Η πολιτική, η διαφθορά, η ανθρώπινη απληστία και η σάτιρα συναντιούνται στα «Τακούνια στον Βάλτο», την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί ο Αλέκος Συσσοβίτης. Με αφορμή την περιοδεία του έργου, ο ηθοποιός μιλά στο GLOW.GR για τον χαρακτήρα που υποδύεται, τη δύναμη της κωμωδίας να φωτίζει τις πιο σκληρές αλήθειες, αλλά και για όσα κρατά από τη φετινή τηλεοπτική σεζόν. Και όταν η κουβέντα φτάνει στη Θεσσαλονίκη, οι αναμνήσεις του έρχονται στο προσκήνιο: η Αγία Τριάδα, η παραλία, ο Θερμαϊκός και ο ιδιαίτερος "punk ρομαντισμός" της πόλης αποκαλύπτουν μια πιο προσωπική πλευρά του.
Ας ξεκινήσουμε με δυο λόγια για το έργο... Περί τίνος πρόκειται;
Ο Άκης Δήμου έγραψε το έργο μέσα στην περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια pop πολιτική κωμωδία. Όταν λέμε "pop", εννοούμε το popular, δηλαδή το δημοφιλές, αυτό που αφορά τον δημόσιο χώρο και τον πολίτη. Γι' αυτό και χαρακτηρίζεται πολιτική κωμωδία. Η ιστορία εκτυλίσσεται το βράδυ της δεξίωσης για την επέτειο γάμου του Υπουργού Περιβάλλοντος και της συζύγου του. Στο σπίτι θα συγκεντρωθούν φίλοι της οικογένειας, ένας νέος δημοσιογράφος, αλλά και ένας πρώην Υπουργός Περιβάλλοντος. Η συνάντηση αυτών των προσώπων θα φέρει στην επιφάνεια πολιτικές αντιθέσεις, προσωπικές σχέσεις και συγκρούσεις, μέσα από μια σειρά κωμικών αλλά και ιδιαίτερα αιχμηρών καταστάσεων. Ο πρώην Υπουργός Γεωργίας, τον οποίο υποδύομαι εγώ, θέλει να αποξηράνει έναν βάλτο προκειμένου να χτίσει ένα ξενοδοχείο. Και εκεί αρχίζει η κορύφωση, γιατί ο ένας χρωστάει στον άλλο και ο καθένας κρατάει ένα απειλητικό όπλο στα χέρια του, μεταφορικά. Δημιουργείται έτσι ένα μεγάλο ερωτηματικό για το πού μπορεί να φτάσει όλη αυτή η κατάσταση. Μέσα από αυτό το κομμάτι βλέπουμε, σε πολύ μεγάλο βαθμό, την πολιτική διαφθορά που διακατέχει τη χώρα μας -και όχι μόνο-, αλλά γενικότερα την ανθρώπινη απληστία και το πώς η καρέκλα της εξουσίας είναι τόσο δελεαστική.
«Μου αρέσει αυτή η μετάβαση από τον δικό μου χαρακτήρα σε έναν άνθρωπο που είναι τελείως διαφορετικός από εμένα. Να μπαίνω στη διαδικασία να κατανοήσω κάποιον που, για να πετύχει αυτό που θέλει, δε διστάζει να φτάσει στα άκρα. Από την άλλη, όλη αυτή η διαδικασία είναι και μια πρόκληση για μένα. Παρατηρώ όλο και περισσότερο κομμάτια της ανθρώπινης φύσης. Δε σημαίνει ότι είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος ή ότι συμφωνώ με όσα κάνει. Απλώς προσπαθώ να τον κατανοήσω.»
Πολλές φορές η κωμωδία κρύβει και τις πιο σκληρές αλήθειες. Ποια πιστεύετε ότι είναι η αλήθεια αυτής της παράστασης και τι τελικά μένει στο κοινό μετά το τέλος της;
Είναι ένας καθρέφτης του ποιοι είμαστε και ποια είναι η κοινωνία μας. Να μη ξεγελιόμαστε: όλα αυτά τα βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις και καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Η παράσταση δεν κάνει μια βαθιά επίκριση για να δικάσει ή να καταδικάσει κάποιον και να αποφασίσει ποιος έχει δίκιο ή άδικο. Καταγράφει όμως μια πραγματικότητα, με την οποία ο θεατής είτε θα ταυτιστεί, είτε θα φύγει από το θέατρο πιο προβληματισμένος, με τα μάτια πιο ανοιχτά, έχοντας μια πιο καθαρή συνείδηση για το ποιοι είμαστε, τι εξυπηρετούμε και ίσως πώς τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Ουσιαστικά, η παράσταση προσφέρει μια επίγνωση της πολιτικής μας κατάστασης.
