Μεγαλωμένος στην Ουκρανία και με καταγωγή από το Κίεβο, ο Dmytro Popov ανήκει στη γενιά των τενόρων που έχτισαν την πορεία τους βήμα βήμα μέσα από τη σκηνή και το ρεπερτόριο. Ξεκινώντας την καριέρα του ως σολίστ στο Εθνικό Θέατρο Όπερας του Κιέβου, γρήγορα ξεχώρισε για τη φωνητική του αντοχή και την εκφραστική του ένταση, στοιχεία που τον οδήγησαν στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου, από το Royal Opera House του Λονδίνου και τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης μέχρι τη Deutsche Oper Berlin και τη Wiener Staatsoper.
Με ρόλους όπως ο Rodolfo, ο Don José, ο Pinkerton και ο Cavaradossi στο ενεργητικό του, ο δημοφιλής Ουκρανός τενόρος ετοιμάζεται να συναντήσει αύριο το ελληνικό κοινό στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, δίπλα σε μια από τις κορυφαίες σοπράνο της διεθνούς σκηνής, Asmik Grigorian.
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή μας μιλά για τη διαδρομή του, τις απαιτήσεις της όπερας και όσα τον κρατούν ακόμη παθιασμένο με την όπερα!
Έχοντας διαβάσει το βιογραφικό σας, βλέπουμε ότι έχετε ερμηνεύσει μερικούς από τους πιο απαιτητικούς τενόρους ρόλους του οπερατικού ρεπερτορίου. Πώς προσεγγίζετε τις φωνητικές αλλά και τις εκφραστικές προκλήσεις όταν μετακινείστε ανάμεσα σε ρόλους με τόσο διαφορετικό ύφος και συναισθηματικό βάθος;
Τραγουδάω εδώ και 20 χρόνια. Ξεκίνησα την καριέρα μου στο Κίεβο, όπου ερμήνευσα τους μεγαλύτερους ρόλους μου, δίπλα σε αστέρες της όπερας πολύ πιο έμπειρους και μεγαλύτερους από εμένα, ακόμη και 20 χρόνια μεγαλύτερους. Έμαθα να κινούμαι ανάμεσα σε δραματικούς και λυρικούς ρόλους μέσα από τον έλεγχο των συναισθημάτων - δεν αφορά αποκλειστικά τη φωνητική τεχνική. Πρέπει να ελέγχεις και να διαχειρίζεσαι σωστά τη δύναμή σου για να αντέξεις. Κάποιες φορές θέλεις τόσο πολύ να φωνάξεις ή να ουρλιάξεις, αυτό είναι ένα συχνό λάθος των νέων ερμηνευτών, ειδικά μέχρι τα 30, όταν καλούνται να τραγουδήσουν δραματικούς ρόλους. Το σώμα σου πρέπει να είναι πολύ δυνατό και πνευματικά έτοιμο. Αυτό έμαθα κι εγώ για τον εαυτό μου. Σε όλο τον κόσμο διδάσκω μαθήματα πάνω σε αυτό το θέμα, αλλά ταυτόχρονα συνεχίζω να μαθαίνω κι εγώ.
Η αυριανή συναυλία περιλαμβάνει άριες και ντουέτα. Πώς είναι η εμπειρία της συνεργασίας με την Asmik Grigorian και τι σας εμπνέει περισσότερο στον μουσικό σας διάλογο;
Είναι το ίδιο πρόγραμμα που παρουσιάσαμε δύο φορές πριν από έναν χρόνο. Μαζί της τραγούδησα για πρώτη φορά το 2005, όταν εκείνη ξεκινούσε στην πατρίδα της, τη Λιθουανία, και από τότε είχαμε μια μακρά κοινή πορεία. Πολλές παραστάσεις, και πλέον είμαστε φίλοι.
Ποιες διαδικασίες προετοιμασίας ακολουθείτε πλέον σαν μια προσωπική «ιεροτελεστία» πριν από τις σημαντικές σας εμφανίσεις;
Για πολύ σημαντικές εμφανίσεις, όπως στη Metropolitan Opera ή στο Covent Garden, ξεκινώ την προετοιμασία μου τρεις μέρες πριν, όχι την ίδια μέρα της παράστασης. Θέλω, όταν φτάνω σε μια πόλη, να τη νιώσω. Να αισθανθώ τους ανθρώπους της. Την πρώτη μέρα πηγαίνω στην αγορά, αγοράζω υλικά και μαγειρεύω για φίλους. Παρατηρώ τους χαρακτήρες των ανθρώπων σε κάθε μέρος του κόσμου. Για παράδειγμα, στον Νότο οι άνθρωποι γελούν πιο εύκολα, είναι πιο εκφραστικοί και συναισθηματικοί. Στην Ιταλία είναι τελείως διαφορετικοί από ό,τι στη Νορβηγία. Το καταλαβαίνεις περπατώντας στους δρόμους, σε ένα ταξί ή στις αγορές. Όταν αισθανθείς το κοινό, τότε είσαι πραγματικά έτοιμος για την παράσταση. Στις βόρειες χώρες πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός φωνητικά, να μην ξεκινάς ουρλιάζοντας, να ρυθμίζεις τη δύναμή σου. Το κοινό θέλει μια σταδιακή κορύφωση. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, ξεκινάς απαλά και χτίζεις σιγά σιγά. Αντίθετα, στην Ιταλία ή στην Ελλάδα πρέπει να δώσεις τα πάντα από την αρχή, και μετά ακόμη περισσότερα.
Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους μαέστρους, ορχήστρες και καλλιτέχνες. Ποια ήταν η πιο απαιτητική στιγμή της καριέρας σας μέχρι σήμερα και ποια δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Όταν τραγουδάω στη γλώσσα του κοινού, όπως στην Τσεχία για παράδειγμα, πρέπει να είμαι 100% υπεύθυνος και απόλυτα προετοιμασμένος γλωσσικά. Το ίδιο και στη Σικελία ή στην Ιταλία, ακόμη και οι πιο νέοι πρέπει να καταλαβαίνουν κάθε λέξη. Πρέπει να ερμηνεύεις καθαρά στη γλώσσα τους. Είναι πολύ δύσκολο και εξουθενωτικό. Το 2016 στην Αθήνα ήταν μια μοναδική στιγμή. Η ατμόσφαιρα έμοιαζε με ιερό, σαν εκκλησία. Έπρεπε να είμαι απόλυτα εστιασμένος, να μην κάνω ούτε έναν περιττό ήχο, να μην «σπάσω» τη στιγμή. Όλοι κρατούσαν την ανάσα τους. Ήταν βαθιά συγκινητικό και στο τέλος ήθελαν να το επαναλάβω.
Πώς οραματίζεστε το μέλλον της όπερας;
Πρέπει να είναι νέα και δυναμική, σχεδόν όπως το Χόλιγουντ. Σήμερα υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός και πολλοί καλλιτέχνες. Πρέπει να είσαι ένας από τους καλύτερους. Όταν τραγούδησα στη Metropolitan Opera, κατάλαβα ότι πρέπει να δίνεις πάντα το απόλυτο, το κοινό το περιμένει.
Info: Η συναυλία των Dmytro Popov και Asmik Grigorian θα πραγματοποιηθεί αύριο, Σάββατο 7 Φεβρουαρίου στις 20:30 στο Μέγαρο Μουσικής.
Κεντρική Φωτογραφία: Anton Ovcharov
