Από το 2011, η Άννα Μαργαριτίδου ζει στη Θεσσαλονίκη. Tα τελευταία τέσσερα χρόνια ασχολείται με την οργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων και εικαστικών εκθέσεων στην Gallerie Mikrou, έναν πολυχώρο Τέχνης στο κέντρο. Εκεί, επιλέγει καλλιτέχνες, οργανώνει και κλείνει εκθέσεις και αναλαμβάνει την επιμέλειά τους, με βασικό στόχο να δημιουργείται ένας ζεστός χώρος συνάντησης, όπου οι άνθρωποι συναντιούνται μεταξύ τους και με την τέχνη μέσα από μια ζωντανή, κοινή διαδικασία. Παράλληλα, συνεργάζεται και με άλλους καλλιτεχνικούς χώρους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, και μέσα από όλες αυτές τις διαδρομές, αυτό που την απασχολεί σταθερά είναι η ανθρώπινη επαφή, η συλλογική εμπειρία και η δύναμη που έχει η τέχνη όταν γίνεται αφορμή για ουσιαστική συνάντηση. Είναι ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου εΦ και η βασική της ενασχόληση είναι το σωματικό θέατρο. Εργάζεται ως ηθοποιός και έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στην πρωτεύουσα.
Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα...
Θα μας περιγράψεις τη διαδικασία του curation μιας έκθεσης;
Aπό την ανάγνωση ενός θέματος ή μιας ιδέας που θέλω να διερευνήσω μέσα από την Τέχνη. Στη συνέχεια, επιλέγω καλλιτέχνες των οποίων η δουλειά μπορεί να συνδιαλλαχθεί με αυτή την ιδέα και να δημιουργήσει μια συνολική αφήγηση μέσα στον χώρο. Από εκεί και πέρα, δουλεύω πολύ με τον χώρο: πώς οι πίνακες, τα γλυπτά ή οι εγκαταστάσεις «συναντιούνται» μεταξύ τους, πώς κινείται ο επισκέπτης και πώς γεννιέται μια εμπειρία που ενεργοποιεί την παρατήρηση και τον διάλογο. Κλείνω την έκθεση και αναλαμβάνω την επιμέλειά της, φροντίζοντας να υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στα έργα, στον χώρο και στους ανθρώπους που τον επισκέπτονται. Για μένα, το curation δεν είναι μόνο η οργάνωση μιας έκθεσης, αλλά η δημιουργία ενός ζωντανού χώρου συνάντησης όπου η τέχνη λειτουργεί ως αφορμή για διάλογο, επαφή και συλλογική εμπειρία.
Αλήθεια, πώς ξεκίνησε η σχέση σου με την Τέχνη και ποια ήταν τα ερεθίσματά σου ως παιδί;
Η αλήθεια είναι πως τα πρώτα ουσιαστικά ερεθίσματα γύρω από την Τέχνη τα απέκτησα στην ενήλικη ζωή μου, γύρω στα δεκαοκτώ, όταν ήρθα στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό του νομού Κιλκίς, μακριά από έντονα καλλιτεχνικά ερεθίσματα. Το πιο ισχυρό όμως βίωμα που άνοιξε τον δρόμο προς το θέατρο ήρθε μέσα από το Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας στο Κιλκίς. Εκεί, συμμετείχα σε διάφορα εργαστήρια και παραστάσεις και για πρώτη φορά ένιωσα πως αυτός ο κόσμος με αφορά βαθιά. Ήταν η στιγμή που κάτι μετακινήθηκε μέσα μου και άρχισε να σχηματίζεται η ανάγκη για έκφραση, για σκηνή, για σώμα και αφήγηση.
