Στη Χίο, η σύγχρονη τέχνη δεν περιορίζεται σε μια αίθουσα... Εδώ και πέντε χρόνια, ο Άκης Κόκκινος έχει επιλέξει να συστήσει το νησί με έναν διαφορετικό τρόπο, δημιουργώντας την DEO, έναν ανεξάρτητο μη κερδοσκοπικό οργανισμό σύγχρονης τέχνης που ιδρύθηκε το 2021. Με τη DEO ως «όχημα», ο ίδιος αναζητά κάθε φορά διαφορετικούς χώρους, ιστορίες και κοινότητες του τόπου, φέρνοντας τη διεθνή σύγχρονη τέχνη σε διάλογο με τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Το GLOW.GR συναντά τον Άκη Κόκκινο, ο οποίος -έχοντας ζήσει εις βάθος το νησί- μας αποκαλύπτει όσα αγαπά σε αυτό.

Αλήθεια, τι σε κάνει να συνδέεσαι τόσο πολύ με τη Χίο;

Είναι ο τόπος καταγωγής της μητέρας μου και το νησί που δραστηριοποιείται η DEΟ.

Ποια είναι η κατάλληλη εποχή για την επισκεφτεί κανείς;

Αγαπημένη μου περίοδος είναι αρχές Ιουλίου, που συμπίπτει με τα εγκαίνια της DEO, και το νησί καλωσορίζει international & national crowd. Μπορείς να εξερευνήσεις το νησί με τέτοιο τρόπο, σαν να το γνωρίζεις εκ νέου.

Και πώς μοιάζει αυτός ο τρόπος;

Εκτός από το πρόγραμμα της DEO, αξίζει σίγουρα να περιπλανηθείτε στον Βορρά: να πάτε στη Βολισσό, όπου γίνεται φέτος η έκθεσή μας, να επισκεφθείτε το Σπήλαιο στο Άγιο Γάλας και να κάνετε ιαματικά λουτρά στα Αγιάσματα. Μπορείτε, επίσης, να νοικιάσετε ένα φουσκωτό και να ανακαλύψετε μη προσβάσιμες παραλίες ή ακόμη και να ζήσετε μια μοναδική εμπειρία στα Ψαρά και τα Αντίψαρα. Για όσους θέλουν να γνωρίσουν το νησί διαφορετικά, υπάρχουν οι πεζοπορίες του Chios Hiking, ενώ εγώ προσωπικά απολαμβάνω ιδιαίτερα την ιππασία στα στενά του Κάμπου, που διοργανώνει ο Ιππικός Όμιλος Κάμπου.

Ποιο είναι το ιδανικό μέρος για να απολαύσει κανείς το πιο νόστιμο γεύμα;

Αξέχαστη εμπειρία είναι το Παλιό Χωριό στον εγκαταλελειμμένο οικισμό Παλιά Ποταμιά, άχαστο είναι επίσης το ψητό μπαρμπούνι στην Καραβέλλα στην Κώμη, η τηγανητή σουπιά στη Δροσιά στον Καταρράκτη, τα μοσχαρίσια μάγουλα στη λαδόκολλα στην Άρτεμις στα Νένητα, ενώ εντός του κάστρου στη Χίο, ο Βραδύπους προτείνεται για πιο δημιουργική κουζίνα. Τέλος, το κατσικάκι σπάλα στον Μάκελλο στο Πιτυός.

Ποια είναι η καλύτερη ώρα να πιει κανείς το ποτό του εκεί και πού;

Για queer, εναλλακτικά vibes στο Μαύρο Πρόβατο στη χώρα μετά τις 21:00, ενώ για πιο ρομαντικές βραδιές το HarVANti στη Βολισσό. Στη Μέσα Πλάτσα στο καφενείο της Καλαμωτής για μπύρα και ρομαντικό date. Tangerine Paloma στο Saint Fire πάνω στη θάλασσα. Για το τελευταίο ποτό πριν την πτήση για επιστροφή, στο Mycafe δίπλα στο αεροδρόμιο.

