Υπάρχει κάτι παραπλανητικό στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το modelling. Από έξω μοιάζει απλό: πρόσωπα, ρούχα, φωτογραφίσεις, catwalks, μια βιομηχανία που στηρίζεται κυρίως στην εικόνα. Backstage, όμως, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: ένα μοντέλο καλείται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να ενσαρκώσει έναν διαφορετικό κάθε φορά ρόλο για τις απαιτήσεις μιας καμπάνιας ή πασαρέλας. Έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά κάποτε ότι υπάρχουν μοντέλα που εντάσσονται σε ένα concept και μοντέλα που αποτελούν concept από μόνα τους. Η Ροζάννα Γεωργίου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στη μέχρι στιγμής καριέρα της έχει κατακτήσει σχεδόν άπιαστους στόχους στη διεθνή high-end fashion σκηνή. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους οίκους και creatives της παγκόσμιας μόδας. Έχει βρεθεί σε sets, backstages και καμπάνιες που αποτελούν σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη βιομηχανία και έχει φωτογραφηθεί από θρυλικούς φωτογράφους όπως ο Steven Meisel και ο Juergen Teller.

Η μεγάλη της ικανότητα προσαρμογής αλλά και η δυνατότητά της να μεταμορφώνεται σχεδόν ολοκληρωτικά μπροστά στον φακό είναι ενδεικτικά του πώς αντιλαμβάνεται το modelling σαν μια μορφή ερμηνείας. «Αυτό είναι το ενδιαφέρον σε αυτό που κάνω για μένα», μου λέει. «Το να μπορείς να αλλάζεις τελείως χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου». Μόνο που δεν το έβλεπε ανέκαθεν έτσι. «Στην αρχή το αντιμετώπιζα πολύ επιφανειακά. Τύπου “πάω εκεί, με βάφουν, φοράω ρούχα και περπατάω. Αν δεν πάρουν εμένα, θα πάρουν κάποια άλλη”. Το έβλεπα σαν κάτι που κάνω μέχρι να βρω τι πραγματικά θέλω να κάνω στη ζωή μου. Και δεν πίστευα ότι απαιτεί κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο».

Χρειάστηκε να περάσουν δεκαπέντε χρόνια μέσα στη μόδα για να επιτρέψει τελικά στον εαυτό της να αναγνωρίσει την αξία αυτού που έκανε. Η αλλαγή ήρθε όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία και μπήκε στη Σχολή Σταυράκου. Τότε άρχισε για πρώτη φορά να βλέπει την αξία της δουλειά της από την πίσω πλευρά της κάμερας. «Μέσα από τη σκηνοθεσία άρχισα να καταλαβαίνω πραγματικά τι σημαίνει εικόνα», λέει. «Τι σημαίνει framing, timing, κίνηση, παρουσία μέσα σε ένα κάδρο». Και τότε συνειδητοποίησε τη διαφορά ανάμεσα στο να ποζάρεις απλώς και στο να ερμηνεύεις έναν ρόλο μέσα σε μια καμπάνια. «Χωρίς σενάριο», συμπληρώνει. «Και χωρίς πρόβα». Τη ρωτάω αν το modelling είναι μια μορφή performance. «Ναι, απόλυτα», λέει χωρίς δισταγμό. «Και το κατάλαβα πολύ αργότερα αυτό. Γιατί, όταν το δεις πρακτικά, αυτό που κάνουμε είναι ερμηνεία». Η ίδια περιγράφει το modelling σαν μια περίεργη ενδιάμεση Tέχνη.

«Για πρώτη φορά νιώθω ότι αγαπώ πραγματικά αυτόν τον χώρο. Γιατί πλέον καταλαβαίνω καλύτερα τι κάνω μέσα σε αυτόν».

«Δεν είναι ούτε χορός, ούτε υποκριτική, ούτε απλώς πόζα. Είναι κάτι ανάμεσα». Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι που ξεχωρίζει τα μοντέλα που απλώς φωτογραφίζονται από εκείνα που πραγματικά δημιουργούν image. Ένα fashion show μπορεί να διαρκεί λίγα λεπτά. Ένα catwalk ακόμη λιγότερο. Αλλά μέσα σε αυτό το μισό λεπτό, ένα μοντέλο καλείται να κουβαλήσει το όραμα ενός οίκου, την ένταση μιας συλλογής, τη φαντασία ενός creative director, την εικόνα που θα μείνει τελικά στη μνήμη του κοινού. «Και συχνά δεν σου δείχνουν καν moodboard», λέει γελώντας. «Πρέπει να καταλάβεις από τα συμφραζόμενα τι θέλουν από εσένα. Και εμείς τα μοντέλα είμαστε από τα λίγα άτομα σε ένα crew που αλλάζουμε συνέχεια περιβάλλον. Όλοι οι υπόλοιποι συνεργάζονται πιο συχνά μεταξύ τους, γνωρίζονται, είναι ομάδα, έχουν μια χημεία, ενώ εσύ πρέπει να μπεις πολύ γρήγορα σε ένα καινούριο σύμπαν κάθε φορά». Όταν τη ρωτάω ποια δουλειά θυμάται πιο έντονα, δεν αναφέρει κάποιο μεγάλο fashion show ή μια διάσημη καμπάνια. Μιλά για ένα editorial του περιοδικού Nicotine στη Utah, με body paint και ένα μικρό δημιουργικό συνεργείο που ταξίδευε επί μέρες από location σε location. «Εκεί ας πούμε ένιωσα πραγματικά πόσο πολύ έχει να κάνει αυτό που κάνουμε με performance. Μου είχαν πει πως, αν άλλαζε το μοντέλο, θα άλλαζε τελείως και το αποτέλεσμα».