Μέσα σε όλα, βρίσκεσαι και πίσω από το Θέατρο εΦ. Ποιος είναι ο ρόλος σου και τι ετοιμάζετε αυτήν την περίοδο;
Μεγάλο κομμάτι της ζωής μου... Το Θέατρο Εφ το δημιουργήσαμε τον Οκτώβριο του 2012 στη Θεσσαλονίκη μαζί με κάποια ακόμη άτομα. Ο χώρος μας βρίσκεται στην Πτολεμαίων 29α. Η δουλειά μου εκεί συνδέεται άμεσα με την έρευνα και την πράξη του σωματικού θεάτρου και με τις δυνατότητες που αυτό ανοίγει. Μέσα από την ομάδα έχουμε παρουσιάσει παραστάσεις και δράσεις σε διάφορους χώρους και θέατρα της πόλης, αλλά και στον δικό μας χώρο, όπου λειτουργούμε θεατρικά εργαστήρια. Τώρα, ασχολούμαι με ένα ερευνητικό πρόγραμμα που ονομάσαμε «Φωνές στο σκοτάδι». Πρόκειται για μια δουλειά στην οποία ηθοποιοί με απώλεια όρασης και ηθοποιοί χωρίς απώλεια όρασης συνδιαμορφώνουμε μια παράσταση πάνω στον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Η παράσταση αναμένεται να παρουσιαστεί στο τέλος του 2026. Αν και συνήθως συμμετέχω ως ηθοποιός σε κάθε δουλειά του Θεάτρου εΦ, φέτος επέλεξα να μετακινηθώ συνειδητά προς το κομμάτι της παραγωγής της παράστασης, θέλοντας να στηρίξω τη διαδικασία από μια διαφορετική θέση.
Τι άλλο πρέπει να περιμένουμε από εσένα τους πρώτους μήνες του 2026;
Τον Μάρτιο ετοιμάζω μια ομαδική έκθεση στον καλλιτεχνικό χώρο Pikap Iso, με τίτλο «Το Σώμα Μιλά / Art Exhibition», εμπνευσμένη από το βιβλίο της αγαπημένης μου συγγραφέα και δασκάλας υποκριτικής/θεάτρου, Λόρνα Μάρσαλ, «Το Σώμα Μιλά». Θέλοντας να συνδυάσω τις δύο μεγάλες μου αγάπες, το θέατρο και τους καλλιτεχνικούς χώρους που δημιουργούν συνδέσεις μέσα από τις εικαστικές εκθέσεις, δημιουργήθηκε αυτή η ιδέα. Για μένα, το σώμα δεν είναι απλώς μορφή. Είναι αρχείο. Είναι φωνή χωρίς λέξεις. Είναι το πρώτο και το πιο αληθινό μας σπίτι. Σε αυτή την έκθεση το σώμα γίνεται το κύριο μέσο αφήγησης μέσα από τα έργα των καλλιτεχνών. Δεν μιλά με προτάσεις, αλλά με ρυθμούς, στάσεις και αναπνοές που φέρουν μνήμες, διαθέσεις και ενέργεια. Στόχος μου είναι να δώσω στους επισκέπτες μια εμπειρία όπου η παρουσία, η κίνηση και η ένταση του σώματος μεταφέρουν συναισθήματα και ιστορίες χωρίς λόγια.
Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης της πόλης τη δουλειά του οποίου θαυμάζεις;
Ναι, οι 40roomors. Ένα καλλιτεχνικό δίδυμο με έδρα τη Θεσσαλονίκη, που δραστηριοποιείται στον χώρο της σύγχρονης υφαντικής τέχνης και του tufting. Μέσα από τις υφές, την υλικότητα και την αίσθηση του χώρου, δημιουργούν έργα που διαμορφώνουν δικούς τους κόσμους και ταυτόχρονα επεμβαίνουν στον τρόπο που βλέπουμε και βιώνουμε τον δικό μας.
Και μια συνεργασία που αποτελεί όνειρο για εσένα;
Μου αρέσει να ονειρεύομαι! Θα ήταν υπέροχο, σε κάποιο από αυτά, να είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με την Yayoi Kusama. Να μπορέσω να προσθέσω κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι στον κόσμο της, να γίνω κομμάτι της φαντασίας και της ενέργειάς της.
