπειρία της επιδημίας του AIDS και τα δικαιώματα μιας ολόκληρης κοινότητας, αφήνοντας πίσω τους ένα έργο με βαθιά ιστορική, κοινωνική και καλλιτεχνική σημασία.
