Στο θέατρο, πολλές φορές, το γέλιο είναι ένας τρόπος να «μιλήσουμε» για όσα μας δυσκολεύουν να κοιτάξουμε κατάματα. Φόβοι, ανασφάλειες, άμυνες και ρόλοι ξεδιπλώνονται μέσα από τους χαρακτήρες του "Group Therapy", της Πέννυς Φυλακτάκη, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Πλασκοβίτη. Τη Λίλη Αδρασκέλα τη συναντάμε φέτος στη συγκεκριμένη παράσταση, στον ρόλο της Τζίνας. Με αυτήν την αφορμή, λοιπόν, η νεαρή ηθοποιός μιλά για τον φόβο που συχνά κρύβεται πίσω από τις ταυτότητες που υιοθετούμε, για το γέλιο ως τρόπο επιβίωσης σε μια πραγματικότητα που μοιάζει ολοένα πιο δύσκολη, για τη δική της διαδρομή στο θέατρο, αλλά και για τη Θεσσαλονίκη.

Το “Group Therapy” ξεκινά από μια ομάδα ανθρώπων που υποτίθεται ότι πηγαίνουν στη θεραπεία για να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους. Εσύ, μέσα από την Τζίνα, τι ανακάλυψες για τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι κρύβουμε τον πραγματικό μας εαυτό πίσω από ρόλους και ταυτότητες;

Έχω τη χαρά να συμμετέχω φέτος στην παράσταση της Πέννυς Φυλακτάκη σε σκηνοθεσία Λευτέρη Πλασκοβίτη. Τρεις άνθρωποι, ο καθένας με τις φοβίες του, τις ανασφάλειές του, συναντιούνται μεταξύ τους, αλλά κυρίως με τον ίδιο τους τον εαυτό. Η Τζίνα είναι η γραμματέας της ψυχολόγου, η οποία ασχολείται εμμονικά με την διπλωματική της για το μεταπτυχιακό της. Κρυμμένη πίσω από έναν υπολογιστή, νιώθει ανακουφισμένη. Όταν, όμως, αναγκάζεται να απεγκλωβιστεί από την οθόνη και να κοιτάξει γύρω της με καθαρό βλέμμα έρχεται αντιμέτωπη με την δική της αλήθεια. Εν έτει 2026, οι άνθρωποι φοβόμαστε. Είμαστε καχύποπτοι, ανασφαλείς και θέτουμε όρια και άμυνες που πολλές φορές οδηγεί σε μία αέναη καταπίεση του εαυτού. Εξουθενωτικό και ψυχοφθόρο. Μετατρεπόμαστε σε κατασκεύασμα που, στο τέλος, αποδεικνύεται μια καθαρή ματαιότητα. Η Τζίνα στο τέλος του έργου καταφέρνει να έρθει πιο κοντά στα πραγματικά της θέλω και δε φοβάται να τα διεκδικήσει. Ανάσα!

Η Τζίνα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη θέση: δεν είναι ακριβώς «μέλος» της θεραπευτικής ομάδας, αλλά την παρακολουθεί από απόσταση και τελικά μπλέκεται μέσα σε αυτή. Πόσο εύκολο ήταν να βρεις την ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία, την ευαισθησία και τις πιο σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα της;

Η Τζίνα νοιάζεται για τους ασθενείς της και παρακολουθεί με ενδιαφέρον και αγωνία τα γεγονότα, προσπαθώντας να βρει μία λύση. Έρχεται πολλές φορές σε αμηχανία, κάποιες φορές χάνει την ψυχραιμία της. Στόχος της παράστασης είναι να γελάσει ο θεατής, χωρίς να ευτελίσουμε κάτι, ή να γίνει χυδαίο. Ο κόσμος γελάει, γιατί αναγνωρίζει στοιχεία του εαυτού του στους τρεις αυτούς ανθρώπους. Η Τζίνα μέσα στον πανικό της βρίσκει μία στιγμή να συστηθεί στο κοινό και να μοιραστεί τις έγνοιες της. Μια κωμωδία μπορεί να βρίθει συγκινήσεων. Άλλοτε αυτά τα μελανά σημεία μπορούν να προκαλέσουν γέλιο, δεν ξέρεις. Υπάρχει χώρος για το κάθε τι, την κατάλληλη στιγμή.

Το έργο μιλά, με χιούμορ, για μια κοινωνία που έχει περάσει μνημόνια, πανδημία, πολέμους, ακρίβεια, ανεργία και διαρκείς κρίσεις. Γιατί πιστεύεις ότι σήμερα έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη να γελάσουμε με όλα αυτά και πότε το γέλιο γίνεται ένας τρόπος να αντέξουμε;

Έχουμε φτάσει σε ένα τέλμα και αυτό το γέλιο είναι το τελικό στάδιο. Λες: «Πόσο ακόμα;» Ενέχει πόνο, αμηχανία. Το γέλιο είναι η έσχατη λύση για να αντέξεις αυτήν την πραγματικότητα που θυμίζει βάλτο. Η πολιτική πραγματικότητα είναι απάλλευτη. Γελάμε για να αντέξουμε. Γελάμε με τα χάλια μας. Γελάμε με τον πόνο μας. Όντως το γέλιο νιώθω ότι είναι λυτρωτικό.

