Ο Αναστάσης Ροϊλός δεν ανήκει στους ηθοποιούς που κάνουν θόρυβο γύρω από τον εαυτό τους. Προτιμά τη δουλειά, τη σιωπή, τη μελέτη και τις συναντήσεις που αφήνουν κάτι πίσω τους. Απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου της σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, με πορεία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, έχει ξεχωρίσει για την πειθαρχία και την εσωτερικότητα με την οποία προσεγγίζει κάθε ρόλο. Καθοριστική υπήρξε η μαθητεία του κοντά στον σπουδαίο Ιάπωνα σκηνοθέτη Ταντάσι Σουζούκι, του οποίου μετέφρασε βιβλίο στα ελληνικά, μεταφέροντας τη φιλοσοφία της μεθόδου του στο εγχώριο κοινό. Αυτό το καλοκαίρι τον συναντάμε στην Επίδαυρο, στους «Πέρσες» του Αισχύλου, ενώ συνεχίζει τις πρόβες για τη νέα σεζόν της σειράς του Alpha «Μπαμπά, σ’ αγαπώ». Σε μια σύντομη επιστροφή στη Θεσσαλονίκη, μιλά σε α΄ πρόσωπο για τη γείωση, τη διαδρομή, τη σιωπή και όλα όσα αξίζει τελικά να μένουν.

Τα τελευταία χρόνια δεν έρχομαι συχνά στη Θεσσαλονίκη. Συνήθως ταξιδεύω εδώ για παραστάσεις, αλλά πάντα την κουβαλάω μέσα μου. Ειδικά αυτήν την περίοδο, αισθητικά τη νιώθω στην καλύτερή της φάση. Δεν ξέρω, όμως, αν θα μπορούσα να ζήσω ξανά εδώ. Ίσως επειδή πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια στην πόλη και έζησα τις πιο όμορφες πλευρές της. Πιστεύω ότι είναι υπέροχη για μια συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων, κυρίως για φοιτητές και επισκέπτες. Για πολλούς Έλληνες συνήθως αποτελεί έναν ενδιάμεσο «σταθμό» πριν από το εξωτερικό ή πριν από μια μεγαλύτερη πόλη, κυρίως την Αθήνα.

Στους «Πέρσες» νιώθω ότι προχωράμε σε κάτι όμορφο, που μας εξελίσσει. Είναι το αρχαιότερο σωζόμενο κείμενο παγκοσμίως, και αυτό από μόνο του είναι ανατριχιαστικό. Για πολλούς λόγους μπορεί κανείς να πει ότι μας αφορά και σήμερα, γιατί παρουσιάζει πολλές αξίες, γι’ αυτό και παραμένει κλασικό. Ένα μεγάλο ποσοστό της ομάδας είναι από τη Θεσσαλονίκη και έχουμε πολύ καλή χημεία. Πήγα στην πρώτη πρόβα και βρήκα ένα περιβάλλον ανθρώπων που είχαν ήδη μελετήσει πάρα πολύ. Όλοι είναι πολύ δυνατοί, όπως και τα παιδιά του Χορού. Ένιωσα χαρά και ασφάλεια. Αυτή η παράσταση έχει πολλά να πει. Σε ό,τι κι αν ανέβαζε ο σκηνοθέτης μας, ο Χρήστος Θεοδωρίδης, θα έλεγα «ναι».

Στο θέατρο θαυμάζω τους ανθρώπους που είναι πραγματικά διαβασμένοι. Ευτυχώς, μέσα από το δραματουργικό team των «Περσών» μού δίνεται η ευκαιρία να μελετήσω σε βάθος το ιστορικό πλαίσιο και τον συγγραφέα, ανεξάρτητα από το τι τελικά θα χρησιμοποιήσω. Αυτό είναι ένα μοτίβο που κυνηγάω: να ψάχνω δέκα για να πω ένα.

Όσο μεγαλώνω, προσπαθώ από πριν να «διαβάζω» μια συνεργασία, γιατί στο τέλος δεν σε οδηγεί μόνο ο ρόλος ή το έργο, αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους δουλεύεις. Είμαστε όργανα μέσα σε έναν ζωντανό οργανισμό και είναι σημαντικό να μπορούμε να συνεισφέρουμε. Βαριέμαι την αυτοαναφορικότητα στο θέατρο, και γενικά στην Τέχνη.

Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ο καλλιτέχνης να γίνει νάρκισσος, και είναι μια συνεχής προσπάθεια το να το αποφεύγεις. Ένας τρόπος για μένα είναι οι άνθρωποι που επιλέγω δίπλα μου στη ζωή: άνθρωποι που θαυμάζω και εκτιμώ, πιο «έξυπνοι» από εμένα, που με επαναφέρουν όταν πάω να ξεφύγω. Κάνουμε Τέχνη σε τόσο δύσκολες συνθήκες που πρέπει να είμαστε ταπεινοί.

Από μικρός δεν μου άρεσε να είμαι ούτε σε «αυλές», ούτε να δημιουργώ «αυλές» γύρω μου. Αυτό αργά ή γρήγορα κουράζει και τον κόσμο. Το ζητούμενο είναι να ψάχνουμε τη διαχρονικότητα και την καθολικότητα. Εγώ αυτό κυνηγάω: την εξέλιξη. Έτσι μπορείς να συνομιλείς πραγματικά με τις αλλαγές γύρω σου.

