Το τελευταίο διάστημα, τα social media έχουν κατακλυστεί από σχόλια, από reviews, από αναλύσεις και videos μίας σειράς, που ήρθε να αλλάξει όσα γνωρίζαμε. Ή πιο σωστά, να μας δείξει τις δύο όψεις ενός νομίσματος, που δε διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους. 

H σειρά «Ριφιφί» (διαθέσιμη στην Cosmote TV) κατάφερε από την αρχή να κερδίσει το κοινό, με τον Σωτήρη Τσαφούλια να βάζει την «υπογραφή» του σε ένα αριστούργημα, που βασίζεται σε δύο αληθινές ιστορίες γεμάτες συγκίνηση, γεμάτες μυστήριο, γεμάτες συναίσθημα. 

Ποια είναι η βαθύτερη αλήθεια;

Πρόκειται για μια σειρά μυθοπλασίας, που βασίζεται σε ένα από τα πιο μυστηριώδη εγκλήματα της σύγχρονης ελληνικής Iστορίας, αντλώντας έμπνευση από τη διάρρηξη της Τράπεζας Εργασίας το 1992, το αποκαλούμενο «ριφιφί του αιώνα», αλλά και μίας τραγικής ιστορίας ενός αγοριού που «έσβησε» μπροστά στα μάτια όλης της Ελλάδας. Η σειρά εκτυλίσσεται σε έξι επεισόδια και πέρα από το κεντρικό αφήγημα της ληστείας, πραγματεύεται μία ακόμη, επίσης αληθινή ιστορία. Η πρώτη, αφορά μία υπόθεση που συγκλόμισε ολόκληρη τη χώρα και μέχρι και σήμερα, δεν έχει οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα.

Στις 21 Δεκεμβρίου 1992, ημέρα Δευτέρα, οι υπάλληλοι του υποκαταστήματος της Τράπεζας Εργασίας στην οδό Καλλιρρόης 19, στον Νέο Κόσμο, αντίκρισαν μία τελείως ασυνήθιστη εικόνα στο υπόγειο του κτιρίου. 301 θυρίδες είχαν παραβιαστεί και είχαν αδειάσει πλήρως, γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα. Αμέσως επικράτησε ένας μεγάλος πανικός και πολύ σύντομα, διαπιστώθηκε ότι οι δράστες είχαν ανοίξει μια υπόγεια σήραγγα μήκους 23 μέτρων κάτω από την οδό Καλλιρρόης. Η εκσκαφή πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική ακρίβεια και επαγγελματισμό, ενώ η είσοδος της σήραγγας εντοπιζόταν σε φρεάτιο της ΕΥΔΑΠ στη σκεπασμένη κοίτη του Ιλισσού και κατέληγε ακριβώς κάτω από το σημείο, όπου βρίσκονταν οι θυρίδες. 

Στο εσωτερικό της είχαν τοποθετηθεί ράγες, πάνω στις οποίες κινήθηκε ένα μικρό βαγόνι, μέσω του οποίου μεταφέρονταν τα μπάζα, ενώ με τη χρήση εξειδικευμένου εξοπλισμού οξυγονοκόλλησης οι δράστες κατάφεραν να εισέλθουν στον χώρο των θυρίδων. Αν και ο συναγερμός ενεργοποιήθηκε τέσσερις φορές μέσα στο Σαββατοκύριακο, το περιστατικό αποδόθηκε σε τεχνική δυσλειτουργία, καθώς δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης της κύριας εισόδου.

Από τις 1.151 θυρίδες του υποκαταστήματος, ανοίχθηκαν 301, από τις οποίες αφαιρέθηκαν μετρητά, κοσμήματα και ράβδοι χρυσού συνολικής αξίας περίπου 5 δισεκατομμυρίων δραχμών, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ. Οι θυρίδες δεν επιλέχθηκαν τυχαία, γεγονός που ενίσχυσε τις υποψίες περί εσωτερικής πληροφόρησης και οι δράστες αποχώρησαν από τη σήραγγα, χωρίς να αφήσουν το παραμικρό αποτύπωμα. Μία άρτια στημένη επιχείρηση, από όλες τις απόψεις...

Τον Ιούλιο του 1994, ο κρατούμενος Τζουμάχ Χαλίντ ισχυρίστηκε ότι συμμετείχε στο ριφιφί και κατονόμασε 17 άτομα, μεταξύ των οποίων στελέχη της τράπεζας και επιχειρηματίες, ενώ ακολούθησαν συλλήψεις και προφυλακίσεις, ωστόσο, μερικούς μήνες μετά αναίρεσε τους ισχυρισμούς του, κάτι που επιβεβαίωσε γραπτώς τον Ιανουάριο του 1995. Οι κατηγορούμενοι αποφυλακίστηκαν και το 1995, με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, απαλλάχθηκαν από κάθε κατηγορία, χωρίς ποτέ να δοθούν απαντήσεις.

Η σκληρή πραγματικότητα της Ελλάδας

Αυτή -ωστόσο- είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος. Η μία ιστορία, που ήρθε να δέσει με μία άλλη, πιο σκοτεινή, πιο ευαίσθητη, που ακόμη και σήμερα δεν έχει ξεχαστεί. Πρόκειται για τητ δεύτερη, αληθινή ιστορία που κρύβεται πίσω από τον χαρακτήρα της Όλγας, που είναι και ο πιο πολυσυζητημένος της σειράς - και δικαίως!

