Είναι εντυπωσιακό το πώς τα τελευταία χρόνια η πλατεία Μαβίλη έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο ανερχόμενα, must-go σημεία του κέντρου. Λίγο πιο πάνω από την πολύβουη Εγνατία και σε κοντινή απόσταση από τον σταθμό του μετρό «Πλατεία Δημοκρατίας», το μικρό αυτό κομμάτι της πόλης επαναπροσδιορίζει με γοργούς ρυθμούς την ταυτότητά του, αποκτώντας έναν πιο δημιουργικό και artsy χαρακτήρα. Μια γειτονιά που πλέον συγκεντρώνει από γκαλερί μέχρι concept stores και νέα urban στέκια που συνθέτουν ένα σύγχρονο σκηνικό γεμάτο ζωντάνια. Και μέσα σε αυτό το συνεχώς εξελισσόμενο αστικό περιβάλλον, ξεχωρίζουν χώροι που κουβαλούν την προσωπικότητα και την ενέργεια των ιδιοκτητών τους, όπως το σπίτι του Χρήστου Κρανιώτη, ο οποίος ζει στην περιοχή εδώ και τέσσερα χρόνια και πια δεν την αλλάζει με καμία άλλη.
Μεγαλωμένος στο Μεσολόγγι, αποκαλεί τη Θεσσαλονίκη σπίτι του από το 2001. Αν και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., γρήγορα τον κέρδισε ο Τύπος, χτίζοντας σταδιακά τη σχέση του με τον γραπτό λόγο, περνώντας -μεταξύ άλλων- και από το GLOW περίπου είκοσι χρόνια πριν. Παράλληλα, συνεργάστηκε με φορείς και οργανισμούς πολιτισμού και επικοινωνίας, το 2011 έγινε co-founder του εργαστηρίου τέχνης και δημιουργικής γραφής Kristiboni, ενώ στην πορεία εξέδωσε το παιδικό παραμύθι «Το Τσίρκο της Ευρώπης», αλλά και εικαστικά-φωτογραφικά λευκώματα. Η φωτογραφία αποτελεί αγαπημένο του πεδίο (η δουλειά του έχει βραβευτεί στο Φεστιβάλ Φωτογραφίας του Κάπρι), στο οποίο επιστρέφει διαρκώς, καταγράφοντας τον κόσμο με μια προσωπική ματιά.
Όλοι αυτοί οι «κόσμοι» του Χρήστου συναντιούνται στο γεμάτο τέχνη διαμέρισμά του, όπου νιώθει πιο ελεύθερος από οπουδήποτε αλλού. Ένας χώρος που δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί στιγμές αξεπέραστες στον χρόνο. Εκεί όπου η καθημερινότητά του κυλά με τα όμορφα και τα απρόβλεπτά της: Έρωτες, άγχη, νέες ιδέες, δημιουργικά projects, χαλάρωση, parties, συζητήσεις γύρω από ένα τραπέζι ή μια ιστορία που ο ίδιος αφηγείται μπροστά στα αμέτρητα κάδρα του. Επί χρόνια ζούσε στο Ωραιόκαστρο, σε ένα τελείως διαφορετικό σπίτι δίπλα στο δάσος. Βλέποντας, όμως, τις προοπτικές του τωρινού διαμερίσματός του, δεν άργησε να πει το «ναι» και να ξεκινήσει τη νέα του ζωή εδώ: μια πολυκατοικία χτισμένη τη δεκαετία του '70, τη vintage ατμόσφαιρα της οποίας επέλεξε να διατηρήσει, χωρίς ωστόσο να πάει κόντρα στην αδυναμία του για οτιδήποτε μοντέρνο. Έτσι, λοιπόν, κάθε τετραγωνικό διαμορφώθηκε σχεδόν από την αρχή, αποτυπώνοντας την ανήσυχη προσωπικότητά του και τον πολύχρωμη αισθητική του.
Τα ξύλινα κουφώματα, οι καμάρες στον διάδρομο, τα πλακάκια στην κουζίνα και το μωσαϊκό στο μπαλκόνι αποτελούν στοιχεία που μαρτυρούν τις δεκαετίες που «κουβαλά» η κατοικία. Από εκεί κι έπειτα -και αφού απομάκρυνε οτιδήποτε περιττό προϋπήρχε και δε συμβάδιζε με το δικό του γούστο-, ξεκίνησε να προσθέτει προσωπικά του αντικείμενα, έργα τέχνης, στοίβες βιβλίων και περιοδικών, coffee table books και προσεκτικά επιλεγμένα design objects που καθόρισαν τη σύγχρονη αισθητική του χώρου. Τα χρώματα, φυσικά, έχουν την τιμητική τους -από τα gallery walls που κλέβουν τις εντυπώσεις σε κάθε δωμάτιο μέχρι τα ιδιαίτερα πολύπριζα του σουηδικού design studio AVOLT που αποδεικνύουν πως η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά- με ένα από τα πιο αγαπημένα του να είναι το πράσινο, και όχι τυχαία, καθώς λένε πως ενισχύει τη δημιουργικότητα, που στην περίπτωση του Χρήστου είναι ανεξάντλητη. Ίσως αυτό το χρώμα να φανερώνει και το πάθος του για τα φυτά, καθώς με απόλυτη σιγουριά λέει: «Η παρουσία τους στον χώρο είναι ζωτικής σημασίας για εμένα. Με βοηθά στη διαδικασία της δουλειάς μου ή απλώς απολαμβάνω να τα βλέπω όσο χαλαρώνω με φίλους. Γενικότερα, πιστεύω ότι το πράσινο πλημμυρίζει τον χώρο με θετική ενέργεια».