Πιστεύω ότι είναι σημαντικό οι άνθρωποι να ερχόμαστε κοντά και να γνωριζόμαστε, και προτιμώ αυτές τις ευκαιρίες από ένα καθαρά PR πλαίσιο. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι που γίνεται απλώς για τη δουλειά, εγώ είμαι αντίθετος σε αυτό. Δεν θεωρώ ότι δεν δίνω συνεντεύξεις ή ότι δίνω λίγες, αλλά έχει σημασία τι εννοούμε όταν λέμε «πολλές» και «λίγες». Μου αρέσει να μιλάω με κάποιον που σέβεται το κοινό του και το κοινό μου.

Δεν επιλέγω να εμφανίζομαι απλώς για να «θυμίσω» την παρουσία μου όταν δεν έχω κάτι νέο να πω μέσα από τη δουλειά μου. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στο τι κοινοποιώ, στο τι λέω και στο πώς, ή αν επιλέγω να υπάρχω στην επικαιρότητα χωρίς να έχω κάποια δουλειά, νομίζω ότι αυτό περιγράφει τη στάση μου. Δεν μπορώ να πω ότι έχω αποδεχθεί πλήρως το πώς μπλέκεται η δημόσια εικόνα με την προσωπική ζωή, αλλά προσπαθώ να σώζω ό,τι σώζεται.

Μέσω των πατρικών ρόλων δημιουργούνται δεσμοί, και ειδικά τώρα στο «Μπαμπά, σ’ αγαπώ», ο μικρός Ιάσονας Τσιώνης που υποδύεται τον Βίκτωρα έχει καταφέρει να μπει στην καρδιά μου. Ανήκει πλέον στους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου, όπως η βαφτισιμιά μου. Νιώθω ότι έχουμε συγγενική σχέση. Όταν ο παρτενέρ σου στη δουλειά είναι παιδί, ο δεσμός γίνεται πνευματικός.

Η σιωπή είναι πάρα πολύ σημαντική από πολλές απόψεις. Και ως αυταξία, αλλά και για αυτά που μπορεί να σημαίνει. Όταν σιωπάς και ακούς, έχεις την ευκαιρία να καταλάβεις. Όταν δίνεις στον εαυτό σου αυτόν τον χώρο, δίνεις και στον άλλον το δώρο να προσπαθήσεις να τον καταλάβεις. Και ίσως όταν μιλήσεις τελικά, αυτό που θα πεις να έχει μεγαλύτερη αξία.

Γενικά, μας απασχολεί πολύ ότι πρέπει συνεχώς κάτι να λέμε, να δηλώνουμε παρουσία. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε ανάγκη να θυμίζουμε την ύπαρξή μας. Η κοινωνία κάπως σου το επιβάλλει αυτό. Ακόμη και από μικρά παιδιά: «πες ευχαριστώ», «πες παρακαλώ»… Καλά είναι αυτά, αλλά συχνά σου περνούν και την αίσθηση ότι δεν είσαι αρκετός αν δεν εκφράζεσαι συνεχώς. Οι πιο δυνατές σχέσεις είναι αυτές στις οποίες μπορείς να μείνεις και σιωπηλός.

Όταν με επέλεξε ο Σουζούκι, πέρασα από ακρόαση. Έπρεπε να καταλάβω σωματικά τη μέθοδό του. Και αυτή η απόδοση που έκανα στα ελληνικά είναι εμποτισμένη από τη σωματική κατανόηση της δουλειάς του και της φιλοσοφίας του. Δεν θα έδινε αλλιώς το “ΟΚ” σε έναν άνθρωπο που θα έστελνε απλώς ένα e-mail, όσο σημαντικός κι αν είναι. Ήθελα ο Έλληνας αναγνώστης να καταλάβει τη φιλοσοφία του.

Η ιαπωνική τέχνη έχει αρχές, αξιοπρέπεια, πειθαρχία, αυτοθυσία. Πράγματα που θαύμαζα ήδη και βρήκα εκεί σε πλήρη μορφή. Γύρισα όλη την Ιαπωνία, ήρθα σε επαφή με τα πολιτισμικά και θρησκευτικά στοιχεία της.

Στην Ελλάδα έχουμε πολλά άλυτα θέματα. Ζηλεύω την Ιαπωνία και τους κανόνες που διέπουν την καθημερινότητα εκεί και θα ήθελα να τους βλέπαμε ως παράδειγμα εδώ. Υπάρχει μια προσπάθεια να περιοριστεί η βλακεία - όλοι κάνουμε βλακείες, πολλές από έλλειψη ενσυναίσθησης. Ο Έλληνας, όταν είναι στα καλά του, όταν δεν τον συντρίβει η καθημερινότητα, μπορεί να γίνει εξαιρετικά φιλόξενος και καλόψυχος.

Info παράστασης: 9&10/7 στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΚΤΟΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ - POV STUDIO

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ PELOSOF ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗΣ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2026