Ποια είναι η αγαπημένη σου γειτονιά στη Θεσσαλονίκη;
Η Ρωμαϊκή Αγορά. Μου αρέσει η ανοιχτωσιά που σου προσφέρει, το πώς το βλέμμα ανοίγει στον ουρανό, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεσαι στην καρδιά της πόλης και των κτιρίων της. Ειδικά τις ηλιόλουστες ημέρες, παίρνεις έναν καφέ και κάθεσαι περιμετρικά της Ρωμαϊκής Αγοράς, ανάμεσα στα αρχαία - μια πραγματική ανάσα μέσα στη ρουτίνα της πόλης.
Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;
Μπορεί να μη βρίσκεται στο κέντρο, αλλά οι γεύσεις της αξίζει να σε μεταφέρουν εκεί. Είναι η Φύτρα στη Χαριλάου, που προσωπικά αγαπώ για την ποιότητα και τη ζεστασιά της.
Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;
Τη χαλάρωση στο Μέγαρο Μουσικής και η μοναδική αίσθηση που σου δίνει η περπατάδα στην παραλία.
Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;
Η Άνω Πόλη, φυσικά. Οι ανηφορικοί πλακόστρωτοι δρόμοι και τα πανέμορφα, μικρά σπίτια της δημιουργούν μια αίσθηση ηρεμίας και νοσταλγίας, σαν να έχεις ταξιδέψει σε άλλη εποχή.
Πού έχεις ζήσει τα καλύτερα parties;
Ως φοιτήτρια μέσα στα πανεπιστήμια, όταν η νύχτα είχε ζωή και ενέργεια. Τα έχω ζήσει, επίσης, σε στέκια που σήμερα δεν υπάρχουν πια, όπως τα Άπειρα Μόρια ή το Coo, που για μένα μένουν κλασικές αναμνήσεις της πόλης και της εποχής εκείνης.
Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;
Στο κέντρο, εκεί που υπάρχει ζωή. Στη Φιλίππου και στην Ολύμπου, στη Σβώλου και στη Ναυαρίνου. Και ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανείς γύρω σου, νιώθεις ότι η πόλη δεν κοιμάται ποτέ. Σε ακολουθεί όπου κι αν πας, σαν να ζει μαζί σου σε κάθε βήμα.
Ένας χώρος Τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;
Το Pikap Kato & Iso, η Gallerie Mikrou και η Toss Gallery.
Πού θα ξεναγούσες έναν γνωστό σου από άλλη πόλη;
Στην Άνω Πόλη για περπάτημα και φαγητό και μετά στο Επταπύργιο, για να απολαύσει τη θέα. Στη συνέχεια, θα κάναμε μια βόλτα σε καλλιτεχνικά στέκια και γκαλερί, για να νιώσει τη ζωντάνια και τη διάθεση της Θεσσαλονίκης, καταλήγοντας φυσικά σε μερικά από τα αγαπημένα μου μπαρ της πόλης.
Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει…
Σοκολατόπιτα από τον Καραΐσκο.
Αν η Θεσσαλονίκη ήταν ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα τραγούδι, θα είχε τίτλο…
"Night on Earth" του Jim Jarmusch.
Το αγαπημένο σου κτίριο εδώ;
Η Βίλα Πετρίδη, στη συμβολή των οδών 26ης Οκτωβρίου, Αναγεννήσεως, Καζαντζάκη και Ταντάλου, απέναντι από τα Δικαστήρια.
Τι σε κάνει να επιμένεις επαγγελματικά σε αυτήν την πόλη;
Πριν τον Covid, τα πράγματα δεν ήταν τόσο αισιόδοξα για τον καλλιτεχνικό κόσμο της Θεσσαλονίκης, και τότε σκεφτόμουν σοβαρά να μετακομίσω στην Αθήνα. Μετά, όμως, μόλις βγήκαμε από την καραντίνα και αντικρίσαμε ξανά τον κόσμο, παρατήρησα μια αληθινή ανθοφορία στην καλλιτεχνική σκηνή αυτής της πόλης, κάτι που ήταν ορατό και ζωντανό γύρω μου. Γι' αυτό έμεινα. Γιατί αυτό συνεχίζει να συμβαίνει ακόμα, και εξακολουθεί να προσφέρει χώρο, ενέργεια και ευκαιρίες για να δημιουργήσεις και να πειραματιστείς.
Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις…
Ζωντανή, δημιουργική, ρομαντική.