H καλύτερη παραλία ή και μια «όαση δροσιάς» για σένα;

Από τον νότο, μπάνιο στην Αποθήκα μαζί με ένα cocktail και μαγευτικό view, γυμνισμό στο Φώκι στην παραλία στα Μαύρα Βόλια ή στα παγωμένα νερά του Μάναγρου. Για ευκολία, χαλάρωση και mainstream διάθεση στην Κώμη στο mi.ni.ma.

Ένας «κρυφός παράδεισος» που μόνο οι locals γνωρίζουν;

Η ταβέρνα Χότζας για αξέχαστες βραδιές.

Πού μπορούμε να ανακαλύψουμε την ιστορία του τόπου;

Στη Βιβλιοθήκη Κοραή, στους ανθρώπους στα χωριά του νότου, στις συζητήσεις με τον Γιάννη Μακριδάκη, ή τα μυστικά του Κάμπου με τον Γιώργο Μαστοράκη και τον Βαγγέλη Ξύδα.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που μας προτείνεις να διαβάσουμε ενώ είμαστε εκεί;

«Μαθήματα ζωγραφικής, Χίος, 1981» του Γιάννη Τσαρούχη.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς αν δεν δοκιμάσει…

Μασουράκια - το παραδοσιακό χιώτικο γλυκό, μουχαλεπί όπως το κάνει το Ρούσικο στον Καταρράκτη, λουκουμάδες και μπουγάτσα στον Μανάρα.

Τι souvenir πρέπει να φέρουμε πίσω μαζί μας;

Για κάτι πιο ξεχωριστό από τη Χίο, περάστε από το Mesta Project για t-shirts, tote bags και ιδιαίτερα ενθύμια, αλλά και από το shop του γυναικείου συνδέσμου «Φίλοι του Χιώτικου Χωριού» για όμορφα χειροποίητα αντικείμενα εμπνευσμένα από την τοπική παράδοση της υφαντικής.

H έκθεση «Γράμμα σ’ έναν ισχνό πατέρα»

Φέτος, η διαδρομή της DEO την οδήγησε στη Βολισσό και στο ιστορικό σχολείο της, στη βορειοδυτική Χίο. Εκεί φιλοξενείται η ομαδική έκθεση «Γράμμα σ’ έναν ισχνό πατέρα», σε επιμέλεια του Άκη Κόκκινου, που ολοκληρώνεται αυτή την Κυριακή, 30 Αυγούστου. Δεκατέσσερις καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες από 11 χώρες -ανάμεσά τους οι Cindy Sherman, John Gerrard, Danh Võ, Shezad Dawood και οι Εύη Καλογηροπούλου και Λητώ Κάττου- συνθέτουν ένα πολυφωνικό τοπίο έργων, από ζωγραφική και φωτογραφία έως γλυπτική, υφαντική, ήχο, βίντεο και ψηφιακά μέσα.

Στον πυρήνα της έκθεσης βρίσκεται η φιγούρα του «πατέρα»: άλλοτε ως πρόσωπο, άλλοτε ως σύμβολο εξουσίας, αλλά απουσίας. Γύρω της ξεδιπλώνονται θέματα όπως η οικολογική ευθραυστότητα, η μνήμη, η απώλεια και η συλλογική ανθεκτικότητα. Και ίσως τίποτα από αυτά να μην είναι τυχαίο. Το σχολείο της Βολισσού, ηλικίας άνω του ενός αιώνα, γλίτωσε οριακά από την πυρκαγιά του 2025 και παραμένει το μοναδικό εν λειτουργία σχολείο της Αμανής. Ένα κτίριο που, όπως και η έκθεση, μιλά τελικά για όσα αντέχουν - και για όσα κινδυνεύουν να χαθούν.

Κεντρική φωτογραφία | (Αριστερά) Ο επιμελητής της έκθεσης, Άκης Κόκκινος. Φωτογραφία: Ιωάννα Χατζηανδρέου. (Δεξιά) Βολισσός: άποψη του οικισμού με το μεσαιωνικό κάστρο. Φωτογραφία: Κέλλυ Κατσαρού / Nέλο Μέσι