«Εμείς που "πιανόμαστε" από τη ζωή χωρίς να ξέρουμε τι θα ακολουθήσει». Αυτή η φράση «ανοίγει» το κείμενο του Tiago Rodrigues, καταξιωμένου Πορτογάλου θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη, ο οποίος με το θεατρικό έργο του, «Ο χορός των εραστών», δημιουργεί ένα συγκινητικό και εσωτερικό ταξίδι στη ζωή ενός ζευγαριού. Μέσα από παράλληλους μονολόγους που ενώνονται σε μια φωνή, αποτυπώνει στιγμές, αναμνήσεις και συναισθήματα με λεπτότητα και ένταση.

Η παράσταση, που παίζεται για περισσότερο από έναν χρόνο συνεχόμενα sold out στην Αθήνα, έχει καταφέρει να αγγίξει βαθιά το κοινό, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο δεσμό με τους θεατές της. Λίγο πριν τη χθεσινή γενική πρόβα και την αποψινή πρεμιέρα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, σε συμπαραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και του Μεγάρου, Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και ο Νίκος Καραθάνος, μου άνοιξαν τη ροζ πόρτα του καμαρινιού, με κέρασαν γλυκό ζαχαρωτό ροδάκινο και καθίσαμε μαζί στον καναπέ, έτοιμοι να μιλήσουμε.  Σε μια ατμόσφαιρα σιωπής που προετοιμάζει για το φως της σκηνής, συζητήσαμε για τις μικρές στιγμές που δίνουν νόημα στις σχέσεις, για τις αντιθέσεις ανάμεσα στην απελπισία και το χιούμορ, και για το πώς το έργο «χορεύει» ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, φέρνοντας τους θεατές αντιμέτωπους με το παρόν και τη μνήμη.

Πριν βγείτε στη σκηνή, όπως τώρα πριν τη γενική πρόβα, πώς προετοιμάζεστε;

Μ.T.: Συνήθως κάνουμε κάποιες ασκησούλες με τον Νίκο. Τις ονομάζουμε «The Method” (γελούν). Είναι ασκήσεις με τα χέρια για προθέρμανση. Και τις περισσότερες φορές, όχι όλες γιατί ζούμε τις ζωές μας στο «κόκκινο», κάνουμε μια πολύ γρήγορη ανάγνωση του κειμένου. Είναι μια παράσταση των πενήντα με πενήντα πέντε λεπτών, στην οποία μιλάμε καθ' όλη τη διάρκειά της, και έτσι κάνουμε το συγκεκριμένο ζέσταμα μνήμης από την αρχή.

Ν.Κ.: Και επίσης επισημαίνουμε ο ένας στον άλλον ότι θα παίξουμε με απελπισία! (γελούν)

Μ.T.: ... Και άλλες φορές λέμε ότι θα παίξουμε με πανηγυρική απελπισία! (γελούν). Ή «Σήμερα θα παίξουμε με συντριπτική απελπισία!».

Η παράσταση στηρίζεται σε δύο παράλληλους μονολόγους που λειτουργούν ως μια φωνή. Πώς προσεγγίσατε υποκριτικά αυτή την ένωση των δύο χαρακτήρων, ώστε να διατηρηθεί η ενότητα στην αφήγηση;

Ν.Κ.: Τα λόγια του Tiago ήταν στην πρώτη πρόβα: «Μην παίξετε! Θα παίξετε τις τρεις τελευταίες ημέρες. Αναπνέετε μαζί»! Οπότε, αυτό που κάναμε ήταν μία πεντάμηνη δική μας προετοιμασία εκμάθησης του κειμένου και μετά μια δίνη του να αναπνέουμε μαζί.

Μ.T.: Εντελώς αυτό! Το πιο απλό και βασικό, δηλαδή: Να καταφέρουμε να αναπνέουμε μαζί. Την ίδια στιγμή αυτό είναι και το πιο δύσκολο... αυτό ισχύει και για όλα τα πράγματα στη ζωή.

