Ο Monsieur Minimal, κατά κόσμον Χρήστος Τσιτρούδης, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Με σημείο εκκίνησης τη Θεσσαλονίκη και μια αδιαπραγμάτευτη σχέση με την pop, έχει καταφέρει εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες να δημιουργήσει έναν ξεχωριστό προσωπικό ήχο. Από το πρώτο του άλμπουμ "Lollipop" μέχρι τον πρόσφατο "Μουσικό Δείπνο", μια συλλογή επανεκτελέσεων και νέων ενορχηστρώσεων με γυναικείες φωνές, η πορεία του είναι αξιοθαύμαστη. Λίγο πριν τις καλοκαιρινές του εμφανίσεις, ο ίδιος επιστρέφει στις ρίζες του και μιλά για τη δημιουργική του διαδρομή, τις συνεργασίες που σημάδεψαν την πορεία του, τη σχέση του με τη μουσική ως προσωπικό καταφύγιο, αλλά και για τη Θεσσαλονίκη που κουβαλά μέσα του.
Πώς σε βρίσκει το φετινό καλοκαίρι;
Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από την κυκλοφορία του νέου μου άλμπουμ, «Μουσικός Δείπνος». Πρόκειται για διασκευές δικών μου τραγουδιών, που είτε έγιναν επανεκτελέσεις είτε κυκλοφόρησαν με καινούριες ενορχηστρώσεις. Το ιδιαίτερο αυτού του δίσκου αποτελεί το γεγονός πως όλα τα κομμάτια έχουν ερμηνευτεί από γυναίκες, συμβολίζοντας την αναγέννηση. Μεταξύ αυτών των γυναικών είναι η Ανδριάνα Μπάμπαλη, η Μαρίζα Ρίζου, Νεφέλη Φασούλη και η Μαρία Παπαγεωργίου. Αυτήν την περίοδο, κάνουμε κάποιες ηχογραφήσεις με τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ, έτσι ώστε ορισμένα τραγούδια του Μουσικού Δείπνου να κυκλοφορήσουν με κλασικό ήχο. Στις 8 Ιουλίου θα εμφανιστούμε στην ταράτσα του Soul στη Θεσσαλονίκη, ένα χρόνο μετά την ανεπανάληπτη συναυλία σε αυτό το αγαπημένο spot. Θα ακολουθήσουν δύο εμφανίσεις στην Αθήνα, 16 και 23 Ιουλίου, στην ταράτσα του Gazarte, όπου θα δώσουν το παρών και κάποιες από τις καλλιτέχνιδες με τις οποίες συνεργάστηκα για το άλμπουμ. 22 Ιουλίου θα είμαστε στην Πάτρα, αρχές Αυγούστου στον Πύργο Ηλίας, 23 Αυγούστου στα Κύθηρα κι ευελπιστούμε και κάποιες ακόμη συναυλίες για το άμεσα στο μέλλον.
Θα σε γυρίσω πίσω τώρα... Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σου στη μουσική;
Όλα ξεκίνησαν στη Θεσσαλονίκη το 2007. Ζούσα στην πόλη και χρόνια πριν το «μπαμ» εργαζόμουν ως ηλεκτρολόγος μηχανικός και παράλληλα σπούδαζα μουσική τεχνολογία. Θυμάμαι, ήταν η περίοδος του "MySpace" κι ένας φίλος δήλωσε συμμετοχή στον διαγωνισμό Coca Cola Soundwave, στέλνοντας κάποια τραγούδια μου. Σταδιακά, τα κομμάτια μου ακούστηκαν στο ραδιόφωνο, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στην Αθήνα. Το 2008 κυκλοφόρησα το πρώτο μου άλμπουμ, το "Lollipop", κι ένα χρόνο αργότερα μετακόμισα στην πρωτεύουσα για να κυνηγήσω το όνειρό μου. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία...
Πώς κι επέλεξες το συγκεκριμένο μουσικό στιλ και γιατί "Monsieur Minimal";
Είχα πάντα την ταμπέλα του pop. Το ίνδαλμα ήταν ο Michael Jackson και το "Thriller" το αγαπημένο μου άλμπουμ του. Ως έφηβος, έβγαλα την «αγριάδα» μου στο ρεύμα του grunge, αλλά μεγαλώνοντας «μαλάκωσα» και άνοιξαν οι ορίζοντές μου και σε άλλα μουσικά ήδη. Ο Moby και οι Belle and Sebastian με οδήγησαν μοιραία στη δημιουργία του πρώτου άλμπουμ μου. Το "Monsieur" ήταν ένα λογοπαίγνιο εξαιτίας του φιζίκ μου και το "Minimal" έχει να κάνει με το ότι ήθελα πάντα να είμαι «απλός», τόσο στη μουσική μου όσο κι ως άνθρωπος.
