Στα 93 της, η Ellen Burstyn δεν κοιτά πίσω, παρά μόνο μπροστά. Στη φετινή 83η Mostra της Βενετίας, η σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιός παρέλαβε τον Χρυσό Λέοντα για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο, σε μια στιγμή που έμοιαζε περισσότερο με γιορτή μιας διαδρομής που συνεχίζεται παρά με αποχαιρετισμό.
Με περισσότερες από έξι δεκαετίες καριέρας, περίπου 150 κινηματογραφικούς ρόλους και μια θέση στο πάνθεον των ερμηνευτών που έχουν κατακτήσει το λεγόμενο "Triple Crown of Acting" – Oscar, Tony και δύο Emmy – η Burstyn έχει ήδη αφήσει ένα από τα πιο ισχυρά αποτυπώματα στην ιστορία του αμερικανικού θεάματος. Από το The Exorcist και το Requiem for a Dream μέχρι το Alice Doesn’t Live Here Anymore, για το οποίο κέρδισε το Oscar Α΄ Γυναικείου Ρόλου, η πορεία της είναι συνδεδεμένη με γυναικείους χαρακτήρες σύνθετους, ευάλωτους και ταυτόχρονα αποφασιστικούς.
Κι όμως, η ίδια παραδέχεται πως δεν φανταζόταν ότι στα 93 χρόνια της θα εξακολουθούσε να κάνει ταινίες σε πρωταγωνιστικό επίπεδο. Αυτό που για εκείνη μοιάζει απρόσμενο, ταυτόχρονα της φαίνεται απολύτως φυσικό: η υποκριτική είναι αυτό που κάνει σε όλη της τη ζωή. «Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα εξακολουθούσα να κάνω ταινίες στα 93», έχει πει, εξηγώντας πως η δουλειά εξακολουθεί να της δίνει χαρά και νόημα.
Και η Βενετία δεν την υποδέχθηκε μόνο για να τιμήσει το παρελθόν της. Η Burstyn βρέθηκε εκεί με δύο νέες δουλειές. Στο Place to Be του Kornél Mundruczó συμπρωταγωνιστεί με τον Taika Waititi, ενώ στο Flesh Impact της Maggie Gyllenhaal υποδύεται μια φανταστική, εκατοντάχρονη Marilyn Monroe. Η ιδέα μοιάζει σχεδόν συμβολική: μια 93χρονη ηθοποιός ενσαρκώνει μια Marilyn που, στη μυθοπλασία, έχει φτάσει τα 100.
Το Flesh Impact γίνεται έτσι μια ακόμη υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο η Burstyn αντιμετωπίζει τη δουλειά της: ως αφορμή για να ανακαλύψει κάτι καινούργιο. Η ίδια έχει περιγράψει πως αυτό που αναζητά σε έναν ρόλο είναι να την κάνει να γελάσει, να κλάψει ή –ακόμη καλύτερα– να της προκαλέσει και τα δύο.
Η παρουσία της στη Βενετία είχε και μια δεύτερη διάσταση. Μιλώντας για τα χρόνια που ξεκίνησε, θυμήθηκε μια κινηματογραφική βιομηχανία σχεδόν αποκλειστικά ανδρική, όπου οι γυναίκες πίσω από την κάμερα ήταν ελάχιστες. Σήμερα, βλέπει μια σημαντική αλλαγή, αποδίδοντας μέρος αυτής της εξέλιξης στο γυναικείο κίνημα και σε προσωπικότητες όπως η Gloria Steinem. Η ίδια, άλλωστε, έχει υπάρξει μέρος αυτής της αλλαγής και μέσα από ρόλους που αμφισβήτησαν τα στερεότυπα της εποχής.
Για την Burstyn, η ηλικία δεν μοιάζει να αποτελεί όριο δημιουργικότητας, αλλά ένα ακόμη κομμάτι της εμπειρίας που φέρνει σε κάθε ρόλο. Γι’ αυτό και η πιο ενδιαφέρουσα εικόνα από τη φετινή Βενετία δεν είναι εκείνη μιας θρυλικής ηθοποιού που κοιτάζει πίσω στα επιτεύγματά της, αλλά μιας 93χρονης γυναίκας που εξακολουθεί να λέει «ναι» σε έναν καινούριο ρόλο.
Σήμερα, η Ellen Burstyn δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Έχει ήδη κερδίσει τα μεγαλύτερα βραβεία και έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του αμερικανικού κινηματογράφου. Η Βενετία, όμως, της προσφέρει κάτι περισσότερο από μια αναδρομή: την ευκαιρία να δείξει ότι μια καριέρα μπορεί να τιμάται ως ολοκληρωμένη χωρίς να θεωρείται ότι έχει τελείωσει.
