Είναι ελαφρώς σουρεαλιστικό να συναντάς μία διεθνή προσωπικότητα του κινηματογράφου -εμφανίζεται και στον τρίτο κύκλο του «Monster» στο Netflix, μούσα επίσης της Bottega Veneta- σε ένα καλόγουστο διαμέρισμα, στα Ιλίσια, στην Αθήνα. Με υποδέχεται ο Έλληνας σύζυγός της, Λάζαρος Γουναρίδης, εκείνη ξεπροβάλλει δειλά, είναι τόσο αληθινή και ανορθόδοξα κανονική. Έχει ετοιμάσει τσάι του βουνού με άλλα βότανα, κοκκινίζει υπέροχα στην αμηχανία των πρώτων λέξεων, πριν γίνει ωκεανός αλήθειας ενός αντισυμβατικού ορθολογισμού.

Ξεκινάω με την εντύπωση που έχω σχηματίσει για εκείνη· οι επιλογές της γίνονται κυρίως διαισθητικά και ενστικτωδώς και όχι τόσο με στρατηγική ή λογική καριέρας. «Ναι, ισχύει. Και αυτό είναι που κάνει τα πράγματα συχνά πιο δύσκολα. Γιατί, αν το δεις πρακτικά, ένας ηθοποιός -ειδικά όταν κάνει πάνω από μία ταινία τον χρόνο- λειτουργεί σχεδόν σαν μικρή επιχείρηση: υπάρχουν ημερομηνίες, άνθρωποι, τηλέφωνα, ολόκληρος μηχανισμός. Οι δικές μου, όμως, διαισθητικές επιλογές μπερδεύουν αυτό το σύστημα. Αν ακολουθούσα τον λεγόμενο “κανονικό” δρόμο, θα ήταν πιο γραμμική η πορεία: πώς θα εξελιχθώ προς τα πάνω. Να κάνω πρώτα μια ταινία με έναν γνωστό Ευρωπαίο δημιουργό, μετά με έναν γνωστό Αμερικανό, μετά άλλη μία με ακόμη μεγαλύτερο όνομα και διπλάσια αμοιβή, μετά να μπω και στην παραγωγή. Και κάπως έτσι χτίζεις σταδιακά κάτι μεγαλύτερο, πιο “επιτυχημένο”, πιο εμπορικό. Πολλοί επιλέγουν ρόλους με τη σκέψη ότι ίσως τους οδηγήσουν στις Κάννες. Εγώ δεν λειτουργώ έτσι. Κι αυτό, τελικά, μου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας. Γιατί ξέρω ότι κάθε φορά που βρίσκομαι σε ένα πρότζεκτ, είμαι εκεί μόνο επειδή το θέλω πραγματικά. Δεν νιώθω ότι πρέπει να ανταποκριθώ στις προσδοκίες που φέρνει το χρήμα ή η ιδέα της συνεχούς εξέλιξης της καριέρας μου. Στον χώρο, όμως, τα πράγματα συχνά μπερδεύονται, γιατί οι άλλοι δυσκολεύονται να με ακολουθήσουν. Είναι σαν να λένε: “Τώρα που η Krieps είναι γνωστή, δεν θα κάνει πια ευρωπαϊκές ταινίες”. Εγώ, όμως, καλώ συνεχώς τους ατζέντηδές μου και τους λέω: “Θα κάνω αυτό”. Το καλοκαίρι, για παράδειγμα, θα συμμετείχα σε μια γαλλική ανεξάρτητη παραγωγή, η οποία όμως δεν χρηματοδοτήθηκε τελικά. Το budget ήταν μικρό, αλλά η ταινία αφορούσε έναν νόμο που πέρασε στην Ευρώπη, χωρίς δημόσια συζήτηση, επιτρέποντας τη χρήση γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών. Ουσιαστικά, κινδυνεύουν να χαθούν οι παραδοσιακές ποικιλίες και τα προϊόντα θα ομογενοποιηθούν. Αφορά ακόμη και πράγματα τόσο βασικά όσο το ελαιόλαδο. Όταν μου το πρότειναν, είπα αμέσως “ναι”. Δεν με ενδιέφερε ούτε το καλλιτεχνικό κύρος, ούτε τα χρήματα, ούτε η προβολή.