Την μάνα, αυτή, την υποδύεται με μαγικό και πολύ-πολύ συγκινητικό τρόπο η Ευαγγελία Μουμούρη. Ενσαρκώνει μία μάνα, μία γυναίκα βαθιά τραυματισμένη από ένα σύστημα, που απέτυχε να προστατεύσει τον γιο της. Η Όλγα αποφασίζει να πάρει εκδίκηση απέναντι στην τράπεζα και στο σύστημα και κάπου εκεί, το κοινό έρχεται αντιμέτωπο με την υπόθεση του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, η οποία συγκλόνισε την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Πρόκειται για ένα μικρό αγόρι, ένα παιδί που διαγνώστηκε το 1999, σε ηλικία μόλις ενός έτους και οκτώ μηνών, με νευροβλάστωμα τετάρτου σταδίου. Οι γονείς του, άνθρωποι απλοί, καθημερινοί από τη Μυτιλήνη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια σπάνια και επιθετική μορφή παιδικού καρκίνου κι έπρεπε να παλέψουν, αλλά δεν το έκαναν μόνοι! Παρά τις ιατρικές προσπάθειες στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία», οι γιατροί κατέληξαν ότι η μοναδική ελπίδα βρισκόταν σε εξειδικευμένο θεραπευτικό πρωτόκολλο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως το κόστος ήταν παραπάνω από δυσβάσταχτο.

Η ελληνική κοινωνία κινητοποιήθηκε μαζικά. Μέσα από εράνους συγκεντρώθηκε το απαιτούμενο ποσό, ωστόσο, η παρέμβαση της γραφειοκρατίας ανέκοψε τη διαδικασία. Η δέσμευση του λογαριασμού από την τράπεζα, με επίκληση της ισχύουσας νομοθεσίας περί εράνων, δεν επέτρεψε στην οικογένεια να πάρει τα χρήματα που έδωσε ο κόσμος και την ίδια στιγμή, η υγεία του παιδιού επιδεινωνόταν συνεχώς. Τον Δεκέμβριο του 2000 η κατάσταση της υγείας του Παναγιώτη χειροτέρεψε και το αμερικανικό νοσοκομείο ζήτησε προκαταβολή 95.000 δολαρίων για την έναρξη της θεραπείας, όμως η τράπεζα αρνήθηκε την εκταμίευση. Τρεις μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2001, το κράτος τροποποίησε εκτάκτως τη νομοθεσία, επιτρέποντας την αποδέσμευση χρημάτων για σοβαρές περιπτώσεις υγείας και στις 2 του Μάρτη εγκρίθηκε η εκταμίευση ποσού άνω των 100.000 ευρώ.

Ωστόσο, ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχος... Το παιδί «έσβησε» δύο ημέρες μετά, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο της Λέσβου, χωρίς να προλάβει να λάβει τη θεραπεία που θα μπορούσε να του δώσει ελπίδα ζωής. Ακολούθησαν πολυετείς δικαστικοί αγώνες χωρίς ουσιαστική δικαίωση και το 2013, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αναγνώρισε τη δραματικότητα της υπόθεσης, χωρίς ωστόσο να διαπιστώσει τυπική παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή.

Αυτή είναι η δεύτερη ιστορία και αναμφίβολα και η πιο συγκινητική. Η οικογένεια βλέπει τον εφιάλτη να ζωντανεύει ξανά τώρα, καθώς μεταφέρεται αυτή στη μικρή οθόνη, αλλά την ίδια στιγμή η μητέρα του αδικοχαμένου παιδιού λέει πως έστω κι έτσι η μνήμη του παραμένει ζωντανή και κανείς δεν ξεχνά. Δεν μπορεί, δεν έχει το δικαίωμα να ξεχάσει. 

«Το συναίσθημα της μητρικής αγάπης είναι αρχέγονο. Αυτό που άγγιξε εμένα, δύο χρόνια πίσω, όταν έμαθα την ιστορία του Παναγιώτη… Εγώ ήμουν ένα μέσο, για το αρχέγονο αυτό συναίσθημα. Πολιτισμός μιας χώρας δεν είναι το να ακολουθούμε πιστά τους νόμους. Πολιτισμός είναι η εξαίρεση που θα κάνεις για να μπορέσεις να στηρίξεις τον άνθρωπο. Εκεί δεν έγινε αυτή η εξαίρεση. Αυτό που παίξαμε εμείς, το κομμάτι αυτό που είναι δίπλα από το Ριφιφί, ήταν στην πραγματικότητα ένα κάτι σαν μνημόσυνο σε αυτό το παιδί που δεν έφυγε ποτέ στην Αμερική». Τα λόγια, αυτά, της Ευαγγελίας Μουμούρη αποτυπώνουν πλήρως την πραγματικότητα και επιβεβαιώνουν αυτό που αναγνωρίζει όλη η Ελλάδα... Μία must-see σειρά, που πρέπει να την παρακολουθήσετε οπωσδήποτε...