«Η μεγαλύτερη επιτυχία μας είναι ότι όταν βγαίνει ο κόσμος μάς ρωτάει: "Είναι γραμμένο αυτό το κείμενο ή το λέτε εσείς;" Δεν ξεχωρίζουν. Φαίνεται ότι είναι δικό μας, αυτοβιογραφικό μας, γιατί αφορά τον κάθε άνθρωπο»

Τι σας συγκίνησε προσωπικά περισσότερο στο κείμενο και πώς αυτό επηρέασε τον τρόπο που δώσατε ζωή στους χαρακτήρες σας;

Μ.T.: Δεν ξέρω αν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι περισσότερο από κάτι άλλο μέσα από το κείμενο. Γιατί συνδέομαι μαζί του σε κάθε σημείο του, σε απόλυτο βαθμό. Το κείμενο εξαιρετικό, όπως και η μετάφραση της κας Παπαδήμα. Αλλά νομίζω ότι στην πρώτη ανάγνωση αυτό το οποίο με συνέδεσε πάρα πολύ ήταν το πρώτο τραγούδι που ακούγεται όταν οι δύο χαρακτήρες σπεύδουν προς το νοσοκομείο. Ήταν αυτό που με συγκίνησε και με τάραξε πολύ ψυχικά, επειδή συνδεόμουν και εκείνη την περίοδο ακόμη περισσότερο, και γενικότερα ταυτίστηκα με το κομμάτι του «επείγοντος».

Ν.Κ.: Η μεγαλύτερη επιτυχία μας είναι ότι όταν βγαίνει ο κόσμος μάς ρωτάει: «Είναι γραμμένο αυτό το κείμενο ή το λέτε εσείς;» Δεν ξεχωρίζουν. Φαίνεται ότι είναι δικό μας, αυτοβιογραφικό μας, γιατί αφορά τον κάθε άνθρωπο. Παίζουμε μπροστά στο κοινό και ο άλλος βλέπει τη ζωή του και τις στιγμές του μέσα από εμάς. Υπάρχουν χιλιάδες στιγμές στο έργο που μου αρέσουν, ακόμη και οι πολύ απλές. Ακόμη και όταν ακούω την Μαρίσσα να λέει «Σήμερα!», αυτή η λέξη που ξυπνάμε και λέμε: «Σήμερα τι θα κάνεις; Σήμερα τι θα γίνει;» Είμαστε παρόντες στο τώρα μαζί. Δεν είναι δεδομένο ότι θα έχουμε και την επόμενη ημέρα. Είναι μια επιβεβαίωση της ημέρας που μάς χαρίζεται; Μάς δίνεται σαν δώρο; Η μεγαλύτερη χαρά σε ένα ζευγάρι είναι ίσως ότι «Αύριο θα ξυπνήσουμε μαζί!».

«Αυτή είναι η δουλειά του κειμένου αυτού: Να πειράζει εμάς πρώτα και μετά να πειράζουμε εμείς τους άλλους, μεταφέροντάς το. Δεν είναι ποτέ το ίδιο, είναι κάθε φορά διαφορετικό»

Η παράσταση «αγγίζει» θέματα ζωής και θανάτου μέσα από έναν ερωτικό δεσμό. Πώς βιώσατε αυτή τη συναισθηματική ένταση στη σκηνή και πώς πιθανώς να σάς επηρεάζει εκτός αυτής;

Μ.T.: Νομίζω πως ειδικά εκτός σκηνής μάς επηρεάζει με το να γινόμαστε ακόμη πιο αστείοι! (γελάνε και οι δυο τους) Γελάμε πολύ με τον Νίκο πριν και μετά την παράσταση! Και γελάμε πλέον και σε συγκεκριμένα σημεία της και συνεπαίρνουμε όπως βλέπουμε και τους θεατές μαζί μας και αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον! Γιατί ενώ στην αρχή το κείμενο σου δίνει την αίσθηση ότι έχει κάτι αποκλειστικά και μόνο πολύ βαθιά συγκινητικό την ίδια στιγμή περιλαμβάνει και τα χιουμοριστικά σημεία.

