Με μια φωνή που μοιάζει να κουβαλά μνήμες, συναίσθημα και μια σπάνια ειλικρίνεια, η Νεφέλη Φασούλη έχει καταφέρει να δημιουργήσει τον δικό της ξεχωριστό κόσμο στην ελληνική μουσική σκηνή. Ανάμεσα σε live, νέες κυκλοφορίες και μια διαρκή ανάγκη για έκφραση, κινείται με έναν τρόπο αυθεντικό, σχεδόν αφοπλιστικό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας μιλά για τη δημιουργία, την έκθεση, τις ανασφάλειες, τη χαρά της μουσικής αλλά και όλα εκείνα τα μικρά, καθημερινά πράγματα που την επαναφέρουν στον εαυτό της. 

Με χιούμορ, ευαισθησία και απόλυτη ειλικρίνεια, η Νεφέλη Φασούλη ανοίγει έναν διάλογο που ξεπερνά τη μουσική και αγγίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο!

Πού σας πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;

Σε προσυναυλιακό πυρετό! Κανονίζω την περιοδεία μου, έκανα την κυκλοφορία μου και το βίντεο κλιπ μου και μόλις τελείωσα την συναυλία μου στο Athens Jazz.

Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε τη φιλοσοφία στη δουλειά σας;

Φαντασία, χιούμορ, εξάντληση (χαχα)!

Κι αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό στην τέχνη σας, ποιος θα ήταν αυτός;

Κάνω νέο-φολκ ελληνόφωνο τραγούδι...

Όταν δεν τραγουδάτε, τι παίζει στο repeat στα ηχεία σας;

Από Cecil McLorin σε Μητροπάνο και από Arvo Part σε Λίτσα Διαμάντη. Ο φετινός πάντως αγαπημένος μου δίσκος ήταν της Derya Yildirim, τον άκουσα υπερβολικά πολλές φορές!

Ποιος άνθρωπος είχε τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω σας;

Ο σύντροφος μου - και το λέω μόνο για καλό γιατί είναι και λίγο επικίνδυνο. Μου έμαθε να χαίρομαι με τη χαρά μου και να αγαπάω τα λάθη μου.

Μία στιγμή στην πορεία σας που σας «απέδειξε» ότι έχετε κάνει τη σωστή επιλογή;

Νομίζω μόνο από την αποδοχή του κόσμου το έχω νιώσει. Το ότι κάνω μια κυκλοφορία και βλέπω ανθρώπους να βλέπουν τον εαυτό τους κάπου εκεί μέσα. Το ότι έρχονται στα live μου και λένε τα τραγούδια μαζί μου. Το πρώτο μου live στο Κύτταρο ήταν μια τέτοια στιγμή. Άλλη μία τέτοια στιγμή είναι όταν διαβάζω σχόλια στο YouTube από ανθρώπους που λένε πως βάζουν τραγούδια μου πριν πάνε στο εργοστάσιο το πρωί να τους φτιάξει η μέρα.

Ποια «αποτυχία» σας αποδείχθηκε τελικά δώρο;

Εύχομαι να είχα πολλές να σου απαριθμήσω αλλά πάντα την φοβόμουν τόσο πολύ την αποτυχία που έχω υπερπροσπαθήσει να πετύχω σε πράγματα που δεν με αφορούσαν καν. Νομική, πτυχία μεταπτυχιακά και διδακτορικά, ξένες γλώσσες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Να τραγουδήσω καλά και αυτό και το άλλο. Απέτυχα να αγαπήσω τον εαυτό μου με τα ελαττώματα του και τις αδυναμίες του και έμαθα μόνο να λέω δεν προσπάθησα αρκετά.

Ποιο κομμάτι της διαδικασίας της δουλειάς σας είναι το αγαπημένο σας;

Το να έχω σκεφτεί κάτι καινούργιο, ή να έχω σκαρφιστεί ένα μικρό κομμάτι και να το πηγαίνω στο σχήμα να το «ντύσουμε» με ήχο και μουσική! Νιώθω σαν ερωτευμένη, σαν μωρό παιδί.

Κι όταν η σύνδεση με το τραγούδι δεν έρχεται, τι κάνετε;

Αν πρέπει να το τραγουδήσω το νοηματοδοτώ ως διασκευή - μπορεί να μην έχει το χρώμα που μ’ αρέσει αλλά θα το βάψω εγώ ξανά, φαντεζί με ασημί χρυσό και γκλίττερ. Και έτσι βρίσκω τον εαυτό μου εκεί. Τώρα αν δεν λειτουργεί ούτε έτσι - απλά βρίσκω άλλο τραγούδι.

Αν αύριο σας έπαιρναν τον τίτλο του «καλλιτέχνη» τι θα συνεχίζατε να κάνετε έτσι κι αλλιώς;

Φοβερή ερώτηση. Με έβαλε σε σκέψη και συνειδητοποίησα τι αγαπάω πιο πολύ από όλα. Θα τραγουδούσα νομίζω στο σπίτι μου όπως παλιά. Μην σου πω και παραπάνω από ότι κάνω τώρα γιατί είμαι και λίγο μπουχτισμένη. Ίσως να δοκίμαζα να έγραφα και τραγούδια που δεν φοβάμαι να μην πάνε καλά ή πως θα τα πάρει κανείς γιατί τώρα δεν βγαίνω εύκολα από αυτήν την σκέψη.