Από την άλλη, αυτήν τη στιγμή γυρίζω στο Παρίσι την ταινία “Le Sens de la Vie”, με την Elise Girard. Μια ερωτική ιστορία με happy end, κάτι που θεωρώ ότι μας λείπει σήμερα. Μια ώριμη ιστορία αγάπης, ρεαλιστική, για ανθρώπους σαν εμάς. Την έχω ανάγκη και προσωπικά· έχω κάνει πολλές σκληρές ταινίες και ήθελα κάτι πιο φωτεινό. Επίσης, στις Κάννες θα προβληθεί, εκτός διαγωνιστικού προγράμματος, η ταινία “Diamonds”, που σκηνοθέτησε ο Andy Garcia, ένα σύγχρονο νουάρ δράμα, στην οποία συμμετέχω μαζί με τους Bill Murray, Brendan Fraser, Dustin Hoffman και Rosemarie DeWitt». 

Πολύ χαρακτηριστική, επίσης, η πεποίθησή της πως ένας ρόλος προσεγγίζεται κυρίως μέσα από τις σιωπές του χαρακτήρα που καλείται να υποδυθεί. «Σε επίπεδο υποκριτικής, πιστεύω ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται μόνο στα λόγια, ίσως βρίσκεται πριν από αυτά ή αμέσως μετά. Τη στιγμή που μιλάμε, ήδη παίζουμε έναν ρόλο, ακόμη και στην καθημερινότητα. Όμως το δευτερόλεπτο πριν μιλήσεις, εκεί είναι η πραγματική παρουσία, η αλήθεια. Και το ίδιο ισχύει για τη σιωπή που ακολουθεί. Συχνά, οι ηθοποιοί επικεντρώνονται υπερβολικά στην εκφορά του λόγου, σαν να βρίσκεται εκεί η ουσία του χαρακτήρα. Μα αν η φωνή παίζει και η καρδιά δεν ακολουθεί, το αποτέλεσμα είναι κενό».

«Πιέζουμε τον εαυτό μας να χωρέσει σε ρόλους, στην κοινωνία, στην οικογένεια, στην προσωπική ζωή. Και όσο πιέζουμε, μιλάμε, εξηγούμε, προσπαθούμε, αλλά κάτι μέσα μας αντιστέκεται. Και τότε γεννιέται μια μορφή απόρριψης, ακόμα και μίσους»

Η πιο πρόσφατη ταινία της που είδαμε στη χώρα μας -ήταν μάλιστα και η εναρκτήρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης- είναι το “Father Mother Sister Brother”, του Jim Jarmousch. Στο κεφάλαιο «Mother», συμπρωταγωνιστεί με τη Charlotte Ramling και την Cate Blanchett. Η ταινία πραγματεύεται σχέσεις, όπου υπάρχει φαινομενική επικοινωνία, αλλά στην ουσία κυριαρχεί η σιωπή. «Σπρώχνουμε τον εαυτό μας, τον πιέζουμε να επικοινωνήσει, χωρίς όμως να είμαστε πραγματικά ειλικρινείς με αυτό που νιώθουμε. Μπορεί να νομίζεις ότι μισείς τους γονείς σου, ενώ στην πραγματικότητα τους αγαπάς. Αυτό που μισείς είναι ο ρόλος στον οποίο έχεις εγκλωβιστεί, ο ρόλος του γιου ή της κόρης, όπως πιστεύεις ότι πρέπει να είσαι γι’ αυτούς. Και το ίδιο κάνουν κι εκείνοι. Έχουν μάθει ότι “έτσι πρέπει να είναι οι γονείς”, όπως αντίστοιχα έχει μάθει κάποιος ότι “έτσι πρέπει να είναι ένας επαγγελματίας”. Οπότε όλοι, συνεχώς, πιέζουμε τον εαυτό μας να χωρέσει σε ρόλους, στην κοινωνία, στην οικογένεια, στην προσωπική ζωή. Και όσο πιέζουμε, μιλάμε, εξηγούμε, προσπαθούμε, αλλά κάτι μέσα μας αντιστέκεται. Και τότε γεννιέται μια μορφή απόρριψης, ακόμα και μίσους. Ενώ η αγάπη βρίσκεται έξω από αυτό το σχήμα. Στην ιστορία στην οποία συμμετέχω, όπου συναντιούνται τρεις γενιές, με την Cate Blanchett, τη Charlotte Rampling κι εμένα, βλέπουμε μια πλήρη αποτυχία επικοινωνίας. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι κάνουν το σωστό, αλλά αυτό τις απομακρύνει από καθετί αληθινό. Για παράδειγμα, η μητέρα πιστεύει ότι, επειδή μιλά με τον θεραπευτή της, κάνει το καλύτερο δυνατό, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να απομακρυνθεί από τις κόρες της. Είναι πολύ σύγχρονο αυτό· όλοι έχουμε πρόσβαση σε θεραπεία, τσεκάρουμε τα πράγματα με τον ειδικό και νομίζουμε ότι έτσι είναι σωστά. Αλλά στην πραγματικότητα πρέπει να τα ελέγχεις μέσα σου. Δεν υπάρχουν συντομεύσεις στη ζωή. Δεν μπορείς να πάρεις ένα χάπι και να τα λύσεις όλα. Δεν μπορείς απλώς να συμφωνήσεις με τον θεραπευτή σου και να πεις, “εντάξει, φεύγω από αυτήν τη σχέση”. Ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι ένα σχόλιο πάνω στα social media. Το μόνο που κάνει αυτή η κοπέλα είναι να κοιτάζει το κινητό της, να τραβά φωτογραφίες για να τις ποστάρει. Όσο περισσότερο ζεις μέσα από την οθόνη, τόσο λιγότερο υπάρχεις πραγματικά. Ο χαρακτήρας δεν μπορεί να μιλήσει για τη ζωή της, γιατί ίσως δεν έχει πια αληθινή ζωή. Τα όρια ανάμεσα στο ποια είμαι και στο ποια είμαι online έχουν χαθεί».