Ν.Κ.: Εκτός σκηνής μάς επηρεάζουν τόσα πολλά θέματα και επειδή παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο φτάσαμε να τα λέμε και εντός σκηνής! Και μάς επηρεάζει και μάς πειράζει, κάνοντάς το. Καθημερινά. Αυτή είναι η δουλειά του κειμένου αυτού: Να πειράζει εμάς πρώτα και μετά να πειράζουμε εμείς τους άλλους, μεταφέροντάς το. Δεν είναι ποτέ το ίδιο, είναι κάθε φορά διαφορετικό. Δεν εννοώ αν είναι πετυχημένο ή όχι, σωστό ή λάθος. Πάντα κάτι αλλάζει, πάντα κάτι «μένει» εκεί, αλλά σε ισοπεδώνει λίγο ρε παιδί μου. Είναι ένα κείμενο ισότητας με τον κόσμο κάτω. Είναι σημαντικό να διεισδύεις μέσα στη μνήμη του και στη δικιά σου ταυτόχρονα. Δεν είναι μια νίκη ενός ηθοποιού, αλλά μια νίκη ενός νοήματος που φέρουμε. Και αυτό πρέπει να είναι το θέατρο. Να μην πει ο κόσμος: «Αχ, τι καλοί που είναι αυτοί οι δύο!», αλλά να πουν «Τι μου κάνατε;».

Τι συνήθως μοιράζεται μαζί σας ο κόσμος;

Ν.Κ.: Ταυτίζεται με τη ζωή του. Πιάνεται χεράκι-χεράκι, αγκαλιάζονται, χαϊδεύονται, γιατί βλέπουν τον εαυτό τους.

Μ.T.: Μια ερώτηση που τουλάχιστον σε μένα έχει τεθεί πολύ συχνά μετά το τέλος της παράστασης και με αφορμή το κεντρικό της μότο, το «Έχουμε χρόνο!» είναι αν πραγματικά έχουμε χρόνο! 

«Είναι τόσο σημαντικό να βλέπεις πόσο κερδίζεις όταν είσαι εκτεθειμένος σε αυτόν τον βαθμό και να μοιράζεσαι τη στιγμή σου πάνω στη σκηνή με τον άλλον σε πρώτο χρόνο»

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση σε μια παράσταση όπως αυτή;

Μ.T.: Να μην κάνω πως παίζω θέατρο! Και επίσης όταν παίζουμε, απευθυνόμαστε στα πρόσωπα των θεατών, τους βλέπουμε, δεν υπάρχει «τέταρτος τοίχος», ανά στιγμές μόνο. Επομένως αυτό στην αρχή ήταν αρκετά challenging, αλλά μετά μόνο ως κέρδος λειτουργεί. Είναι τόσο σημαντικό να βλέπεις πόσο κερδίζεις όταν είσαι εκτεθειμένος σε αυτόν τον βαθμό και να μοιράζεσαι τη στιγμή σου πάνω στη σκηνή με τον άλλον σε πρώτο χρόνο.

Ν.Κ.: Είναι ακριβώς αυτό!

Πώς πιστεύετε ότι το έργο συνδέετε με τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις και δεσμούς;

Ν.Κ.: Σύγχρονες τι σημαίνει; Μαζί; Τώρα; Το "λίγο πριν" δεν είναι; Αυτό είναι όλο! Αυτό συνέχεια «καβαλάει» τον λεπτοδείκτη. Και έτσι επιβεβαιώνει τον χρόνο που είμαστε μαζί και στο τέλος τον «άλλον χρόνο» που δεν είμαστε μαζί, αλλά είμαστε όσο πιο πολύ μπορούμε ως ψυχές μνήμη, ως αέρας. Η ζωή είναι μικρή! Τα διαστήματα που περνάμε μαζί δεν είναι αιώνια. Μπορεί να είναι πολλά, αλλά δεν είναι αρκετά. Η μνήμη, όμως μέσα μας, του δέρματός μας, του μυαλού μας, έχει άλλες διάρκειες, άλλες αιωνιότητες, μετράει ιστορίες στον χρόνο. Έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Όλα όσα έχεις ζήσει, τα αγγίγματα, είναι σαν δεινόσαυροι μέσα σε μια Ιουρασική Περίοδο, σε έναν κόσμο πριν εκατομμύρια χρόνια...

Μ.T.: ...Σαν κυτταρική κληρονομιά. Μένει για πάντα.

Ν.Κ.: Ναι. Νιώθω σαν κάποιος να μας καταράστηκε να είμαστε έτσι οι άνθρωποι! (γελάνε)

Είναι ειλικρινείς οι άνθρωπο σήμερα πιστεύετε;

Μ.T.: Δεν ξέρω αν ήταν ποτέ και δεν γνωρίζω τι σημαίνει ειλικρίνεια για τον καθένα. Η επικοινωνία είναι απρόσωπη. Παρόλα αυτά, σε κάθε εποχή ζούμε μια εξελιγμένη επικοινωνία σε κάθε είδους σχέση, όχι μόνο στις ερωτικές. Όμως έρχεται και η στιγμή που οι σχέσεις γίνονται πιο προσωπικές.