Πιστεύω ότι, για να έχουμε καλύτερες μέρες ως κοινωνία, οι Έλληνες θα πρέπει να γίνουμε λίγο πιο δραστήριοι, τόσο απέναντι στον εαυτό μας, όσο και απέναντι στους ανθρώπους γύρω μας. Είμαστε πολλές φορές υπερβολικά ανεκτικοί. Δεν λέω ότι όλα πάνε άσχημα ή ότι δεν υπάρχει αισιοδοξία, αλλά υπάρχει ένα πλαίσιο που αφήνει περιθώρια για να μας εκμεταλλεύονται. Νομίζω ότι χρειάζεται μια αλλαγή στάσης από τον πολίτη, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε ένα καλύτερο αύριο. Έχουμε εγκλωβιστεί σε μια αδράνεια και πιστεύω ότι αυτό πρέπει να αλλάξει.
Πώς είναι η περιοδεία ως εμπειρία;
Η καλοκαιρινή περιοδεία, παρόλο που πολλές φορές γίνεται κάτω από απαιτητικές συνθήκες -ειδικά με τους καύσωνες- είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Έχουν υπάρξει περιοδείες που ήταν πραγματικά πολύ δύσκολες, γιατί η πολλή ζέστη δυσκολεύει και εμάς τους ίδιους. Υπάρχει μεγάλη ένταση, συναισθηματική φόρτιση, αλλά και σωματική κόπωση όταν δίνεις συνεχόμενες παραστάσεις. Παρ' όλα αυτά, επειδή η περιοδεία μάς φέρνει σε πολλές πόλεις και σε επαφή με τον κόσμο, βλέπεις την ανάγκη που έχει το κοινό να έρθει να διασκεδάσει, να ευχαριστηθεί, να ξεκουραστεί, να γελάσει, να συγκινηθεί. Αυτό μας δίνει μεγάλη χαρά και τελικά περνάμε όλοι καλά. Το ότι βρισκόμαστε σχεδόν κάθε μέρα σε μια διαφορετική πόλη είναι απαιτητικό, αλλά δε δουλεύουμε και στην οικοδομή, ας μη γελιόμαστε! Νομίζω ότι κάνουμε ένα πολύ πιο ήπιο επάγγελμα, συγκριτικά με ανθρώπους που πραγματικά ταλαιπωρούνται σωματικά.
Και φαντάζομαι ότι το κοινό από πόλη σε πόλη διαφέρει.
Διαφέρει, σίγουρα. Και από πόλη σε πόλη, αλλά και από περίοδο σε περίοδο.
Στα τηλεοπτικά τώρα, ολοκληρώσατε πρόσφατα το "Porto Leone" στον Alpha και το «Από Ήλιο σε Ήλιο» στην ΕΡΤ1 - δύο σειρές που πήγαν πολύ καλά. Ποια ήταν η εμπειρία σας;
Το "Porto Leone" ήταν μια σειρά που γυρίστηκε πέρυσι και προβλήθηκε φέτος. Ήταν μια πολύ συγκινητική εμπειρία. Μου δόθηκε η ευκαιρία να υποδυθώ έναν άνθρωπο με έναν σκληρό χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ευαίσθητο. Αυτή η διπλή πλευρά ενός τόσο ιδιαίτερου ανθρώπου με έβαλε σε μια αρκετά απαιτητική ψυχολογικά διαδικασία και χάρηκα πολύ το τελικό αποτέλεσμα. Δικαιώθηκε η δουλειά όλων μας στη συγκεκριμένη σειρά. Επίσης, νιώθω περήφανος που συμμετείχα στον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά «Από Ήλιο σε Ήλιο» της ΕΡΤ1, η οποία καταγράφει ιστορικά γεγονότα της Ελλάδας και τον αντίκτυπό τους στην κοινωνία. Εκεί υποδύθηκα έναν άνθρωπο με πολύ σκληρό χαρακτήρα και ακολούθησα μια διαδρομή που φτάνει στα όρια της τρέλας. Δείχνει πώς ο εγωισμός και οι εμμονές μας μπορούν να γίνουν τόσο ισχυρές ώστε να μας απομονώσουν από την κοινωνία, να μας αρρωστήσουν και τελικά να μας οδηγήσουν σε αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές των άλλων.
Ποια είναι η αγαπημένη σας γειτονιά στη Θεσσαλονίκη, με την οποία εξακολουθείτε να έχετε μια ιδιαίτερη σύνδεση;
Μεγάλωσα στην περιοχή της Αγίας Τριάδας. Εκεί είναι κάθε μου βήμα, κάθε μου ανάσα, κάθε μου ματιά. Όλες μου οι αισθήσεις λειτουργούν με έναν πολύ έντονο τρόπο όταν βρίσκομαι εκεί. Δεν είναι μια ειδυλλιακή, ούτε όμορφη γειτονιά με τη συμβατική έννοια, αλλά εκεί έχω τις πιο δυνατές εμπειρίες μου. Είναι χαραγμένη στα κύτταρά μου. Καμιά φορά κοιτάζω το σχολείο μου και θυμάμαι τη μητέρα μου να στέκεται στη γωνία και να με περιμένει. Μάλιστα, έχω ακόμη μέσα μου μια εικόνα -μια φωτογραφία θα έλεγα- του πατέρα μου να με κρατάει από το δάχτυλο καθώς περπατούσαμε προς την παραλία.