Τη ρωτάω για την εμπειρία της συνύπαρξής της με τις άλλες δύο ηθοποιούς. «Η συνεργασία με την Cate Blanchett και τη Charlotte Rampling ήταν μοναδική. Τις θαύμαζα πάντα, όπως και τον Jim Jarmusch. Στο πλατό, με έπιασα να τις παρατηρώ συνεχώς. Πώς κινούνται, πώς μιλούν και το πιο ενδιαφέρον ήταν η διαφορά ανάμεσα στις γενιές μας. Η Charlotte προέρχεται από μια εποχή κατά την οποία η υποκριτική συνδεόταν με μια πιο μυστηριώδη, σχεδόν απόμακρη, εικόνα. Η Cate ανήκει σε μια γενιά που ήταν μέρος ενός μεγάλου κινηματογραφικού μηχανισμού, όπου όλα έπρεπε να είναι τέλεια, χωρίς περιθώριο λάθους. Εγώ, από την άλλη, ανήκω σε μια εποχή όπου αυτός ο μηχανισμός έχει σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει. Και αυτό αφήνει χώρο για περισσότερη ελευθερία. Δεν νιώθω ότι πρέπει να προστατευτώ, να είμαι ντίβα ή να ελέγχω διαρκώς την εικόνα μου. Δεν πιστεύω καν ότι η υποκριτική έχει σχέση με την εμφάνιση. Θέλω απλώς να υπάρχω αληθινά μέσα στη στιγμή, καθαρά, χωρίς φίλτρα».

Η συζήτησή μας περνάει από τα ντιβάνια της ψυχανάλυσης, για να καταλήξει στον μεγάλο πυρήνα: την οικογένεια. «Η οικογένεια, πάντως, είναι συχνά ένα από τα πιο σκληρά και βίαια περιβάλλοντα για ένα παιδί, και αυτό είναι κάτι που προτιμάμε να κρύβουμε πίσω από χαμόγελα και τελετουργίες. Ανεξαρτήτως χρημάτων, είναι μια δομή γεμάτη αντιφάσεις και λάθη. Στην ουσία, είναι μια ανθρώπινη κατασκευή, ένα κοινωνικό και οικονομικό σχήμα, που δημιουργήθηκε για λόγους επιβίωσης. Μετά επιβλήθηκε σε όλους, σαν να λέμε ότι όλοι πρέπει να φοράμε το ίδιο νούμερο παπούτσι, είτε μας κάνει είτε όχι. Το πρόβλημα είναι ότι, επειδή βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως κάτι δεν “κουμπώνει”, αρχίζουμε να προσποιούμαστε. Όταν προσποιείσαι, γίνεσαι σκληρός. Δημιουργείται μια αλυσίδα πίεσης: “Αφού εγώ πιέζομαι, πρέπει να πιεστείς κι εσύ”. Και έτσι η βία, όχι απαραίτητα σωματική, αλλά συναισθηματική, αναπαράγεται. Ακόμη κι αν μεγαλώσεις σε ένα πιο ελεύθερο περιβάλλον, με χίπικη νοοτροπία, όπως εγώ, δεν γλιτώνεις από τα τραύματα. Υπάρχουν τραύματα που περνούν από γενιά σε γενιά, ειδικά σε οικογένειες που κουβαλούν Ιστορία, όπως από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό συνέβη στη δική μου οικογένεια».