Είσαι απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου του ΑΠΘ και μέσα σε λίγα χρόνια έχεις περάσει από πολύ διαφορετικές παραγωγές του ΚΘΒΕ. Τι αισθάνεσαι ότι έχει αλλάξει περισσότερο στον τρόπο που στέκεσαι πάνω στη σκηνή από την πρώτη σου επαγγελματική δουλειά μέχρι σήμερα;

Θυμάμαι στην πρώτη μου δουλειά ήμουν φοβισμένη, έβλεπα την τεράστια σκηνή και νόμιζα θα με καταπιεί. Νιώθω ότι η σκηνή τρέφεται από την εμπειρία. Εμπειρία σκηνική, εμπειρία μέσα από την ίδια τη ζωή. Καθώς μεγαλώνω χαίρομαι την κάθε παράσταση πολύ περισσότερο. Κι αυτός ο φόβος ενέχει ίσως και έναν ναρκισσισμό, που δε νομίζω ότι έχει ουσιαστικό χώρο στη δουλειά μας. Όταν είσαι πιο νέος θες να αποδείξεις κάτι, όσο πιο γρήγορα απεγκλωβιστεί κανείς από αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα φτάσει στην ουσία.

Αν μπορούσες να κρατήσεις ένα μόνο πράγμα που σου έχει μάθει μέχρι σήμερα το θέατρο, ποιο θα ήταν;

Να έχω υπομονή.

Πότε κατάλαβες ότι αυτού του είδους η τέχνη είναι ο τρόπος με τον οποίο θέλεις να βλέπεις και να καταλαβαίνεις τον κόσμο;

Όταν κατάλαβα ότι μόνο μέσω αυτής αντέχω και μπορώ να καταλαβαίνω τον κόσμο.

Κι αν η ζωή σου ήταν αυτή τη στιγμή μια συνεδρία Group therapy και έπρεπε να απαντήσεις ειλικρινά σε μία μόνο ερώτηση: «Ποια είναι η Λίλη τώρα και πώς φαντάζεται τον εαυτό της σε λίγα χρόνια;», ποια θα ήταν η απάντησή σου;

Φέτος νιώθω μια ενηλικίωση που τολμώ να πω ότι μου αρέσει. Νιώθω ήρεμη και γεμάτη. Η εφηβεία μου κράτησε αρκετά. Σε λίγα χρόνια με φαντάζομαι με λιγότερο άγχος, με ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν, με τις γάτες μου. Να είμαι στη δουλειά που αγαπώ και ερωτευμένη!

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;

Η περιοχή της Ροτόντας. Από το 2016 που ήρθα στην πόλη με θυμάμαι να κάνω βόλτες σε εκείνα τα στενά και να έχω τα ίδια στέκια.

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Τόσο πολύ φαγητό σε κάθε γωνιά.

Ένας δρόμος όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Η Λαμπράκη στην Τούμπα. Ήταν ο πρώτος δρόμος που πάτησα. Ακόμα θυμάμαι με εξονυχιστική λεπτομέρεια την πρώτη φορά που πήρα το 14.

Και ποια θεωρείς πως είναι η πιο καλλιτεχνική γειτονιά αυτήν τη στιγμή;

Η Σβώλου.

Μια προσωπική σου ιστορία στην πόλη που ποτέ δεν έχεις μοιραστεί;

Μετά από μία ερωτική απογοήτευση μπήκα σε ένα λεωφορείο χωρίς να με νοιάζει ο προορισμός. Κατέβαινα σε στάσεις άγνωστες και από 'κει έπαιρνα άλλο λεωφορείο και συνέχιζα. Αυτό το ταξίδι κράτησε τέσσερις ώρες.

Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;

Στην Αριστοτέλους, ειδικά τα Χριστούγεννα με το καρουζέλ, τα φωτάκια και εκείνη τη ζεστή φασαρία που έχει η πόλη ακόμα και μέσα στο κρύο.

Ένας χώρος τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;

Το Ολύμπιον.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει…

Μπουγάτσα μετά από ξενύχτι από κάποιο συνοικιακό κατάστημα.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι/ταινία/παράσταση, θα είχε τίτλο…

"My blueberry nights".

Τέλος καλοκαιριού στη Θεσσαλονίκη… Τι θεωρείς must;

Προβολές στο θερινό Απόλλων.

Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις…

Αλάτι, βροχή, απώλεια.