Μιλώντας για όλα αυτά μαζί της, η απουσία ματαιοδοξίας από την πλευρά της μοιάζει σχεδόν απίστευτη, αν σκεφτεί κανείς πως ξεκίνησε στα δεκαέξι της σχεδόν τυχαία και βρέθηκε ξαφνικά σε castings ενώ ακόμα πήγαινε σχολείο. Πώς γίνεται να αποφύγεις να παρασυρθείς σε έναν χώρο γεμάτο υπερβολή όπως η μόδα; «Δεν μπήκα σε αυτόν τον χώρο με την ανάγκη να γίνω “κάποια”», λέει σχεδόν αυθόρμητα μέσα στη συζήτησή μας. «Ίσως γι’ αυτό δεν παρασύρθηκα τόσο από όλο αυτό. Σκεφτόμουν: “Ωραία, μήπως βγάλω λίγα χρήματα για να βγαίνω περισσότερο το καλοκαίρι”», θυμάται γελώντας. Όμως, πολύ σύντομα βρέθηκε να δουλεύει στα μεγαλύτερα fashion weeks του πλανήτη. Και να αντιμετωπίζει τον κόσμο της μόδας που συχνά καταπίνει τους ανθρώπους μέσα στον ίδιο του τον μύθο με αξιοσημείωτη ψυχραιμία και απόσταση. «Νομίζω ότι βοήθησε πολύ το ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια που με κρατούσε πάντα προσγειωμένη. Με πολλή αγάπη και πολλή εμπιστοσύνη. Αλλά και ότι δεν ήταν ποτέ το όνειρό μου», μου λέει. «Δεν μεγάλωσα θέλοντας να γίνω μοντέλο. Δεν το είχα στόχο ζωής».

Από όλες τις δουλειές της θυμάται ακόμα ως μία από τις πιο δύσκολες μια καμπάνια στη Σαρδηνία όταν ήταν μόλις δεκαέξι. «Είχα φτάσει ξημερώματα, σχεδόν άυπνη, έκανε παγωνιά και με είχαν μέσα στη θάλασσα με καλοκαιρινά ρούχα», διηγείται. «Όταν τελειώσαμε το πρώτο campaign, νόμιζα ότι φεύγουμε. Και ξαφνικά μου λένε: “Πάμε τώρα στο επόμενο location για το δεύτερο”. Σκεφτόμουν ότι αυτή η μέρα δεν θα τελειώσει ποτέ - προφανώς δεν ήξερα τι σημαίνει πραγματικά αυτή η δουλειά». Η πραγματικότητα φρόντισε να τη γειώσει γρήγορα, αλλά, όπως τονίζει: «Κάτι τέτοια σε κάνουν πολύ πιο ανθεκτικό. Και νομίζω ότι εκεί φαίνεται και ο επαγγελματισμός του καθενός. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θα παραπονιούνται συνέχεια και άλλοι που απλώς θα το κάνουν. Όσο πιο νωρίς προσγειώνεσαι, τόσο πιο επαγγελματίας γίνεσαι. Αλλά θεωρώ ότι κάποια πράγματα ή τα έχεις σαν άνθρωπος ή όχι. Ή είσαι υπεύθυνος ή δεν είσαι. Δεν νομίζω ότι αυτό χτίζεται τόσο εύκολα». Σήμερα, η Ροζάννα βρίσκεται σε μια ενδιαφέρουσα μετάβαση. Στην ηλικία που παλιότερα θεωρούσε ότι «όλα τελειώνουν» για ένα μοντέλο, για εκείνη ξεκινά κάτι καινούριο. «Πηγαίνω προς μια νέα γέννηση», λέει λίγο πριν κλείσουμε τη συζήτησή μας. «Για πρώτη φορά νιώθω ότι αγαπώ πραγματικά αυτόν τον χώρο. Γιατί πλέον καταλαβαίνω καλύτερα τι κάνω μέσα σε αυτόν. Αγαπώ τη μόδα. Αγαπώ τα ρούχα».

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ KOSTAS SAPI | STYLING ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ | MAKE UP & HAIR ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΣΚΟΣ (D-TALES CREATIVE AGENCY) | ΒΟΗΘΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΑΛΑΝΟΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ VORRES MUSEUM - ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ 2026