Κι αν έπρεπε να μεταφέρει στα δύο παιδιά της, 15 και 11 ετών, κάτι ως αξία, ως μάθημα ζωής, τι θα ήταν αυτό; «Η ελπίδα. Να μην τη χάνουν ποτέ. Και το θάρρος, να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και τους άλλους. Αλλά και κάτι ακόμη: να αγκαλιάζουν το χάος. Πιστεύω ότι στη βάση μας είμαστε χάος. Η ζωή ξεκινά από το χάος, δεν ξέρουμε γιατί γεννιόμαστε, ούτε τι ακριβώς συμβαίνει. Κι όμως, περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να το τακτοποιήσουμε μέσα από δομές, κανόνες, συστήματα. Όσο περισσότερο προσπαθείς να αποφύγεις το χάος, τόσο πιο δυστυχισμένος γίνεσαι. Γιατί είναι μέσα σου, δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό. Στα παιδιά μου, λοιπόν, θα έλεγα: να ελπίζετε, να είστε ειλικρινείς και να μη φοβάστε το χάος».

Η Vicky Krieps έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί για τη δύσκολη περίοδο της ζωής της, στα 26 της, όταν είχε μόλις γεννήσει την κόρη της, στο Βερολίνο, ενώ παράλληλα έπρεπε να παραδώσει τη διατριβή της, για να πάρει το πτυχίο των Θεατρικών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Ήταν η στιγμή που έπρεπε να αποδείξει ότι μπορεί να είναι καλλιτέχνιδα και μητέρα. «Μου ζήτησαν να πάω στη Ζυρίχη να παρακολουθήσω τρία έξτρα μαθήματα. Πήρα την Ελίζα μαζί μου, τη θήλαζα ακόμη και στην τουαλέτα. Κάποια στιγμή, αρρώστησα. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο επώδυνη ήταν όλη εκείνη η εμπειρία. Πήρα τις μονάδες που χρειαζόμουν, έμενε μόνο η τελική εργασία. Μου έλεγαν: “Πάρε ένα βιβλίο και γράψε πάνω σε όσα διάβασες”. Εγώ όμως δεν είμαι αυτός ο άνθρωπος. Αν κάνω κάτι, πρέπει να έχει νόημα. Έτσι, έγραψα τη διατριβή μου πάνω στη σιωπή, κάτι που συζητήσαμε πριν. Εκείνη την εποχή είχα κάνει ένα μικρό πέρασμα στην ταινία “Hanna”, με την Cate Blanchett, όπου είχα την ευκαιρία να την παρατηρήσω στη δουλειά της. Έβαλα, λοιπόν, και τέτοιες παρατηρήσεις στο κείμενο. Ο βασικός μου καθηγητής, όμως, έλειπε εκείνη τη χρονιά και την εργασία διόρθωσε άλλος καθηγητής, αρκετά μεγάλος σε ηλικία, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με την υποκριτική. Μου την επέστρεψε γεμάτη κόκκινες σημειώσεις, λέγοντας: “Αυτό δεν είναι διατριβή”. Μου είπε ουσιαστικά ότι τέτοια πράγματα επιτρέπεται να τα γράφεις μόνο όταν είσαι ήδη διάσημη.

