Σε ένα ιστορικό κτίριο του 1891, κοντά στο Rijksmuseum του Άμστερνταμ, η Juliet Mullins βρήκε το σπίτι που αναζητούσε για καιρό. Το διαμέρισμα βρίσκεται στον δεύτερο όροφο ενός παραδοσιακού ολλανδικού townhouse, σχεδιασμένου από τον αρχιτέκτονα Jan van der Pek. Οι ψηλές οροφές, οι γύψινες διακοσμήσεις και το φυσικό φως που εισέρχεται από δύο πλευρές ήταν μερικά από τα στοιχεία που την κέρδισαν αμέσως. Η ανακαίνιση, σε συνεργασία με την interior designer Kina Sagild, έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί ξανά ο χαρακτήρας του χώρου, μέσα από μια αισθητική που συνδυάζει την ολλανδική παράδοση με τις αμερικανικές καταβολές της ιδιοκτήτριας.

Η αρχιτεκτονική φυσιογνωμία στο επίκεντρο

Πριν από την ανακαίνιση, το διαμέρισμα είχε χάσει αρκετά από τα αρχικά χαρακτηριστικά του. Τα δάπεδα καλύπτονταν από φθαρμένο laminate, οι μπαλκονόπορτες είχαν σφραγιστεί και η ηλεκτρολογική εγκατάσταση χρειαζόταν ουσιαστικές παρεμβάσεις. Παράλληλα, η αρχική είσοδος είχε κλείσει, καθώς σε προηγούμενη φάση η κατοικία είχε χωριστεί σε δύο μικρότερα διαμερίσματα. Η ομάδα απομάκρυνε αρκετές από τις μεταγενέστερες προσθήκες και επανέφερε την αρχική είσοδο, δίνοντας ξανά έμφαση στις αναλογίες και στις λεπτομέρειες της εποχής. Η νέα διαρρύθμιση αξιοποιεί δύο μεγάλους χώρους που συνδέονται με ψηλές συρόμενες γυάλινες πόρτες. Έτσι, η κατοικία διατηρεί την αίσθηση της ενότητας, ενώ κάθε δωμάτιο αποκτά τη δική του ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

Δύο χώροι, δύο διαφορετικές διαθέσεις

Το καθιστικό ακολουθεί μια πιο ήρεμη προσέγγιση, με κυρίαρχο το λευκό και έπιπλα διαφορετικών περιόδων. Τα μπαλκόνια στα δύο άκρα επιτρέπουν στο φως να διασχίζει ολόκληρο το διαμέρισμα, ενώ εκείνο της κουζίνας ανοίγεται απευθείας προς το κανάλι, προσφέροντας μια σπάνια αίσθηση ιδιωτικότητας στο κέντρο της πόλης.

Η κουζίνα και η τραπεζαρία έχουν πιο έντονο και φωτεινό χαρακτήρα. Τα μπλε ντουλάπια, το ασπρόμαυρο δάπεδο σε μοτίβο σκακιέρας και η κεντρική νησίδα δημιουργούν ένα περιβάλλον με καθαρές γραμμές και αναφορές σε κλασικές ευρωπαϊκές κουζίνες. Στον ίδιο χώρο, μικρές λεπτομέρειες αποκαλύπτουν τις συνήθειες της Juliet, όπως τα κάδρα με μενού από αγαπημένα εστιατόρια και τα ποτήρια κρασιού από μπαρ της πόλης.

Αντικείμενα με ιστορία και προσωπική αξία

Η διακόσμηση δεν ακολουθεί μια αυστηρά προκαθορισμένη αισθητική. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια φωτεινή βάση, πάνω στην οποία θα μπορούσαν σταδιακά να προστεθούν αντικείμενα από ταξίδια, οικογενειακά κειμήλια και έργα τέχνης. Ένα σουηδικό daybed του 18ου αιώνα αποτελεί ένα από τα ιδιαίτερα vintage ευρήματα της κατοικίας. Η τέχνη έχει εξίσου σημαντική θέση, καθώς η αφίσα μιας έκθεσης του Roy Lichtenstein συνδέεται άμεσα με το παρελθόν της μητέρας της Juliet στη Νέα Υόρκη.

Μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά

Ακόμη και οι πιο ιδιωτικοί χώροι διατηρούν αυτήν την προσωπική προσέγγιση. Στο μπάνιο, ένα πάνελ από πλακάκια Delft του 17ου αιώνα τοποθετείται πάνω από ένα παλιό τζάκι, το οποίο έχει μετατραπεί σε νιπτήρα. Στο υπνοδωμάτιο, μια ξυλογραφία της περιόδου Edo από την Ιαπωνία, υδατογραφίες και ένα απαλό γαλάζιο ταβάνι δημιουργούν ένα πιο ήσυχο σκηνικό.

Η Juliet επέλεξε να διαθέσει το μεγαλύτερο μέρος του διαμερίσματος στους κοινόχρηστους χώρους, καθώς η φιλοξενία φίλων αποτελεί σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς της. Το τραπέζι της τραπεζαρίας, του 19ου αιώνα, ανοίγει και μπορεί να φιλοξενήσει έως και 18 άτομα, ενώ ο μεγάλος καναπές λειτουργεί συχνά ως κρεβάτι που φιλοξενεί τους επισκέπτες.

Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία που δεν μοιάζει με ολοκληρωμένο διακοσμητικό project, αλλά με έναν χώρο που συγκεντρώνει σταδιακά αναμνήσεις και νέες εμπειρίες. Η ιστορική αρχιτεκτονική του Άμστερνταμ συναντά την προσωπική διαδρομή μιας Αμερικανίδας που βρήκε στην πόλη ένα δεύτερο σπίτι.

Με πληροφορίες από House & Garden
All Photos by Isabel Bronts