Από το θεατρικό εργαστήρι ενός μικρού χωριού της Δράμας μέχρι τις σκηνές της Ελλάδας και της Κύπρου, ο Ανδρέας Παράσχος ακολουθεί μια πορεία γεμάτη αναζητήσεις, δημιουργία και συνεχή εξέλιξη. Σκηνοθέτης, ηθοποιός και συνιδρυτής της Bloom Theatre Group που πρόσφατα διακρίθηκε με το Τιμητικό Βραβείο του Κέντρου Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, μιλά για τις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν, τη σημασία της συλλογικότητας στην Τέχνη, τις προκλήσεις του θεάτρου σήμερα και τη σύνδεσή του με τη Θεσσαλονίκη.

Μια συζήτηση για τη δημιουργικότητα, την επιμονή και όλα εκείνα που συνεχίζουν να τον εμπνέουν, πάνω και κάτω από τη σκηνή.

Αλήθεια, πώς ξεκίνησε το δικό σου ταξίδι στην τέχνη και πώς εξελίχθηκε στην πορεία;



Όντας έφηβος στο χωριό μου, στην Προσοτσάνη Δράμας, τα ερεθίσματα ήταν περιορισμένα όσον αφορά στο κομμάτι της Τέχνης και συγκεκριμένα του Θεάτρου. Μέχρι που μια χρονιά ο Δήμος άνοιξε θεατρικό εργαστήρι και γράφτηκα κατευθείαν, χωρίς όμως να ήταν καθαρή η ανάγκη μου για το εργαστήρι και το τι ακριβώς είναι αυτό. Στο τέλος της χρονιάς παρουσιάσαμε την πρώτη μας παράσταση και θυμάμαι χαρακτηριστικά να φεύγω από το θέατρο και στη διαδρομή για το σπίτι να κλαίω χωρίς σταματημό που είχε ολοκληρωθεί αυτό το ταξίδι. Ήταν μεγάλο σοκ για μένα, καθώς ως έφηβος δεν είχα ξεσπάσματα και δε θυμάμαι τον εαυτό του να κλαίει εύκολα, οπότε αυτό το γεγονός, χωρίς να μπορώ τότε να το εξηγήσω, με οδήγησε λίγα χρόνια μετά να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών του Τμήματος Θεάτρου του Α.Π.Θ. Από κει και πέρα, όλη η ζωή μου άλλαξε, όπως και η προσωπικότητά μου. Η σπουδή της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας με βοήθησε να αναγνωρίσω τις αδυναμίες μου, τις ανασφάλειες και να τις δουλέψω. Ήμουν ένα παιδί που φοβόταν να εκφραστεί και σε λίγα χρόνια αυτό είχε ήδη αλλάξει, ήμουν ένα παιδί που δυσκολευόταν να κοινωνικοποιηθεί και το αίσθημα της ομαδικότητας αυτής της τέχνης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία της προσωπικότητας μου. Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι αυτά δεν με βοήθησαν απλά να γίνω καλύτερος ηθοποιός και σκηνοθέτης αλλά και καλύτερος άνθρωπος. Από κει και πέρα, ήδη από τα τελευταία έτη της σχολής άρχισα να δουλεύω παράλληλα στο θέατρο, ως βοηθός σκηνοθέτη και μετέπειτα ξεκίνησε η αμιγώς επαγγελματική μου πορεία με δουλειές ανά την Ελλάδα και την Κύπρο, ως σκηνοθέτης και ηθοποιός. 

Ποια στιγμή της πορείας σου θεωρείς πως σε ωρίμασε τόσο προσωπικά όσο κι επαγγελματικά;



Κάθε θεατρική στιγμή με μετατοπίζει και με οδηγεί κάπου. Από κάθε παράσταση/παραγωγή μαθαίνω κάτι διαφορετικό, είτε έχω περάσει πολύ ωραία, είτε πιο δύσκολα. Έχω δουλέψει με κρατικούς φορείς, με τα περισσότερα ελεύθερα θέατρα της πόλης και με κάποια της Αθήνας, έχω κάνει μια χρονιά καλοκαιρινή περιοδεία, έχω πάει σε Διεθνή Φεστιβάλ της Κωσταντινούπολης και του Καΐρου, έχω κάνει μία σεζόν στο κρατικό θέατρο της Κύπρου, έχω συνεργαστεί με ξένους καλλιτέχνες. Όλα αυτά ανεξαιρέτως είναι αναπόσπαστα κομμάτια της επαγγελματικής μου πορείας, αλλά η πιο σημαντική στιγμή, ακόμα καλύτερα η πιο σημαντική «στάση», ήταν αυτή η χρονιά που με βρήκε να δουλεύω ως ηθοποιός στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Ήρθε σε μία χρονική περίοδο που ήμουν πολύ κουρασμένος με τα πράγματα εδώ και τις συνεργασίες και η διαμονή μου στην Κύπρο έναν χρόνο με βοήθησε να αποστασιοποιηθώ από κάποια πράγματα και να ξανά βρω τον «πυρήνα» μου, ενώ παράλληλα μου δόθηκαν πολύ σημαντικές ευκαιρίες εκεί ώστε να εξελιχθώ.