«Πιέζουμε τον εαυτό μας να χωρέσει σε ρόλους, στην κοινωνία, στην οικογένεια, στην προσωπική ζωή. Και όσο πιέζουμε, μιλάμε, εξηγούμε, προσπαθούμε, αλλά κάτι μέσα μας αντιστέκεται. Και τότε γεννιέται μια μορφή απόρριψης, ακόμα και μίσους»

Αν όμως είσαι μια “ασήμαντη φοιτήτρια”, η προσωπική σου εμπειρία δεν θεωρείται έγκυρη γνώση, γιατί δεν έχει ακόμη επικυρωθεί από την κοινωνία. Το βρήκα απίστευτα σκληρό, σκέφτηκα: “Δεν με νοιάζει, ας μην πάρω ποτέ πτυχίο”. Ήταν ακριβώς πριν από την ταινία “Phantom Thread”, που με έκανε γνωστή. Πριν από δύο χρόνια, λοιπόν, με κάλεσαν στη Ζυρίχη, ως διάσημη απόφοιτη, για να λάβω μια τιμητική διάκριση. Στη σκηνή είπα: “Ευχαριστώ πολύ. Θα ήταν ωραίο να μου δώσετε και το πτυχίο μου τώρα”. Φυσικά αυτό δεν έγινε, το σύστημα παραμένει άκαμπτο. Ήταν, όμως, εκεί συγκινημένος ο καθηγητής μου. Όλα αυτά τα χρόνια ένιωθε άσχημα για ό,τι είχε συμβεί. Βρήκε “παράνομα” στα αρχεία τη διατριβή μου: “Vicky, είναι πολύ καλό. Θα το εκδώσω”. Έτσι, η εργασία μου κυκλοφόρησε ως βιβλίο. Ήταν μια μορφή δικαίωσης και αναγνώρισης». 

Αναφέρθηκε στο“Phantom Thread”, την ταινία που την τοποθέτησε στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη. Αναρωτιέμαι, τι θυμάται από τον Daniel Day-Lewis και τον σκηνοθέτη Paul Thomas Anderson, που φέτος σάρωσε στα Όσκαρ με το «Μία μάχη μετά την άλλη». «Από τον Daniel και τον Paul κατάλαβα κάτι ουσιαστικό: η δημιουργία δεν ελέγχεται. Δεν μπορείς να την επιβάλεις. Πρέπει να της αφήσεις χώρο να υπάρξει. Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα όχι μόνο για την Τέχνη, αλλά και για τη ζωή».

Μοιράζεται μεταξύ Γαλλίας, Γερμανίας και Ελλάδας, ενώ τα παιδιά ζουν στο Βερολίνο, όπου και πηγαίνουν σχολείο. «Η ζωή έχει φάσεις και σε αυτήν τη φάση έχω σταματήσει να προσπαθώ να τα οργανώσω όλα. Το έχω αφήσει. Γιατί, τελικά, μου αρέσει το χάος, όπως λέγαμε πριν. Αντί, λοιπόν, να προσπαθώ να τα ελέγξω όλα, απλώς αποδέχομαι ότι δεν μπορώ. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Έχω επίσης εγκαταλείψει την ιδέα του χρόνου· είναι κι αυτός μια κατασκευή, υπάρχει μέσα από την αντίληψή μας. Κι όμως, εξαιτίας αυτής της ιδέας του χρόνου αγχωνόμαστε: “Έχω μείνει τόσες μέρες στο Βερολίνο, πρέπει να είμαι περισσότερο εκεί”, “Πρέπει να είμαι καλύτερη μητέρα, να είμαι περισσότερες μέρες με τα παιδιά μου”. Αλλά ποιος το ορίζει αυτό; Ίσως το να είμαι αληθινά παρούσα όταν βρίσκομαι μαζί τους να έχει μεγαλύτερη αξία από το να είμαι απλώς εκεί κάθε μέρα. Λέω απλώς ότι έχω εγκαταλείψει την ιδέα ότι υπάρχει “σωστός” τρόπος, γιατί διαφορετικά, ό,τι κι αν κάνω, θα νιώθω ότι αποτυγχάνω».

Η Ελλάδα την ευαισθητοποιεί και έχει ήδη αγαπήσει τα καλά κρυμμένα μυστικά της Αθήνας. «Πρόσφατα πήγαμε στα βουνά, προς το Λεωνίδιο, συγκινήθηκα. Μου θύμισε εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, τους κήπους των παππούδων μου, πράγματα που έχουν χαθεί από εκεί όπου μεγάλωσα. Εδώ υπάρχουν ακόμα. Η Ελλάδα είναι ένας “αυθεντικός κήπος”. Ακόμη και στην πόλη συναντάς αυτήν την αυθεντικότητα. Λατρεύω το γιαούρτι και το ελληνικό κρασί. Μεγάλωσα, βέβαια, με γονείς που αγαπούσαν το ελαιόλαδο - ο πατέρας μου το βάζει ακόμα και στα μαλλιά του!» (γέλια).

