Μια σπουδαία διεθνής αναγνώριση για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο: ο Μάριο Μπανούσι τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα του 54ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου της Μπιενάλε της Βενετίας, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική παρουσία ενός δημιουργού που μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να ξεχωρίσει στην παγκόσμια σκηνή.

Η ανακοίνωση της βράβευσής του έγινε τον Ιανουάριο του 2026, όταν η La Biennale di Venezia γνωστοποίησε την απόφαση να του απονεμηθεί ο Αργυρός Λέων (Leone d’Argento) για τη συμβολή του στη σύγχρονη θεατρική δημιουργία. Η επίσημη απονομή πραγματοποιήθηκε τον αυτές τις ημέρες, στο πλαίσιο του 54ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου της Μπιενάλε στη Βενετία, όπου ο 27χρονος σκηνοθέτης παρέλαβε τη σημαντική αυτή διάκριση.

Ο Αργυρός Λέων αποτελεί μία από τις κορυφαίες τιμητικές διακρίσεις του θεατρικού τμήματος της Μπιενάλε και αναδεικνύει δημιουργούς με ιδιαίτερη καλλιτεχνική γραφή και διεθνή προοπτική. Στην ίδια διοργάνωση, ο Χρυσός Λέων απονεμήθηκε στην Ιταλίδα σκηνοθέτιδα Emma Dante για τη συνολική της προσφορά στο θέατρο.

Ένα θέατρο χωρίς λόγια, γεμάτο συναίσθημα

Ο Μάριο Μπανούσι έχει δημιουργήσει μια προσωπική σκηνική γλώσσα, όπου η κίνηση, οι εικόνες, οι ήχοι και τα αντικείμενα αφηγούνται ιστορίες πέρα από τις λέξεις. Το θέατρό του αντλεί από τη μνήμη, την οικογένεια, την απώλεια και τις τελετουργίες της καθημερινής ζωής, δημιουργώντας παραστάσεις που επικοινωνούν με το κοινό ανεξάρτητα από γλώσσα και σύνορα.

Η διεθνής του πορεία ξεκίνησε δυναμικά με το "Goodbye, Lindita" (2023), μια παράσταση που συγκέντρωσε την προσοχή ελληνικών και ξένων θεατρικών οργανισμών, ενώ ακολούθησε το "Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia" (2023). Το πρόσφατο έργο του "ΜΑΜΙ" συμμετείχε στο σημαντικό Festival d’Avignon, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη διεθνή του παρουσία.

Όσα είχε μοιραστεί ο ίδιος στο GLOW λίγους μήνες πριν

Σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο GLOW λίγο μετά τη βράβευσή του με τον 54ο Αργυρό Λέοντα στην Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας, ο δημιουργός είχε μοιραστεί: 

Πώς έζησες τη στιγμή που ανακοινώθηκε η βράβευσή σου;

Σαν σε έκρηξη χαράς, αλλά συνάμα και κάτι πολύ ήσυχο -σχεδόν βαρύ- σαν να έπρεπε πρώτα να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς συμβαίνει πριν το χαρώ. Σκέφτηκα τις ώρες που ήμουν μόνος με μια ιδέα που δεν ήξερα αν θα «σταθεί» ποτέ, την προσπάθεια και τη δουλειά που έχει πέσει για να μπορέσω να φτιάξω τα έργα που έχω δημιουργήσει μέχρι τώρα. Το βραβείο εκείνη τη στιγμή λειτούργησε περισσότερο σαν επιβεβαίωση.

Πώς πιστεύεις ότι αυτό το βραβείο αντανακλά το θέατρο που θέλεις να κάνεις;

Μου δείχνει καθαρότερα ότι υπάρχουν άνθρωποι και καλλιτέχνες σημαντικοί εκεί έξω που αναγνωρίζουν την προσπάθεια νέων ανθρώπων να πουν κάτι με μια δική τους γλώσσα. Αντανακλά έναν τρόπο δουλειάς που δεν βιάζεται, που επιμένει στο εύθραυστο και στο προσωπικό. Το θέατρο που θέλω να κάνω δεν δίνει απαντήσεις, αλλά προκαλεί ερωτήματα που μένουν ανοιχτά, και αυτό νομίζω αναγνωρίστηκε.

«Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να συμπυκνώσω την παιδική μου ηλικία σε μία εικόνα. Πολλές στιγμές με διαμόρφωσαν - ή έτσι θέλω να ελπίζω: η ευγένεια των συγγενών μου, το πάθος για ζωή και το θάρρος να παλεύεις για κάτι καλύτερο. Δεν θα μπορούσα με μια τόσο δυναμική μητέρα να μην παλεύω κι εγώ αντίστοιχα για αυτά που πιστεύω ότι μου αξίζουν.»

Μετά τη βράβευση, τι έχει αλλάξει στον τρόπο που βλέπεις τη δουλειά σου και τη θέση σου στο διεθνές θέατρο;

Δεν άλλαξε ο τρόπος που δουλεύω, αλλά άλλαξε η ευθύνη με την οποία κοιτάζω τη δουλειά μου. Ακόμα είναι πολύ φρέσκο το όλο γεγονός, και νομίζω ότι μόλις γίνει και η τελετή βράβευσης, θα ολοκληρωθεί κάπως αυτή η εμπειρία. Ο τρόπος που βλέπω και φτιάχνω τα πράγματα δεν άλλαξε. Με βοηθάει όμως στο ρίσκο που έχω πάρει πολλές φορές και συνεχίζω να παίρνω, να μπορώ να λέω «όχι».

Ποια είναι η θέση της ησυχίας μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να μην σταματά ποτέ να μιλάει;

Αυτήν την ησυχία, όσο τη χρειαζόμαστε στη σκηνή, άλλο τόσο τη χρειαζόμαστε και στην πραγματική ζωή. Έχουμε μάθει να μιλάμε, να μιλάμε, να μιλάμε και ποτέ να μην ακούμε αυτόν που θέλει να πει κάτι. Για μένα είναι πολύ σημαντικό να μπορώ να μιλάω - κάτι που δεν το κάνω εύκολα και προσπαθώ να ανοίγομαι στους δικούς μου - αλλά είναι ακόμα πιο σημαντικό να ακούω. Κάθε φωνή είναι σημαντική και κάθε ιστορία. Αυτό απολαμβάνω περισσότερο, ακόμα και στον φούρνο που έχει η μητέρα μου, όπου ακούω τις ιστορίες των πελατών.

«Ανήκω στον κόσμο της τέχνης από τη στιγμή που κατάλαβα ότι δεν ήμουν μόνος σε αυτά που ένιωθα. Όταν είδα ένα έργο και ένιωσα πως κάποιος άγνωστος μου μιλούσε χωρίς να με ξέρει. Αυτή η αναγνώριση, αυτή η σιωπηλή συνάντηση, ήταν αρκετή για να νιώσω ότι υπάρχει ένας τόπος για μένα.»

Συνέντευξη: Ελένη Παπαστεργίου 

Η βράβευσή του στη Βενετία αποτελεί μια διεθνή επιβεβαίωση ότι το ελληνικό θέατρο συνεχίζει να παράγει νέες, τολμηρές φωνές.