Πώς βίωσες τη στιγμή της βράβευσης της Bloom Theatre Group; Τι σημαίνει για σένα προσωπικά και ποιος είναι ο δικός σου ρόλος μέσα σε αυτήν;



Ήρθε σε μία πολύ σημαντική στιγμή για εμάς, καθώς με τις δύο συνεργάτιδες και φίλες μου που έχουμε την ομάδα, την Άννα Μαρία Γάτου (ηθοποιός) και τη Μαρίνα Κωνσταντινίδου (σκηνογράφος και ενδυματολόγος), δουλεύουμε σκληρά, ώστε κάθε χρόνο να εξελισσόμαστε και να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Ειδικά φέτος, πραγματοποίησαμε τρεις παραγωγές, η μία εξ' αυτών βρέθηκε σε σκηνή της Αθήνας. Για μια μικρή ομάδα με περιορισμένο budget είναι πολύ δύσκολο να εκτελέσεις μία παραγωγή και φέτος εμείς πετύχαμε το ακατόρθωτο και ευτυχώς μας βγήκε σε καλό. Οπότε για μένα και για όλη την ομάδα αυτό το βραβείο ήταν μια σφραγίδα για όλη την δουλειά και τον χρόνο που έχουμε αφιερώσει. Είμαστε τρεις καλλιτέχνες που δουλεύουμε ασταμάτητα όλη την ημέρα, τόσο για την ομάδα όσο για και τα προσωπικά project του καθενός/καθεμίας, πράγμα που μας απομακρύνει από πολλές προσωπικές στιγμές, αλλά αυτό το βραβείο ήταν μια ανγνώριση για όλη την διαδρομή μας. Ευχαριστούμε πολύ το Κέντρο Πολιτισμού της Κεντρικής Περιφέρειας Μακεδονίας γι' αυτό το τιμητικό βραβείο.

Η ομάδα ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη κι έχει χτίσει μια πολύ ξεχωριστή ταυτότητα. Αν έπρεπε να περιγράψεις με λίγες λέξεις τι είναι η Bloom Theatre Group για σένα σήμερα, τι θα έλεγες;

Είναι ένα πεδίο ελευθερίας και δημιουργίας. Είναι ένας χώρος όπου δοκιμάζoυμε ιδέες χωρίς φόβο, πειραματιζόμαστε και να ανακαλύπτουμε συνεχώς νέους τρόπους έκφρασης. Είναι λοιπόν ένας ζωντανός χώρος ελευθερίας. Άλλωστε το γεγονός ότι η ομάδα λέγεται Bloom («ανθίζω») προσφέρει και έναν όμορφο συμβολισμό γύρω από την ανάπτυξη, τη μεταμόρφωση και την άνθηση της δημιουργικότητας.

Τι είναι αυτό που τελικά κάνει μια παράσταση επιτυχημένη και αγαπητή στο κοινό;


Η πιο δύσκολη ερώτηση και ο προσωπικός μου προβληματισμός τα τελευταία δύο χρόνια... Όλο αναρωτιέμαι τι σημαίνει επιτυχία. Για μένα επιτυχία δεν είναι μια sold out παράσταση, καθώς για μένα δε μεταφράζεται ως επιτυχία. Θα είμαι λίγο αιχμηρός, αλλά βλέπω μέτριες (δε θα πω κακές!) παραστάσεις να γεμίζουν και άλλες παραστάσεις που διαφαίνεται η δουλειά και η ποιότητα να μην πηγαίνουν καλά. Γενικά το θέμα είναι πολυπαραγοντικό, από το ποια άτομα απαρτίζουν τον θίασο, από το κείμενο που έχεις επιλέξει να παρουσιάσεις, από το θέατρο που έχεις επιλέξει να ανεβάσεις την παράσταση, μέχρι και την προώθηση που έχεις κάνει και πολλά άλλα. Όλους μας ενδιαφέρει η επιτυχία -όπως μεταφράζεται αυτή- αλλά για μένα και την ομάδα μου είναι πολύ σημαντικό η διαδρομή και ο τρόπος με τον οποίο φτάνει σε αυτήν.

Τι μπορεί να λειτουργήσει ως έμπνευση για σένα και τι απολαμβάνεις να παρακολουθείς ως θεατής;



Ως καλλιτέχνης, τα πάντα μπορεί να λειτουργήσουν ως έμπνευση, από ένα μικρό περιστατικό που θα συναντήσεις το δρόμο, μέχρι ένα πιο μεγάλο γεγονός που θα σε στιγματίσει στη ζωή σου, όπως η απώλεια ενός ατόμου που αγαπάς ή και ο ίδιος ο έρωτας. Για μένα αυτά τα δύο έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο και από 'κει και πέρα εμπνέομαι από ανθρώπους και από παραστάσεις που βλέπω ως θεατής. 