Κάθε κομμάτι φέρει την υπογραφή θρυλικών εκπροσώπων του design: από τη δερμάτινη καρέκλα της Patricia Urquiola για τη Moroso στην τραπεζαρία και την εμβληματική καρέκλα των Charles & Ray Eames για τη Vitra στο σαλόνι, μέχρι τα φωτιστικά του σπουδαίου Ιταλού αρχιτέκτονα Achille Castiglioni, που -πέρα από μια μοντέρνα πινελιά- δημιουργούν γωνίες με ζεστασιά. Στον διάδρομο, το neon φως προσδίδει έναν παιχνιδιάρικο χαρακτήρα και όλα τα στοιχεία μαζί συνθέτουν έναν χώρο φωτεινό, αυθεντικό και ταυτόχρονα οικείο, με τρόπο που εμπνέει.
«Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τέχνη, θέλω να βλέπω πολλές εικόνες. Αγαπώ, επίσης, το φως, γι' αυτό και σπάνια κλείνω τα παντζούρια.»
Οι πρώτες καλοκαιρινές ημέρες τον βρίσκουν είτε στο μπαλκόνι μαζί με τα χαρακτικά -με τα οποία ασχολείται τελευταία- και τον espresso του είτε στον πιο ξεχωριστό χώρο για εκείνον, το γραφείο-τραπεζαρία. Εκεί, υποδέχεται φίλους, σχεδιάζει, αλλάζει τη θέση των έργων του, ονειρεύεται, περνά τις περισσότερες ώρες του χωρίς καν να το καταλάβει. Αυτή η περίοδος για τον Χρήστο χαρακτηρίζεται από ένα «δημιουργικό τρέξιμο», μιας και έχουν ξεκινήσει τα θερινά τμήματα του Kristiboni. Είναι το 15ο καλοκαίρι που μαζί με τον συνιδρυτή του εργαστηρίου, Γιάννη Παλατζίδη, δίνουν εκεί ραντεβού με μικρούς και μεγάλους για τις καθιερωμένες καλλιτεχνικές συναντήσεις τους.
A quick Q&A with the owner
Ποια είναι η αγαπημένη σου γωνία μέσα στο σπίτι;
Εξαρτάται... Αν μαγειρεύω για φίλους, είναι η κουζίνα. Αν είμαι με τον άνθρωπό μου, η κρεβατοκάμαρα. Τα καλοκαίρια, με τον ανιψιό μου στο μπαλκόνι. Ωστόσο, το γραφείο όπου γράφω, σχεδιάζω και οργανώνω τη δουλειά μου είναι ο πιο προσωπικός μου χώρος. Δεν ξέρω αν είναι η αγαπημένη μου γωνία, αλλά είναι το δωμάτιο που περνάω περισσότερο χρόνο με μένα.
Σε μια υποτιθέμενη έκτακτη ανάγκη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου;
Τίποτα. Όπου φύγει φύγει! Αλλά αν έπρεπε να πάρω κάτι οπωσδήποτε, θα έλεγα τους σκληρούς δίσκους που έχω αποθηκευμένες τις δουλειές μου, ίσως και κάποια έργα τέχνης που έχω αδυναμία.
Τι παίζει στα ηχεία σου όταν βρίσκεσαι εδώ;
Είναι ευρύτατο το μουσικό γούστο μου. Μπορεί να με ακούσεις να σιγοτραγουδάω στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου ή να ψάχνω τραγούδια των Pink Floyd και το αμέσως επόμενο λεπτό να χορεύω το «Υποφέρω» της Βανδή και το "Bangaranga" της Βουλγαρίας από την Eurovision. Έχει να κάνει με τη στιγμή, με τη διάθεση, με την παρέα.
Ποιο είναι το πιο ακριβό και αντίστοιχα το πιο οικονομικό αντικείμενο που έχεις;
Οικονομικά είναι τα χρηστικά αντικείμενα για τη φροντίδα των φυτών μου. Έχω καταλάβει πως ό,τι είναι εκτεθειμένο κάτω από τον ελληνικό ήλιο δεν επιβιώνει πολύ, οπότε δεν επενδύω πολλά. Τώρα για το ακριβό, δεν ξέρω. Αν ξεχώριζα ένα έπιπλο, θα έλεγα ένα σετ πολυθρόνες "Fjord" της Patricia Urquoila για τη Moroso.
Μια στιγμή που θα θυμάσαι πάντα σε αυτόν τον καναπέ;
Όλες οι στιγμές με το σκυλάκο μου, τον Σπύρο, που τον έχω χάσει και μου λείπει πολύ.
Ένα τεράστιο σπίτι μόνος σου vs. ένα δωμάτιο μόλις 30 τ.μ. με την τέλεια παρέα. Τι επιλέγεις;
Ένα δωμάτιο 30 τ.μ. ασυζητητί! Ζούσα για χρόνια στο Ωραιόκαστρο, σε αρκετά μεγάλο σπίτι και επέλεξα να έρθω στο κέντρο γιατί ένιωθα καταπιεσμένος. Την ποιότητα ζωής για μένα δεν την κάνουν τα τετραγωνικά αλλά η αμεσότητα στην επαφή με τα αγαπημένα πρόσωπα.
Τι βρίσκεται τώρα στη wish list σου και θέλεις οπωσδήποτε να αποκτήσεις;
Το εμβληματικό σκαμπό "Sella" του Castiglioni από Zanotta.
Τι σημαίνει σπίτι τελικά για σένα;
Χίλια πράγματα... Ελευθερία κινήσεων. Κουβέντες, παιχνίδια, φαγοπότια με τα οικεία πλάσματα. Δημιουργία και συγκέντρωση. Έρωτας και φίλοι. Μοναχικότητα και συντροφικότητα. Πολλά και ωραία.
Φωτογραφίες & βίντεο: Χριστίνα Δημητριάδου