Ζείτε στην Αθήνα εδώ και 39 χρόνια. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνετε όταν επιστρέφετε στη γενέτειρά σας;
Πάντα έχω την ανάγκη να αντικρίσω αυτή την εικόνα: τη θάλασσα, τα καράβια, όλο το τόξο της παραλίας, από τον Λευκό Πύργο μέχρι το Ποσειδώνιο. Όλο αυτό το άνοιγμα του Θερμαϊκού είναι κάτι που αγαπώ πολύ.
Τι είναι αυτό που κάνει αυτήν την πόλη τόσο μοναδική; Είναι η θάλασσα που παίζει καθοριστικό ρόλο;
Ναι, βέβαια. Καμία πόλη δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη - έχει να κάνει με τη διαφορετικότητά τους, που προκύπτει από τη γεωγραφία τους. Ο βαρδάρης, ο αέρας που περνάει από τον Θερμαϊκό, φέρνει μια ιδιαίτερη δροσιά, μια υγρασία, ένα χαρακτηριστικό κλίμα. Η ίδια η Θεσσαλονίκη, χτισμένη αμφιθεατρικά, με την Άνω Πόλη, τα Κάστρα και όλη αυτή την ομορφιά, έχει έναν μοναδικό χαρακτήρα. Και το ιστορικό της κέντρο είναι αρχιτεκτονικά πολύ ενδιαφέρον. Από τα Λαδάδικα και την παλιά εβραϊκή συνοικία μέχρι τη Ρωμαϊκή Αγορά, είναι όλα κομμάτια μιας πόλης με πολύ ισχυρή ταυτότητα.
«Έχει έναν punk ρομαντισμό αυτή η πόλη, παρόμοιο με αυτόν της Αγγλίας τη δεκαετία του '80. Είναι μια βόρεια πόλη με έντονη σκληράδα, που για να ισορροπήσει επιζητά ένα βαθύ συναίσθημα. Στη Θεσσαλονίκη, πάντα ένιωθα ένα μεγάλο ερωτηματικό να με ταλανίζει, να με ελέγχει, να με οδηγεί σαν μαριονέτα, να με βγάζει για λίγο από το εγώ μου.»
Ποια είναι τα στέκια σας εδώ;
Πάντα περνάω από το μπαρ Θερμαϊκός - έχω πολλές αναμνήσεις από αυτό. Από εκεί και πέρα, όλα είναι ρευστά. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο αγαπημένο εστιατόριο, γιατί η Θεσσαλονίκη έχει τόσο καλό φαγητό που μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά μέρη. Αν, βέβαια, βρίσκομαι για λίγο στην πόλη, προτιμώ να φάω με την οικογένειά μου.
Υπάρχει κάποιος χώρος τέχνης που ξεχωρίζετε εδώ;
Κυρίως τα θέατρα. Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη για το Θέατρο Αυλαία, αλλά και για το Κρατικό.
Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη αν δεν...
...αφήσει τον εαυτό του να χαλαρώσει σε μια μεγάλη βόλτα στην παραλία. Όχι μόνο για τα μαγαζιά ή τα εστιατόρια, αλλά για την ίδια την αίσθηση που σου δίνει ο ανοιχτός ορίζοντας. Να περπατήσει όλη την παραλιακή και να ανέβει από την Αριστοτέλους μέχρι τη Ρωμαϊκή Αγορά. Επίσης, το Θέατρο Δάσους είναι μια must εμπειρία για το καλοκαίρι.
Αν η Θεσσαλονίκη ήταν μια παράσταση ή μια ταινία, τι τίτλο θα είχε;
«Μάνα φτωχομάνα».
Αν έπρεπε να περιγράψετε τη δική σας Θεσσαλονίκη με λίγες λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;
Δεν είναι εύκολο να βάλω σε λίγες λέξεις τις σκέψεις μου γι' αυτήν την πόλη. Θα την περιέγραφα περισσότερο σε αισθήσεις. Η μυρωδιά της. Η υγρασία της. Και ένας πολύ έντονος ρομαντισμός.
Info: «Τακούνια στον Βάλτο» στο Θέατρο Δάσους την Παρασκευή, 17/7, στις 21:00 | Φωτογραφίες παράστασης: Έφη Καρανικόλα