«Η μουσική για μένα είναι ένα καταφύγιο μέσα από το οποίο ζω μια ουτοπία, που τόσο πολύ έχω ανάγκη ως άνθρωπος, καθώς γενικά είμαι πιο ρεαλιστής και συνειδητοποιημένος. Ταξιδεύω μέσα από αυτήν, δίνω και παίρνω συναισθήματα - αυτό με τρέφει, αυτό μου αρέσει.
Τι δυσκολίες έχει να υπηρετείς το συγκεκριμένο μουσικό ύφος στην Ελλάδα του σήμερα;
Δε θέλω να μπω στη διαδικασία να συγκρίνω τη μουσική μου με τα δεδομένα της χώρας. Υπηρετώ ακριβώς αυτό που αγαπάω και κάθε φορά που δημιουργώ εύχομαι να υπάρξει μια ανταπόκριση, είτε μεγάλη είτε μικρή. Μέχρι στιγμής, είμαι ευγνώμων που βιοπορίζομαι από αυτό.
Ποιο είναι το fun part της δουλειάς σου;
Οι ώρες που δημιουργώ στο στούντιο είναι για μένα πολύ ιερές και ιδιαίτερες. Εκεί καταλαβαίνω αν έχω πράγματα που μέσα μου να πω, αν έχω την ανάγκη να δημιουργήσω, αν έχω κάτι μέσα μου. Fun είναι και οι συναυλίες, όπου πάνω απ' όλα θέλω να τις απολαμβάνω εγώ. Όταν αυτό συμβαίνει, το ίδιο αισθάνεται και ο κόσμος.
Και ποια συνεργασία θα θυμάσαι για πάντα;
Επιτυχημένη, όχι μόνο σε καλλιτεχνικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, μέσα από τη σχέση και την επαφή που δημιουργήθηκε, ήταν αυτή με τον Δάκη. Δεν ήταν κάτι προσχεδιασμένο. Απλώς προέκυψε και καταφέραμε να δημιουργήσουμε κάτι πολύ όμορφο. Αναπτύξαμε μια βαθιά προσωπική επικοινωνία, μια πολύ ανθρώπινη σχέση, σχεδόν φιλική θα έλεγα. Και αυτό, αν σκεφτεί κανείς τη διαφορά ηλικίας μας, είχε κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό. Ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά ανοιχτός, ευγενικός και καλόκαρδος. Χωρίς ίχνος έπαρσης ή την απόσταση που πολλές φορές μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με τη δική του πορεία και το δικό του «μέγεθος». Αυτό είναι κάτι σπάνιο. Αυτό που αγάπησα στον Δάκη ήταν ότι ο ίδιος ένιωσε πως η «Στιγμή» ήταν ένα κομμάτι που έβαλε τη δική του σφραγίδα στην καριέρα του, ένα τραγούδι που του έδωσε μια νέα δημιουργική πνοή και, όπως μου είχε πει, του πρόσθεσε ουσιαστικά και κάποια χρόνια ζωής. Και αυτό το είδα κι εγώ μέσα από τη συνεργασία μας. Φυσικά, και για μένα αυτή η εμπειρία ήταν πολύ σημαντική. Ήταν ένα πολύ όμορφο κεφάλαιο δημιουργίας, αλλά κυρίως μια σχέση που θα θυμάμαι πάντα. Από εκεί και πέρα, έχω δημιουργήσει επίσης πολύ όμορφες συνεργασίες και σχέσεις με την Μαρία Παπαγεωργίου, αλλά και με τη Μαρία Παπαγεωργίου, την οποία εκτιμώ ιδιαίτερα κι εμπιστεύομαι.
Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;
Θα πω δύο γειτονιές, αν μου επιτρέπεις. Η μία είναι η Άνω Πόλη, όπου έμενα τότε, και μαζί με το Τσινάρι έχουν μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Η θέα που είχα από εκεί ψηλά ήταν μοναδική. Η άλλη είναι η Ζεύξιδος. Εκεί μεγαλώσαμε, εκεί ζήσαμε τα νιάτα μας. Νομίζω πως ήταν από τις πιο όμορφες και ανέμελες περιόδους της ζωής μου. Παραμένει, άλλωστε, μια πολύ ζωντανή γειτονιά, με αγαπημένο μου στέκι το Pastaflora Darling. Μπορεί κάποια πράγματα να έχουν αλλάξει, να μην είναι όλα όπως τότε, αλλά κάθε φορά που έρχομαι στη Θεσσαλονίκη, πάντα θα περάσω μια βόλτα από εκεί. Έχει μια ενέργεια που με τραβάει. Γενικά αγαπώ πολύ τη Θεσσαλονίκη, ειδικά το κέντρο της. Είναι μια πόλη πιο ανθρώπινη. Μπορεί να περπατάς και να συναντήσεις έναν παλιό φίλο, έναν γνωστό, μια γνώριμη φυσιογνωμία. Η Αθήνα αυτή την περίοδο με κουράζει αρκετά. Δεν ξέρω αν είναι εύκολο ή αν τελικά θα γίνει, αλλά υπάρχει μέσα μου η σκέψη κάποια στιγμή να φύγω.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν επιστρέφεις εδώ;
Nα δω κάποιον φίλο και να πάμε να φάμε. Νομίζω ότι το φαγητό στη Θεσσαλονίκη έχει εξελιχθεί πάρα πολύ. Μου αρέσει πολύ ο Ζύθος. Πήγαινα παλιότερα, κυρίως στον παλιό Ζύθο στον Λευκό Πύργο. Επίσης, μου αρέσει το Σέμπρικο. Ένα άλλο μαγαζί που αγαπούσα ήταν η Extravaganza, αλλά δυστυχώς έκλεισε. Γενικά, μου αρέσουν περισσότερο οι γωνιές της πόλης που κρατάνε τον χαρακτήρα τους, που είναι πιο local, πιο απλές και πιο παραδοσιακές. Δε με τραβάνε τόσο πολύ τα τουριστικά μέρη. Μετά το φαγητό, θέλω απλώς να χαθώ στους δρόμους της πόλης. Μου αρέσει πάρα πολύ να περπατάω στη Θεσσαλονίκη, από το κέντρο μέχρι την παραλία, να φτάσω μέχρι το Μέγαρο Μουσικής.
Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;
Η Αριστοτέλους, αλλά όχι με την καλή έννοια. Θα ήθελα να δω αυτή την πλατεία να διαφοροποιείται, να αλλάζει λίγο, να αποκτά ξανά μια νέα πνοή. Από την άλλη, υπάρχουν σημεία που αγαπώ πολύ. Τα Λουλουδάδικα για παράδειγμα - ένα μικρό στενάκι που πραγματικά ανθίζει. Έχει μια πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και πάντα, όταν περνάω από εκεί, θέλω να κάνω αυτή τη μικρή στάση. Είναι από εκείνα τα σημεία της πόλης που κρατάνε ακόμα κάτι αυθεντικό.
Σε μια πόλη άδεια τα μεσάνυχτα, πού θα σε βρούμε να περπατάς;
Θυμάμαι παλιότερα να κατεβαίνω με τα πόδια από την Άνω Πόλη. Περνούσα από τη Ροτόντα, περπατούσα όλο το κέντρο, κατέβαινα προς την παραλία και συνέχιζα... Νομίζω ότι μια τέτοια μεγάλη βόλτα μέσα σε μια πόλη, από την ιστορία και τα στενά της Άνω Πόλης μέχρι τη θάλασσα, είναι κάτι μοναδικό.
Τι πρέπει να δοκιμάσει κανείς πριν φύγει από τη Θεσσαλονίκη;
Μπουγάτσα από ΤΟ ΝΕΟΝ στη Φράγκων και πίτσα από τον Σάκη στη Λεωφόρο Στρατού.
Ένας άνθρωπος που με τον τρόπο του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην πόλη;
Πίστευα πολύ στον Γιάννη Μπουτάρη και στην προσπάθειά του να αλλάξει κάποια πράγματα στην πόλη. Χάρηκα πραγματικά που υπήρξε στο τιμόνι της Θεσσαλονίκης, γιατί θεωρούσα ότι ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσε να προσφέρει μια διαφορετική οπτική και μια νέα κατεύθυνση.
Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι, θα είχε τίτλο…
«Πάστα φλώρα».
Λίγες ακόμα λέξεις για τη δική σου Θεσσαλονίκη...
Ανέμελη, φιλική, αλλά με χαμηλά ταβάνια.
