Στη Βαρσοβία, ένα διαμέρισμα που είχε περάσει 25 χρόνια χωρίς ουσιαστική ανακαίνιση απέκτησε μια εντελώς νέα ταυτότητα. Κρυμμένο σε μια ήσυχη γειτονιά με χαμηλά ιστορικά κτίρια και mid-century αρχιτεκτονική, το σπίτι διέθετε ένα σπάνιο πλεονέκτημα: πανοραμική θέα προς το κέντρο της πόλης και εντυπωσιακά ψηλές οροφές που έφταναν τα πέντε μέτρα. Το πρόβλημα ήταν πως οι αλλεπάλληλες επεμβάσεις προηγούμενων κατοίκων είχαν σχεδόν εξαφανίσει αυτή την ποιότητα. Την αναγέννηση της κατοικίας ανέλαβε η Aleksandra Dobrowolska-Grobel, ιδρύτρια του πολωνικού dobrowolska.studio, η οποία αποφάσισε να μην αντιμετωπίσει το project ως μια ακόμη συμβατική ανακαίνιση. Αντίθετα, αναζήτησε τον πραγματικό πυρήνα του σπιτιού και τον έκανε αφετηρία για ολόκληρο τον σχεδιασμό.

Η «μαργαριταρένια» καρδιά του σπιτιού

Από την αρχική κάτοψη διατηρήθηκε ουσιαστικά μόνο το διώροφο σαλόνι. Ήταν ο χώρος που αποκάλυπτε αμέσως τις δυνατότητες του διαμερίσματος, όπως την υψηλή οροφή, τα μεγάλα παράθυρα και το άπλετο φυσικό φως. Όλα τα υπόλοιπα επανασχεδιάστηκαν, ώστε οι διαφορετικές λειτουργίες να συνδέονται μεταξύ τους χωρίς να χάνονται τα όριά τους. Η είσοδος, που προηγουμένως ήταν σκοτεινή και περιορισμένη, ανοίγει πλέον προς το φως. Ακόμη και ο τοίχος ανάμεσα στην κουζίνα και τη σκάλα απέκτησε blocks από ημιδιαφανές γυαλί, επιτρέποντας σε μια δεύτερη πηγή φυσικού φωτός να φτάσει στο κέντρο της κάτοψης. Στον επάνω όροφο, η κύρια κρεβατοκάμαρα κρύβεται πίσω από ένα walk-in closet και μια σφραγισμένη πόρτα, ενώ από εκεί υπάρχει πρόσβαση στην ταράτσα με θέα στον ορίζοντα της Βαρσοβίας.

Ένα interior σαν καταφύγιο

Η σχεδιαστική κατεύθυνση αντλεί έμπνευση από τον μεσογειακό σοβά και την ατμόσφαιρα ενός μοναστηριακού retreat. Οι αυστηρές γωνίες δίνουν τη θέση τους σε απαλές καμπύλες, οι τοίχοι αποκτούν σχεδόν γλυπτική μορφή και οι χώροι μοιάζουν να έχουν διαμορφωθεί περισσότερο από το φως παρά από τα συμβατικά χωρίσματα. Η παλέτα παραμένει γήινη και ζεστή, με μπεζ τόνους, σκούρο ξύλο και φυσικές επιφάνειες. Στόχος ήταν να παραμείνει ο χαρακτήρας των υλικών εμφανής, χωρίς υπερβολικά φινιρίσματα που θα εξαφάνιζαν την υφή τους. Το αποτέλεσμα είναι ένα interior που δεν επιδιώκει την εντυπωσιακή πολυτέλεια, αλλά μια πιο ήσυχη και αισθητηριακή μορφή της.

Τραβερτίνη, όνυχας και ξύλο με ιστορία

Η υλικότητα γίνεται ο πραγματικός πρωταγωνιστής. Οι τοίχοι καλύπτονται με φυσικό lime plaster, ενώ ένα τραπέζι και το κρεβάτι κατασκευάστηκαν από παλιές ανακτημένες σανίδες. Στο δάπεδο, η παλαιωμένη τραβερτίνη δημιουργεί ένα χαρακτηριστικό checkerboard μοτίβο που ενισχύει τη γήινη αισθητική. Στα δύο μπάνια, οι χειροποίητοι νιπτήρες από όνυχα είναι σκαλισμένοι στο χέρι και διατηρούν ακανόνιστες, οργανικές μορφές. Κανένα από τα δύο κομμάτια δεν είναι απολύτως ίδιο με το άλλο, και ακριβώς αυτή η διαφορά αποτελεί μέρος της γοητείας τους, ενώ στο σαλόνι, μια ακατέργαστη πλάκα μαρμάρου μετατρέπει μια υπάρχουσα εσοχή σε focal point.

Η ατέλεια γίνεται design επιλογή

Για να δημιουργηθεί ισορροπία απέναντι σε αυτές τις έντονα οργανικές επιφάνειες, η designer πρόσθεσε ένα bespoke βιβλιοστάσιο με αυστηρή γεωμετρία και καθαρές γραμμές. Έτσι, το interior αποκτά έναν διάλογο ανάμεσα στο ακανόνιστο και το αυστηρό, στο χειροποίητο και το σχεδιασμένο. Ακόμη και το μπάνιο αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν έργο τέχνης παρά ως βοηθητικός χώρος. Ένα μεγάλο skylight πάνω από την μπανιέρα αφήνει το φως να περνά από το υπνοδωμάτιο του επάνω ορόφου μέσα από το ημιδιαφανές γυαλί

Ένα σπίτι που αφήνει τα υλικά να μιλήσουν

Στο σαλόνι, ένας πίνακας του Μπαλινέζου καλλιτέχνη Rizz, αφιερωμένος στην ελευθερία και την αδάμαστη φύση, ολοκληρώνει τη σύνθεση. Το έργο μοιάζει να συνοψίζει και τη βασική φιλοσοφία της κατοικίας, σύμφωνα με την οποία τίποτα δεν χρειάζεται να είναι απόλυτα λείο, συμμετρικό ή τέλειο για να είναι όμορφο.

Με πληροφορίες από Architectural Digest
All Photos by Mood Authors