Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει τις τελευταίες ημέρες μία φιγούρα, έναν μικρό πιγκουίνο που πρωταγωνιστεί παντού στα social media. Σε έναν κόσμο που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και επιμένει να μας δείχνει ποιο είναι το «σωστό» μονοπάτι που «πρέπει» να ακολουθούμε, ένας πιγκουίνος κατάφερε να γίνει viral απλώς κάνοντας το ακριβώς αντίθετο: περπατώντας μόνος του. 

Τι μας δείχνει όλο αυτό;

Ενώ οι υπόλοιποι ακολουθούσαν πειθαρχημένα την ίδια κατεύθυνση, εκείνος αποφάσισε να τραβήξει τον δικό του δρόμο. Αδιάφορος για τα βλέμματα, τα σχόλια και –όπως φάνηκε– για τους άγραφους κανόνες της αγέλης. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ο μοναχικός πιγκουίνος μετατράπηκε σε σύμβολο για όλους και όλες εμάς. Μας έδειξε το πώς -πλέον- έχουμε πραγματικά την ανάγκη να κάνουμε το διαφορετικό και να ξεφύγουμε από τον δρόμο που έχουμε μάθει, έως και παθητικά, να ακολουθούμε τυφλά. Ίσως το video, αυτό, μας υπενθύμισε την ανάγκη να ξεφύγουμε από την ομοιομορφία, να ακούσουμε το ένστικτό μας και να μην φοβηθούμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα.

Πώς γίνεται να ταυτιζόμαστε με έναν πιγκουίνο; Εγώ προσωπικά, δε βλέπω ταύτιση. Βλέπω περισσότερο μία εικόνα αφύπνισης. Οι πιγκουίνοι είναι γνωστοί για την ομαδικότητά τους. Κινούνται μαζί, επιβιώνουν μαζί, προστατεύονται μέσα από τη συλλογικότητα. Ωστόσο, τώρα αυτός ο... «διαφορετικός», μας θύμισε ότι ακόμα και μέσα στις πιο δεμένες κοινότητες υπάρχει χώρος για την ατομικότητα. Κόντρα σε ότι ενδεχομένως πιστεύουμε, μερικές φορές χρειάζεται απλώς μια ήσυχη απόφαση κι από εκεί και πέρα, ο καθένας μπορεί να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι.

Βέβαια, σίγουρα είναι δύσκολο μερικές φορές να τραβήξεις τον δικό σου δρόμο, καθώς αυτός είναι που κρύβει και τον περισσότερο φόβο. Την μεγαλύτερη αβεβαιότητα, τα ερωτηματικά, το σκοτάδι. Δεν γίνεται να έχουμε όλες τις απαντήσεις όταν αποφασίζουμε να αλλάξουμε κατεύθυνση, αλλά εκεί είναι που χρειάζεται δύναμη και επιμονή. Και φυσικά και τόλμη. Στα social media, ο πιγκουίνος βαφτίστηκε «ο επαναστάτης», «ο ανεξάρτητος», «ο αντισυμβατικός». Έγινε meme, ατάκα, σύμβολο αυτογνωσίας. Όμως πίσω από το χιούμορ, υπήρχε μια αλήθεια που άγγιξε χιλιάδες ανθρώπους. Κι αυτή δεν είναι άλλη, από το θάρρος του να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ακολουθείς μία πιο μοναχική πορεία και προσωπικά, αισθάνομαι ότι ακριβώς αυτό είναι που μας λείπει...

Το βήμα που ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε

Μας λείπει η τόλμη. Η συνειδητοποίηση, η κατανόηση. Είναι σαν να αδυνατούμε να καταλάβουμε πραγματικά το πόσο σπουδαίο είναι το διαφορετικό. Από τη μόδα, μέχρι τον beauty world, από τη μουσική, μέχρι τα super-hot spots εντός πόλης, έχουμε όλοι όλο και περισσότερο την τάση να ακολουθούμε τις πιο basic, τις viral επιλογές και το αυθεντικό, το αληθινό μοιάζει να χάνει την αξία του.

Στην καθημερινότητά μας, η πίεση να συμμορφωθούμε είναι παντού. Να κάνουμε τη «σωστή» καριέρα, να ζήσουμε τη «σωστή» ζωή, να πετύχουμε στους «σωστούς» χρόνους. Όποιος παρεκκλίνει, συχνά αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Κι όμως, οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες γράφονται από εκείνους που τόλμησαν να πουν «όχι» στην πιο κρίσιμη στιγμή. Κι εδώ έρχεται αυτός ο μικρός, πιγκουίνος που δεν προκάλεσε και δε ζήτησε προσοχή. Απλώς περπάτησε αλλιώς, μόνος του και ακολούθησε το άλλο μονοπάτι. Μας έδειξε ότι δε χρειάζεται να φωνάζουμε, να διαμαρτυρόμαστε και να προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους. Πρέπει απλώς να κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να μιλήσουμε ειλικρινά με τον εαυτό μας πρώτα και μετά και με τους γύρω.

Σε έναν κόσμο που συχνά μας μαθαίνει να ακολουθούμε, ένας μικρός πιγκουίνος μας υπενθύμισε τη δύναμη της επιλογής. Δεν είναι ο εύκολος δρόμος. Δεν είναι ο δρόμος που έχει στρωθεί με ροδοπέταλα. Αλλά θεωρώ πως είναι ο δρόμος που μας αξίζει...