Στην καρδιά της τοσκανικής υπαίθρου, ένα παλιό σπίτι απέκτησε μια δεύτερη ζωή, αυτή τη φορά όχι ως αγροτικός χώρος αλλά ως κατοικία, ατελιέ και ιδιωτική gallery. Ο καλλιτέχνης Gianni Lucchesi και η αρχιτέκτονας και μηχανικός Julia Caracciolo ανέλαβαν να μετατρέψουν ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο του 19ου αιώνα σε ένα σπίτι που δεν αντιμετωπίζει την τέχνη ως διακοσμητική προσθήκη, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Το κτίριο αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα, περίπου 300 τετραγωνικών μέτρων το καθένα, και όταν το ζευγάρι το αντίκρισε για πρώτη φορά δεν διέθετε ούτε τις εγκαταστάσεις, ούτε τις βασικές υποδομές μιας κατοικίας. Παρά την εγκατάλειψη, η αρχική του μορφή παρέμενε εντυπωσιακή. Οι θολωτές οροφές, οι αυστηρές συμμετρίες, οι καμάρες και οι μεγάλες αναλογίες του αποκάλυπταν έναν χώρο με σχεδόν μνημειακό χαρακτήρα.

Η ιστορία του κτιρίου παραμένει ορατή

Η αποκατάσταση δεν επιχείρησε να σβήσει τις αγροτικές καταβολές του κτιρίου. Αντίθετα, τα αυθεντικά στοιχεία έγιναν η βάση για τη νέα ζωή του. Τα παλιά γκριζοπράσινα πλακάκια παρέμειναν στη θέση τους, διατηρώντας τις ατέλειες που απέκτησαν με τον χρόνο, ενώ οι ξύλινες καταπακτές από τις οποίες κάποτε διοχετευόταν το σιτάρι προς τα χαμηλότερα επίπεδα εξακολουθούν να είναι ορατές στο δάπεδο. Ακόμη και η κατακόρυφη οργάνωση του κτιρίου διατηρήθηκε. Το ισόγειο φιλοξενεί τις πιο «βαριές» καλλιτεχνικές εργασίες, ο πρώτος όροφος λειτουργεί ως κατοικία και οι σοφίτες έχουν μετατραπεί σε δημιουργικά studios. Έτσι, η νέα χρήση δεν ακυρώνει την προηγούμενη, αλλά δημιουργεί ένα συνεχές ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Ένα interior χτισμένο από αναμνήσεις

Η επίπλωση ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία. Δεν υπάρχει ένα αυστηρό διακοσμητικό concept ούτε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα τέλεια συντονισμένο σύνολο. Vintage έπιπλα, αντικείμενα που έχουν βρεθεί στην πορεία, δώρα φίλων και υλικά από τον ίδιο τον παλιό αγροτικό χώρο συνυπάρχουν με σύγχρονες δημιουργίες. Ξύλινες σανίδες που είχαν παραμείνει ξεχασμένες στο κτίριο μετατράπηκαν σε ράφια, ενώ εξαρτήματα από παλιά αγροτικά μηχανήματα απέκτησαν νέες χρήσεις. Η κουζίνα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής, όπου μια μικρή εγκατάσταση IKEA που δόθηκε στο ζευγάρι μετά την καταστροφή της προηγούμενης κατοικίας, επεκτάθηκε σταδιακά με έναν πάγκο από καστανιά, λευκή laminate επιφάνεια και έναν μεγάλο μεταλλικό σωλήνα που μετατράπηκε σε απορροφητήρα.

Η τέχνη γίνεται μέρος της αρχιτεκτονικής

Στο μεγάλο κεντρικό σαλόνι, η τέχνη αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο. Πίνακες και γλυπτά μετακινούνται διαρκώς, καθώς ο χώρος λειτουργεί ταυτόχρονα ως κατοικία, atelier και εκθεσιακό περιβάλλον. Ένα έργο μπορεί να βρίσκεται στο κέντρο του δωματίου για λίγες ημέρες, πριν μεταφερθεί σε μια έκθεση, ενώ ένας νέος πίνακας μπορεί να τοποθετηθεί στον τοίχο προκειμένου να παρατηρηθεί μέσα από διαφορετικό φως και διαφορετικές αποστάσεις. Ιδιαίτερη θέση κατέχει το “ Moon, sogno sospeso”, έργο του Lucchesi σε συνεργασία με τον light designer Davide Groppi, που δημιουργήθηκε με αφορμή την εικοστή επέτειο της εμβληματικής lamp Moon. Κατασκευασμένο από χειροποίητο ιαπωνικό χαρτί, θυμίζει μια αιωρούμενη σεληνιακή επιφάνεια και λειτουργεί περισσότερο ως καλλιτεχνική παρουσία παρά ως συμβατικό φωτιστικό.

Ένα σπίτι που δεν ολοκληρώνεται ποτέ

Στην κρεβατοκάμαρα, μια μικρή “wunderkammer” συγκεντρώνει αντικείμενα, θραύσματα, δώρα και ευρήματα από ταξίδια, δημιουργώντας έναν προσωπικό χάρτη αναμνήσεων. Δίπλα τους, vintage έπιπλα και έργα τέχνης αποκτούν μια νέα σχέση με τον χώρο, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη μιας αυστηρής χρωματικής ή στιλιστικής ομοιογένειας.

Το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της κατοικίας στην Τοσκάνη είναι ότι δεν σχεδιάστηκε ως ένα project που θα έφτανε κάποτε στην τελική του μορφή, καθώς παραμένει ανοιχτό σε αλλαγές, νέα έργα, διαφορετικές χρήσεις και απρόβλεπτες προσθήκες. Η αρχιτεκτονική διατηρεί τη μνήμη του αγροτικού παρελθόντος, ενώ η τέχνη και τα αντικείμενα γράφουν συνεχώς καινούργια κεφάλαια. Μια casa-galleria όπου η πραγματική πολυτέλεια βρίσκεται στην ελευθερία να αλλάζει μαζί με τους ανθρώπους που τη ζουν.

Με πληροφορίες από Architectural Digest
Με πληροφορίες από ©Diego Laurino