Ποιο ρίσκο τολμήσατε και δεν το μετανιώσατε;

Να πάω στην Αμερική ολομόναχη, να μπω στην περιοδεία του Βασίλη Καζούλη 18 χρονών μην γνωρίζοντας να κάνω τίποτα, να βγάλω σήμερα δικό μου τραγούδι σε στίχους και μουσική που το φοβόμουν πολύ και να παίξω θέατρο όπως έκανα φέτος στις Μικρές Ταπεινώσεις.

Ποιον άτυπο κανόνα της ζωής απολαμβάνετε να σπάτε;

Απολαμβάνω γενικώς που ζω ανάποδα από τους άλλους. Πηγαίνω διακοπές την Τετάρτη, κοιμάμαι το πρωί, βγαίνω για ποτό τη Δευτέρα και ζω με τις γάτες μου και τις τρίχες τους.

Τι αξίζει περισσότερο από το ταλέντο στον τομέα σας;

Η ευαισθησία, η προσωπικότητα, το όραμα, το καθαρό και ανεπηρέαστο βλέμμα, η φαντασία, η συνέπεια, και η ενσυναίσθηση.

Τι δε διαπραγματεύεστε πια όπως παλιά;

Τη θετική ενέργεια σε έναν χώρο. Δεν διαπραγματεύομαι το να υπάρχει αλαζονεία, αρνητισμός και κόντρες με αφορμή το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Θέλω το λεγόμενο διακύβευμα και αυτό που μένει σε ό,τι κάνω  να είναι: «Ωραία περάσαμε, ε; Ωραία ήταν και σήμερα»! Η καλοπέραση - που στο ελληνικό λεξιλόγιο έχει αρνητική χροιά και μου πήρε τόσο καιρό να το καταλάβω το λάθος. Τέλος τα «δεν παίξαμε καλά», «δεν ακουγόμασταν καλοί», και άλλες τέτοιου είδους ανασφάλειες.

Τι σας βοηθά να επανέρχεστε όταν μια μέρα πάει στραβά;

Να μαγειρεύω μία συνταγή - το να κάθομαι στην κουζίνα με κάνει να ξεχνάω τα πάντα. Κλείνω και κινητό και ξεκινάει το δημιουργικό χωρίς να με ενοχλεί κανείς. Επίσης να κάνω κι άλλες δουλειές του σπιτιού, όπως να βάλω πλυντήριο ή να τακτοποιήσω. Είναι σαν να κάνω reset και να λέω πάμε πάλι από την αρχή.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο «όχι» που έχετε μάθει να λέτε και ειδικά μέσα στα πλαίσια της δουλειάς σας;

Όλα τα «όχι» είναι πάντα δύσκολα, αν έχεις μάθει να είσαι το καλό παιδί. Και γενικά πάντα προκύπτουν άπειρες προτάσεις που δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις, ακόμα και πρακτικά. Και πάντα πονάει το ίδιο. Εγώ, ας πούμε, νιώθω ότι πληγώνω κάποιον βαθιά. Σε αυτό βοηθάνε πολύ οι συνεργάτες.

Η ζωή μας θα ήταν ομορφότερη αν...

... Οι άνθρωποι ήταν πιο δίκαιοι και διαλλακτικοί.

Υπήρχε κάποιο άλλο σχέδιο στη ζωή σας πριν ασχοληθείτε με το τραγούδι;

Έχω διπλή ιδιότητα, καθώς είμαι και δικηγόρος, οπότε και να μην πήγαινε καλά είχα πάρει κι άλλον δρόμο για ασφάλεια. Μάλλον αυτό θα έκανα γιατί με εξιτάρει εξίσου.

Όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής ή του στούντιο πού και πώς σας βρίσκουμε;

Με βρίσκετε στο χώρο μου να μελετάω, μετά να πίνω μπύρες στην πλατεία, να πηγαίνω στη λαϊκή, και να βλέπω θέατρα. Απλά καθημερινά πραγμάτα!

Ως καλλιτέχνης ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που καλείστε να αντιμετωπίσετε; 

Η έκθεση. Είναι γοητευτική αλλά το σώμα μου δεν την αναγνωρίζει έτσι, αλλά ως επίθεση. Όταν εκτίθεμαι τα παθαίνω όλα, όλων των ειδών τα ψυχοσωματικά, στομαχικά, άγχη, αϋπνίες κλπ. Τα τελευταία χρόνια παλεύω πολύ με αυτά και με έχει δυσκολέψει περισσότερο από οτιδήποτε.

Ποια είναι η συνεργασία που θα σας μείνει αξέχαστη και θα θέλατε να ξαναβιώσετε; 

Με την Μαρία Φαραντούρη που παίξαμε στο Λονδίνο. Μου δημιούργησε δέος και βαθιά συγκίνηση. Υπηρετεί την τέχνη του τραγουδιού με τον μεγαλύτερο σεβασμό που έχω δει.

Τι σας επιφυλάσσει το μέλλον;

Θα ήμουν πολύ αφελής άμα ήξερα. Εγώ θα τα δρομολογήσω λίγο ώστε να έχω κι άλλα τραγούδια και συναυλίες αλλά όταν κανείς κάνει σχέδια... κάποιος γελάει.

Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 10 χρόνια από τώρα;

Τον φαντάζομαι λίγο πιο πλήρη. Ανυπομονώ να νιώσω το συναίσθημα του «μπράβο τα κατάφερες» αν έρθει ποτέ, ώστε μετά να μπορώ μόνο να απολαμβάνω αυτήν την υπέροχη συγκυρία που μου συμβαίνει! Δισκογραφία πολλή, μουσικές πολλές, ταξίδια πολλά...

Info: Η Νεφέλη Φασούλη θα εμφανιστεί στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη, την Πέμπτη 11 Ιουνίου