Ν.Κ.: Δεν σχετίζεσαι με τον άλλον, είσαι απέναντι! Από εκεί ξεκινά.

Μ.T.: Παλιά κάναμε μια βόλτα στην πλατεία και ξέραμε τα πάντα για όλους. Τώρα όλα είναι μια υπόθεση. Ακόμη και αυτό που βλέπεις, αναρωτιέσαι αν είναι αληθινό. Για την κόρη μου που είναι είκοσι δύο, είναι τελείως διαφορετικό από εμένα που είμαι πενήντα χρονών. Δεν θα μπω στη διαδικασία να το κρίνω, γιατί μεγάλωσε σε άλλη εποχή και συσχετίζεται, γιατί πάντα σε αυτή τη λέξη - το συσχετίζομαι - θα επιστρέφουμε, με τελείως διαφορετικό τρόπο.

Ν.Κ.: Θυμάμαι παλιά πώς ήταν τα πράγματα: Έκανες τα πάντα με το άλλο άτομο, αλλά αποφεύγαμε να φιληθούμε. Ήταν επίσημο το φιλί. Και από τη στιγμή που το έδινες, δεν μπορούσες να το πάρεις και πίσω! (γελούν)

Γνωριζόσασταν πριν αυτή σας τη συνάντηση επί σκηνής;

Ν.Κ.: Ναι, και αυτός ήταν και ο λόγος που διάλεξαν εμάς τους δύο μαζί.

«Μάθαμε και οι δυο μας, νομίζω, να περνάμε καταπληκτικά στη σιωπή!»

Υπήρξε κάτι κατά τη διάρκεια των προβών και της προετοιμασίας που να ανακαλύψατε ο ένας για τον άλλον και ο ένας από τον άλλον;

Μ.T.: Μάθαμε και οι δυο μας νομίζω να περνάμε καταπληκτικά στη σιωπή! Γιατί όλα τα χρόνια που γνωριζόμαστε με τον Νίκο μιλάμε πάρα πολύ, δουλεύουμε μαζί. Και ειδικά πέρσι, την πρώτη χρονιά της παράστασης, είπαμε: «Και τώρα τι θα κάνουμε που θα είμαστε κάθε μέσα μαζί;». Και απολαμβάνουμε να βιώνουμε τη σιωπή μαζί. Και επίσης, μια φοβερή ανακάλυψη και απόλαυσή μας είναι η αποδοχή του λάθους. Γιατί, λέγοντας αυτό το κείμενο, το οποίο είναι γραμμένο, παρουσιάζοντας τους δυο πρωταγωνιστές να παίζουν με τις λέξεις, το να αποδεχόμαστε και να γιορτάζουμε με τέτοιον τρόπο το λάθος, δεν το περιμέναμε ότι θα το ανακαλύπταμε!

................................................

Κείμενο & Σκηνοθεσία Tiago Rodrigues
Ερμηνεύουν:
Νίκος Καραθάνος
Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου
Καλλιτεχνική συνεργάτρια Αργυρώ Χιώτη
Σχεδιασμός φωτισμών Rui Monteiro
Καλλιτεχνική βοηθός, σκηνικά & κοστούμια Magda Bizarro
Μετάφραση Μαρία Παπαδήμα
Βοηθός σχεδιασμού σκηνικών & κοστουμιών Μαργαρίτα Τζαννέτου
Εκτέλεση παραγωγής Ζωή Μουσχή - Ρένα Ανδρεαδάκη
Παραγωγή για την Ελλάδα Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Ευχαριστίες στις/στους Cláudia Gaiolas, Tónan Quito, Alma Palacios, Océane Caïraty, David Geselson, Grégoire Monsaingeon, Thomas Walgrave

....................................

Info: 22 Ιανουαρίου 2026 έως 24 Ιανουαρίου 2026
Πεμ|Παρ|Σαβ 20:30 (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΡΙΑΔΗΣ Μ2)
25 Ιανουαρίου 2026
Κυρ 18:00 (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΡΙΑΔΗΣ Μ2)