Στο σπίτι της στο νησί, η Τζένη βρίσκεται στον φυσικό της χώρο. Το γούστο και η αισθητική της, αποτυπωμένα σε κάθε γωνιά. Η ίδια έχει επιμεληθεί τα πάντα, επιμένοντας στα χρώματα, τα στοιχεία και την παράδοση της Πάτμου, ώστε η πατίνα του χρόνου να υφίσταται, έστω και νοητά. Η φωνή και το γέλιο του 5χρονου πλέον Παναγιώτη γεμίζουν την ατμόσφαιρα. Τζένη, ξεκινάμε από το νησί σου;
«Η ΠΑΤΜΟΣ ΜΟΥ»
«Ήρθα για πρώτη φορά το 1998, έγκυος στην Αλεξάνδρα, και το ίδιο βράδυ μπαίνοντας στο σπίτι της κυρίας Ματίνας στη Χώρα ήξερα πως σε αυτό το μέρος κάποια στιγμή θα μείνω.
»Μετά από καιρό κατάφερα να φτιάξω τον δικό μου χώρο και σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, νιώθω ότι εδώ ανήκω. Η Πάτμος δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Σε ηρεμεί. Η απλότητα, η αισθητική της, οι άνθρωποί της σε καλούν να επιβραδύνεις. Κάθε φορά που φτάνω, νιώθω σαν να επιστρέφω στο καταφύγιό μου. Τον χειμώνα έρχομαι ακόμη και για μία ημέρα και αυτό μου αρκεί για να επιστρέψω στην Αθήνα διαφορετικός άνθρωπος. Το νησί, πάντως, με ακολουθεί και στην πόλη, αφού πολλές φορές, στα δύσκολα, σκέφτομαι τον τόπο μου και γνωρίζω πως υπάρχει το “λιμάνι” μου. Οι φίλοι μου και η “ευρύτερη” οικογένειά μου είναι εδώ: η Ματούλα, η Ειρήνη, ο Κώστας, ο Αλέξανδρος. Η Μονή του Ευαγγελισμού είναι το δεύτερο σπίτι μου, η αγκαλιά των μοναχών και της γερόντισσας. Κάποιες φορές κοιμάμαι στα κελιά που φιλοξενούν τους ταξιδιώτες, ακολουθώ το πρόγραμμά τους, την προσευχή, την αγρυπνία. Εδώ αφήνομαι χωρίς φόβο…
»Τα παιδιά μου, επίσης, έχουν ντόπιους φίλους, γιατί έρχονται από μικρά. Ειλικρινά, είναι υπέροχο να μεγαλώνεις παιδιά εδώ: ζουν μαζί όλη μέρα, στη θάλασσα, στη Χώρα, στις αυλές, στην ταβέρνα, στην πλατεία. Οι άνθρωποι σού χτυπούν την πόρτα για να σου φέρουν γλυκό, τυρί, λαχανικά από το μποστάνι τους. Μια μικρή κοινωνία απλότητας και ανθρωπιάς με νοιάξιμο και αγάπη, η οποία για μένα είναι ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει». Την ακούω και το βλέμμα μου παράλληλα τρέχει στις λεπτομέρειες του σπιτιού, όπως τα υπέροχα χειροποίητα κεραμικά πιάτα, στοιχεία που δίνουν το στίγμα της παράδοσης. «Όλα αυτά τα έκανες μόνη;» ρωτώ. «Πάντα φτιάχνω μόνη μου τα σπίτια στα οποία ζω, δεν έχω συμβουλευτεί ποτέ διακοσμητές. Είναι κάτι που αγαπάω ως διαδικασία. Δεν πετάω ποτέ έπιπλα, τα αξιοποιώ όλα. Τα παλιά έπιπλα έχουν ζωή, απλά θέλουν φροντίδα και μεράκι. Δίνω έμφαση στον φωτισμό, είναι σημαντικός για την ατμόσφαιρα των σπιτιών. Μου αρέσει όταν ένα σπίτι δεν φαίνεται καινούριο, θέλω να δίνει την αίσθηση ότι κουβαλάει ζωή πολλών χρόνων. Για τα σπίτια δε της Πάτμου συνεργάστηκα μόνο με τεχνίτες του νησιού, οι οποίοι συνεχίζουν την παράδοση με απόλυτο σεβασμό. Κάθε τόπος έχει την κληρονομιά του, πρέπει να ακολουθείς την αρχιτεκτονική και την ιστορία του, να σεβαστείς τη διαφορετικότητά του».
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ
Διατηρώντας μία σχέση προσωπική, δέκα και πλέον χρόνων, με την Τζένη ‒καρμικά, στην Πάτμο γνωριστήκαμε–, έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην αυτογνωσία, στο ταξίδι στο βαθύτερο εγώ μας. Της ζητώ, λοιπόν, να μοιραστούμε κάποιες από τις συζητήσεις μας με το Glow.
«Την αυτογνωσία όλοι την επιδιώκουμε. Και όπως πρόσφατα διάβασα, κανείς δεν ξέρει από τι είναι φτιαγμένος, μέχρι να διαλυθεί ή να φοβηθεί πολύ. Οπότε, ίσως και το δικό μου ταξίδι ξεκίνησε από μία συνειδητή απόφαση, αφού πρώτα μάζεψα τα κομμάτια μου. Είναι η στιγμή που η ζωή σε αναγκάζει να σταματήσεις, να πάρεις μια ανάσα, να κοιτάξεις μέσα σου. Για μένα, κάθε σημαντική αλλαγή, χαρά ή δυσκολία, είναι αφορμή για να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, να με παρατηρήσω περισσότερο. Με τα χρόνια κατάλαβα ότι η μεγαλύτερη ελευθερία, τελικά, είναι να συμφιλιώνεσαι με αυτό που είσαι και όχι με αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εσένα. Σταμάτησα να αναζητώ την τελειότητα ή να είμαι αρεστή σε όλους και αναζητώ πλέον μόνο την αλήθεια. Οι άνθρωποι, δε, αποκαλύπτονται περισσότερο μέσα από τις πράξεις, παρά μέσα από τα λόγια τους. Έχω μάθει από παιδί να μιλάω λιγότερο και να ακούω περισσότερο. Κάποτε το έκανα από τον φόβο της απόρριψης, τώρα το κάνω συνειδητά. Όταν είσαι ουσιαστικά παρών, αντιλαμβάνεσαι ακόμη και όσα δεν λέγονται. Επίσης, μεγαλώνοντας, επιδιώκω να είμαι λιγότερο επικριτική και περισσότερο συμπονετική, γιατί ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει τις δικές του μάχες. Αυτό κάπως σε ηρεμεί, αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, ακόμη και τις προσβολές ή την αδικία. Δεν λέω ότι είμαι άτρωτη ή ότι δεν επηρεάζομαι, αλλά θα κάνω μία δεύτερη ανάγνωση στο γιατί κάποιος ενήργησε έτσι. Κάποτε πίστευα ότι η επικοινωνία αφορά κυρίως τους άλλους, σήμερα θεωρώ ότι όλα ξεκινούν από τη σχέση που έχεις με τον εαυτό σου. Το πιο σημαντικό που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να κατανοήσει τον εαυτό του και όχι τους άλλους».
Εγώ, πάλι, αναρωτιέμαι πώς βλέπει τα δύσκολα «στιγμιότυπα» της ζωής του παρελθόντος μέσα από το σημερινό της πρίσμα. «Όταν η σκέψη μου επιστρέφει, κάποιες φορές, στο παρελθόν, επιδιώκω να δικαιολογήσω τους πάντες, δεν έχω θυμό. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι έχουν πλέον θέση στη ζωή μου. Συγχώρεση σημαίνει ότι δίνεις χώρο, κατανοείς, καθώς όλοι έχουμε το φως και το σκοτάδι μας. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποια θέματα ηθικής τάξης –ο καθένας έχει τη δική του ηθική– που εσύ δεν μπορείς να τα “χωρέσεις”, οπότε εκεί διακόπτεις. Η εμπειρία μάς επιτρέπει να αφουγκραζόμαστε τους ανθρώπους και τις προθέσεις τους. Προσωπικά, υπήρξα τυχερή, γιατί έζησα πολλές ζωές, με πολλές προσλαμβάνουσες. Κατέληξα ότι το σημαντικότερο είναι η πρόθεση με την οποία πλησιάζεις τα πράγματα και τους ανθρώπους. Η απλότητα της ανθρωπιάς, που δεν εντυπωσιάζει με φανφάρες, είναι η πολυτιμότερη πρόθεση για να βαδίσει κανείς στις σχέσεις του».
«Όταν ήμουν σε μια πιο ώριμη φάση της ζωής μου, ο Παναγιώτης ήρθε για να μου θυμίσει ότι η αγάπη είναι ανεξάντλητη. Υπάρχουν τόσα αποθέματα αγάπης, που ίσως να μην ήξερα ότι υφίστανται»
Η ΤΡΩΤΟΤΗΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ
Στο 3ο Women’s Forum, «Είμαι εδώ για σένα», τον περασμένο Μάρτιο, παρουσία των τριών μεγαλύτερων παιδιών της, αναφέρθηκε σε μια ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο της ζωής της, όταν κλήθηκε να ισορροπήσει ανάμεσα σε πολλαπλά μέτωπα. Έπρεπε να διαχειριστεί ταυτόχρονα την επαγγελματική της πορεία και τη δημόσια εικόνα της, τις οικονομικές πιέσεις, την ανατροφή και την προστασία των παιδιών, όπως και την αναντιστοιχία ανάμεσα στην πραγματική ζωή και την εικόνα που παρουσίαζαν για εκείνη τα περιοδικά της εποχής. Περιέγραψε την κατάσταση ως «αναπνευστικό έμφραγμα». Τη ρωτώ για τη μεγάλη απόφασή της να μιλήσει.
«Όταν μίλησα δημόσια για μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, δεν το έκανα γιατί ήθελα να εκτεθώ, αλλά γιατί ήθελα να αφήσω πίσω την εικόνα της γυναίκας που τα καταφέρνει πάντα.
»Η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να συναντήσεις έναν άλλον άνθρωπο. Οι άνθρωποι δεν συνδεόμαστε με την τελειότητα αλλά με την αλήθεια. Όλοι έχουμε περάσει περιόδους αμφιβολίας, φόβου ή μοναξιάς. Και στη δική μου διαδρομή, ο Θεός μού έδωσε τα παιδιά μου, που ήταν η κινητήριος δύναμη για να σταθώ όρθια».
Στην εξίσωση, βέβαια, μπήκε και ο Παναγιώτης, που άλλαξε τη ζωή της άρδην, και εγώ συμπέρανα ότι μονοπωλεί το ενδιαφέρον της, αλλά εκείνη διαφώνησε αμέσως.
«Η σκέψη μου είναι συνεχώς και στα τέσσερα παιδιά μου. Δεν σταματάς ποτέ να έχεις έγνοια όταν είσαι γονιός, είσαι ένα αιώνιο καγκουρό. Και παιδιά να αποκτήσουν τα παιδιά μου, πάλι την έγνοια τους θα έχω. Ωστόσο, ο Παναγιώτης με βοήθησε, καθώς μου θύμισε κάτι πολύ απλό: να ζω περισσότερο το παρόν. Με έκανε να ξαναδώ μέσα από τα μάτια ενός παιδιού την περιέργεια, τον αυθορμητισμό, τη χαρά με τα απλά πράγματα. Αντιλαμβάνομαι πολύ πιο συνειδητά το κάθε του μικρό επίτευγμα, γιατί τα παιδιά ζουν στο σήμερα. Και φυσικά, όταν ήμουν σε μια πιο ώριμη φάση της ζωής μου, ο μικρός ήρθε για να μου θυμίσει ότι η αγάπη είναι ανεξάντλητη. Υπάρχουν τόσα αποθέματα αγάπης, που ίσως να μην ήξερα ότι υφίστανται. Αυτό δεν είναι θαύμα; Όπως θαύμα είναι και ο Παναγιώτης…».
Η ΕΥΤΥΧΙΑ & Η ΤΖΕΝΗ ΓΙΑΓΙΑ
«Αντιλαμβάνομαι ότι όλοι μας έχουμε πολλούς ρόλους στη ζωή, ο καθένας με τις απαιτήσεις του. Το πιο δύσκολο για μένα ήταν να μάθω να είμαι ο εαυτός μου, μέσα από όλες τις ταυτότητες που απέκτησα, χωρίς να χάσω τον πυρήνα μου. Είναι μια διαρκής άσκηση ισορροπίας. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε καλοί, αλλά το θέμα είναι –όπως λέει μια ινδιάνικη παροιμία– ποιον λύκο επιλέγουμε τα ταΐσουμε από τους δύο που έχουμε μέσα μας, τον καλό ή τον κακό; Και δεν είναι μόνο οι ρόλοι. Είμαστε πολύ περισσότερα. Εγώ νιώθω ακόμη κορίτσι, θέλω να γελάω, κάνω τις γκάφες μου, έχω φοβίες, ανασφάλειες, επιθυμίες, αγωνίες, είμαι ακόμη δημιουργική, θέλω να μάθω τόσα πολλά ακόμη, να ζήσω, να ταξιδέψω. Σκέφτομαι, δε, από τώρα πώς θέλω να είμαι ως γιαγιά, που θα έρχονται τα παιδιά στην Πάτμο, θα μου αφήνουν τα εγγόνια μου, κι εγώ θα τα κρατάω και θα τους μαγειρεύω… Θέλω να αγαπάω και να αγαπιέμαι, είναι πολύ σημαντικό για μένα. Η ευτυχία δεν είναι κάτι εντυπωσιακό, αλλά να ξυπνάς το πρωί και να νιώθεις ότι η ζωή σου έχει νόημα. Η πληρότητα βρίσκεται στην ποιότητα των σχέσεων και όχι στα μεγάλα επιτεύγματα. Να συνεχίσουμε να έχουμε περιέργεια για τη ζωή. Να μην πάψουμε ποτέ να συγκινούμαστε από τους ανθρώπους, να βρίσκουμε χρόνο για εκείνους που αγαπάμε, η ζωή δεν μετριέται με όσα πετυχαίνουμε, αλλά με όσα μοιραζόμαστε. Η ζωή είναι εμείς, όχι εγώ».
«Όταν η σκέψη μου επιστρέφει, κάποιες φορές, στο παρελθόν, επιδιώκω να δικαιολογήσω τους πάντες, δεν έχω θυμό. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι έχουν πλέον θέση στη ζωή μου»
TΑ MEDIA
Υπήρξε παιδί των media, και μάλιστα στη χρυσή εποχή τους, όταν τα περιοδικά καθόριζαν τάσεις και επέβαλλαν πρόσωπα. Ωστόσο, άλλη εποχή η σημερινή, στην οποία ο πιο σκανδαλώδης και μη ρεαλιστικός τίτλος αποσπά περισσότερα κλικ. Θύμα βίαιων τίτλων έχει πέσει τόσο η ίδια όσο και η οικογένειά της.
«Τα media μού έδωσαν πολλά: εμπειρίες, ευκαιρίες, ανθρώπους που εκτιμώ. Όμως αυτήν τη στιγμή ζούμε σε μια εποχή που η ταχύτητα προηγείται της ουσίας. Οι τίτλοι πολλές φορές δημιουργούν μια πραγματικότητα που δεν είναι “ολόκληρη”, γι’ αυτό θεωρώ ότι έχουμε όλοι μας ευθύνη, όσοι επικοινωνούν αλλά και όσοι καταναλώνουν την πληροφορία. Δεν αποτελεί λύση το να είμαστε απέναντι στα media, ευθύνη απαιτείται. Φυσικά και έχω στεναχωρηθεί από κακόβουλα σχόλια, τα οποία γίνονται πολλές φορές για πολιτικούς λόγους, φτάνοντας μέχρι και τις οικογένειες των ανθρώπων που βρίσκονται στην πολιτική. Διαχωρίζω την κριτική ‒αυτονόητη και απαραίτητη‒ προς έναν πολιτικό, αλλά η στοχοποίηση συζύγου και παιδιών δεν είναι πολιτική, αλλά η εύκολη λύση όταν δεν υπάρχουν καλύτερα επιχειρήματα. Είχα πληγωθεί όταν διάβασα πράγματα για τα παιδιά μου. Για εμένα, λιγότερο. Είμαστε όλοι άνθρωποι, ακόμη και όσοι βρίσκονται στα φώτα της δημοσιότητας. Σαφώς και δεν είμαι ελεύθερη, δεν μπορώ να χορέψω ή να τραγουδήσω ελεύθερα, γιατί κάποιο κινητό θα σηκωθεί. Δεν ήμουν ελεύθερη ούτε στο παρελθόν, καθώς μεγάλωσα όλα αυτά τα χρόνια με την αίσθηση ότι πάντα κάποιος με παρατηρεί… Μπαίνω σε ασανσέρ με κάποιον άλλον και πολλές φορές, ακόμη και τώρα, μετά τόσα χρόνια, νιώθω άβολα (γέλια) ή σηκώνομαι να φύγω από την παραλία και γυρίζουν κεφάλια να δουν αν έχω κυτταρίτιδα, αν είμαι λεπτή, αν έβαλα κιλά, οτιδήποτε… Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τις απομονωμένες παραλίες (γέλια). Είναι μεγάλος αγώνας να μη ζεις μέσα από τα βλέμματα και τις “προσδοκίες” των άλλων».