Πίσω από τα ελληνικά κομμάτια της ζωής της βρίσκεται φυσικά ο σύζυγός της. «Γνωριστήκαμε στην ταινία “Hot Milk”, που γυρίστηκε στην Ελλάδα. Ο Λάζαρος ήταν βοηθός συντονιστή παραγωγής. Δεν δουλεύαμε μαζί, σχεδόν δεν βλεπόμασταν. Απλώς, κάποια στιγμή με πέταξε κάπου με το αυτοκίνητο, μιλήσαμε για μουσική, μετά για ντομάτες -έχουμε εμμονή και οι δύο με τη γεύση της ντομάτας- και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Ανταλλάσσαμε μηνύματα για καιρό και τον κάλεσα στη Μινόρκα, όπου είχα κλείσει να πάω διακοπές μόνη μου. Δεν υπήρξε, δηλαδή, κάποιο κρυφό ειδύλλιο στα γυρίσματα. Όταν δουλεύω, είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη. Η σχέση ήρθε μετά, πολύ φυσικά. Σαν να ήταν ένα ραντεβού που είχαμε κανονίσει χρόνια πριν, χωρίς να το ξέρουμε. Παντρευτήκαμε πέρσι τον Μάιο, στη Χαλκιδική. Ήταν κάτι απλό, σχεδόν παγανιστικό, χωρίς εκκλησία, τυπικότητες και υπογραφές. 

Μόνο εμείς και η θάλασσα. Μια γιορτή της αγάπης. Για μένα, δεν χρειάζεται λόγος για να αγαπάς κάποιον. Δεν έχει να κάνει με χρήματα, καριέρα, κοινή κουλτούρα ή σχέδια για το μέλλον. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση για την αγάπη, κι αυτό είναι που την κάνει όμορφη». Πάντως, η πιο απρόσμενη λεπτομέρεια του απρόβλεπτου γάμου ήταν το Vivienne Westwood νυφικό της. Λευκό με ροζ τριαντάφυλλα. «Σκεφτόμουν να παντρευτώ με πιτζάμες. Μετά θυμήθηκα τη γιαγιά μου. Μου είχε ζητήσει να της υποσχεθώ ότι θα παντρευτώ στα λευκά, γιατί εκείνη δεν κατάφερε να το κάνει. Αποφάσισα να βρω ένα φόρεμα. Τα περισσότερα ήταν πανάκριβα. Σκέφτηκα: “Αν μπορούσα  να διαλέξω οτιδήποτε, τι θα ήταν;” Αυθόρμητα απάντησα: “Vivienne Westwood”. Επικοινώνησα μαζί τους, χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά, πέρα από μία έκπτωση. Εγώ βέβαια “συνομίλησα” πνευματικά με τη Westwood, που δεν ήταν πλέον εν ζωή, και φυσικά συμφωνούσε κι εκείνη ότι έπρεπε να φορέσω δικό της νυφικό. Τελικά, ως διά μαγείας, μου πρότειναν να δανειστώ ένα φόρεμα από την bridal collection, που θα παρουσιαζόταν στη Βαρκελώνη. Ταξίδεψα εκεί και διάλεξα ένα με τριαντάφυλλα, γιατί μου θύμισε τη γιαγιά μου. Όλη αυτή η ιστορία με το νυφικό, όπως και ο ίδιος ο γάμος, ήταν κάτι που απλώς συνέβη. Και ήταν τέλειο...»

Κεντρική φωτογραφία: Φόρεµα Alaïa,Grigio. Mules Amina Muaddi, Kalogirou. Καλσόν, Calzedonia. Σκουλαρίκια Bottega Veneta, Bottega Veneta Boutique.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

STYLING ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

MAKE UP & HAIR ARTIST ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΣΚΟΣ (D-TALES)

ΒΟΗΘΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΝΝΑ ΜΑΜΟΥΖΕΛΟΥ

ΒΟΗΘΟΣ STYLING ΕΜΜΕΛΕΙΑ ΛΑΓΟΥ

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ CASTOR PLACE, ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ 5 ΚΑΙ ΚΑΣΤΟΡΟΣ, ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΤΕΓΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΕΤΡΙΝΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ 1885. WWW.CASTORPLACE.GR

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΜΑΪΟΥ 2026