Σε τι δημιουργική περίοδο σε πετυχαίνουμε τώρα;



Ολοκληρώνεται η απαιτιτική θεατρική χρονιά που με βρήκε να σκηνοθετώ τρεις παραστάσεις: «ΟΙ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΙ» του Ivan Vyrypaev στην Αθήνα, «ΤHE EFFECT: ένα πείραμα για τέσσερις ανθρώπους ερωτευμένους και θλιμμένους» της Lucy Prebble και η τρίτη που έπαιζα κιόλας «Επτά ημέρες από τη ζωή του Σιμόν Λάμπρος- αν η ζωή του σας ενδιαφέρει» που θα παρουσιαστεί ξανά τον Οκτώβρη στο Θέατρο Τ. Παράλληλα, παίζω στην παιδική σκηνή του Θεάτρου Σοφούλη, ενώ είχα την μοναδική ευκαιρία να ήμουν βοηθός σκηνοθέτη του Ivan Vyrypaev στην παράσταση “MAHAMAYA ELECTRONIC DEVICES”. Το καλοκαίρι με βρίσκει στο Φεστιβάλ Επταπυργίου να δουλεύω στο Τμήμα της Οργάνωσης και Παραγωγής, σε αυτόν τον μοναδικό αρχαιολογικό χώρο που σας καλώ να τον επισκεφθείτε και να παρακολουθήσετε τις εξαιρετικές εκδηλώσεις που έχουμε ετοιμάσει. 

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;



Η Άνω πόλη και εννοείται βόλτα στα Κάστρα, τότε που δύει το ηλιοβασίλεμα. Μου θυμίζει έντονα τις βόλτες που έκανα στα φοιτητικά χρόνια.

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

Η Δόμνα στην Άνω Πόλη. Όποιος δεν έχει ζήσει αυτήν την εμπειρία, να το κάνει. Δεν είναι το φαγητό, δεν είναι το ποτό, είναι η όλη εμπειρία, σαν να μπαίνεις σε χρονοκάψουλα.

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;


Η ενέργεια και ο συνδυασμός μιας μεγάλης πόλης και ενός μικρού χωριού ταυτόχρονα.

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;


Θα πω το Λιμάνι μας. Είναι λίγο αντιφατικό, αλλά εκείνο το σημείο είναι σαν να είναι ο πυρήνας της πόλης, γεμάτος φασαρία και ηρεμία ταυτόχρονα. 

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχεις μοιραστεί;

Ανά διαστήματα, πηγαίνω και βλέπω το πρώτο μου σπίτι που έζησα ως φοιτητής!

Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;


Μου αρέσει να παίρνω το μηχανάκι μου και να ανεβαίνω προς το Θέατρο Δάσους και να βλέπω τη θέα από 'κει.

Ένας χώρος Τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;

Το Θέατρο Αυλαία. Είμαι και συναισθηματικά συνδεδεμένος, καθώς είχα κάνει την πρώτη μου δουλειά και θεωρώ ότι είναι ένα από τα πιο όμορφα θέατρα μέσα στην καρδιά της πόλης.

Πού θα ξεναγούσες οπωσδήποτε έναν γνωστό σου από άλλη πόλη;



Σίγουρα στην Άνω Πόλη και στα Κάστρα. Ξέρω πολύ καλά τα λημέρια, θα τον ξεναγούσα από την άλλη μεριά που δεν είναι τουριστική περιοχή και έχω βρει το καλύτερο spot που φαίνεται όλη η πόλη.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει…

Μπουγάτσα Γιάννης, μετά από ξενύχτι στα Λαδάδικα.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι/βιβλίο/ταινία, θα είχε τίτλο…


«Μεθύσι χωρίς πάγο».

Το αγαπημένο σου κτίριο εδώ;

Το φρούριο του Επταπυργίου, κοινώς «Γεντί Κουλέ». Απίστευτος χώρος για να επισκεφτείς και να μάθεις πράγματα. 

Τι σε κάνει να επιμένεις επαγγελματικά σε αυτήν την πόλη;


Για να είμαι ειλικρινής, ο βασικός λόγος και η αιτία που συνεχίζω να δουλεύω στη Θεσσαλονίκη είναι η ομάδα μου, η Bloom Theatre Group, που μέσα από αυτήν θέλουμε να πετύχουμε ίσως αυτά που είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις σαν μοναχικός καλλιτέχνης στην πόλη με τις περιορισμένες καλλιτεχνικές συνεργασίες. 

Καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη… Τι θεωρείς must;


Κοκτέιλ στις ταράτσες της Βαλαωρίτου, θερινό σινεμά και Θέατρο Δάσους.

Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις…



Ηρεμία, νοσταλγία και -δυστυχώς- υγρασία.