Ο ΒΑΣΙΛΗΣ
«Ο Βασίλης με έκανε να αναθεωρήσω πολλά. Μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, και αυτό είναι η βάση της σχέσης μας. Ο κόσμος γνωρίζει τον δημόσιο άνθρωπο. Εγώ γνωρίζω τον σύντροφο, τον τρυφερό πατέρα, τον φίλο. Είναι βαθιά αφοσιωμένος στην οικογένεια, με έντονη αίσθηση ευθύνης και μια ευαισθησία που σπάνια αφήνει να φανεί δημόσια. Δεν εγκαταλείπει ποτέ τους ανθρώπους του, και αυτό είναι ίσως το χαρακτηριστικό που θαυμάζω περισσότερο σε εκείνον. Μας αρέσει πολύ να είμαστε στο σπίτι μας. Δεν είμαστε άνθρωποι των συνεχών εξόδων· αντίθετα, απολαμβάνουμε τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Και μεταξύ μας, όταν ακυρώνεται μία έξοδος, συνήθως είμαστε οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι! (γέλια) Βέβαια, δεν συμφωνούμε σε όλα ‒ και αυτό είναι μάλλον το πιο υγιές. Έχουμε διαφορετικά γούστα, ακόμη και στη μουσική που ακούμε στο αυτοκίνητο. Κάθε διαδρομή είναι μια μικρή διαπραγμάτευση… αλλά τελικά, πάντα βρίσκουμε τον ρυθμό μας…» (γέλια)
Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
Τα δύο τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει το vidcast VOX στο Jenny.gr, το “Haute Grecians” που συμπληρώνει εννέα χρόνια και το «Είμαι εδώ για σένα», που πραγματοποιήθηκε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. «Είναι διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας ανάγκης: να δημιουργώ με την ομάδα μου χώρους, όπου οι άνθρωποι μπορούν να εμπνευστούν, να συνδεθούν και να μοιραστούν ιστορίες που έχουν αξία. Το VOX γεννήθηκε από την επιθυμία να ακούσουμε ανθρώπους πέρα από την εικόνα τους. Να αφήσουμε στην άκρη τους τίτλους και να αναδείξουμε τις εμπειρίες, τις διαδρομές, τις σκέψεις τους. Το “Haute Grecians” ξεκίνησε από την αγάπη μου για την ελληνική δημιουργία. Θέλαμε να αναδείξουμε το ταλέντο των Ελλήνων σχεδιαστών, να αποδείξουμε ότι η δημιουργικότητα στην Ελλάδα μπορεί να σταθεί με αυτοπεποίθηση δίπλα σε οτιδήποτε διεθνές. Το πιο όμορφο, όμως, είναι ότι από την πρώτη στιγμή η μόδα έγινε αφορμή για προσφορά, στηρίζοντας κάθε χρόνο έναν σημαντικό κοινωνικό σκοπό. Αυτό δίνει πραγματικό νόημα στον θεσμό. Το “Είμαι εδώ για σένα” είναι ίσως το πιο προσωπικό μου εγχείρημα. Ξεκίνησε από την πεποίθηση ότι όλοι χρειαζόμαστε, κάποια στιγμή στη ζωή μας, έναν άνθρωπο που θα μας πει ότι είναι εκεί για μας. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις, ανοίγουμε συζητήσεις για θέματα που μας αφορούν όλους, χωρίς φόβο, χωρίς στερεότυπα και χωρίς την ανάγκη να δείχνουμε ότι είμαστε πάντα δυνατοί. Αν υπάρχει κάτι που ενώνει όλα όσα κάνω, είναι η ουσιαστική σύνδεση με τον κόσμο. Αν μέσα από μια συζήτηση, μια εκδήλωση ή μια πρωτοβουλία, ένας άνθρωπος φύγει με μια νέα σκέψη, μια μικρή ελπίδα ή μια αίσθηση ότι δεν είναι μόνος, τότε νιώθουμε ότι άξιζε η προσπάθεια».
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ
MAKE UP & HAIR ΣΟΦΙΑ ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΟΥ (THIS IS NOT ANOTHER AGENCY)
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026
