Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, δεν φανταζόταν ότι θα κατέληγε στο θέατρο. Σπούδαζε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο, όταν μια σχεδόν τυχαία συμμετοχή σε μια φοιτητική θεατρική ομάδα άλλαξε την πορεία του. Το 2004, μαζί με την Αγγελική Παπούλια και τον Γιώργο Βαλαή, δημιούργησαν την Blitz Theatre Group, μία από τις πιο ξεχωριστές και εξωστρεφείς θεατρικές ομάδες της γενιάς τους, με δεκαπέντε χρόνια δημιουργικής παρουσίας και διεθνή διαδρομή. Από τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου μέχρι το “Beachcomber” του Αριστοτέλη Μαραγκού και το πρόσφατο “Hold On to Me” της Μυρσίνης Αριστείδου, ο Χρήστος Πασσαλής έχει διαμορφώσει μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική παρουσία, ενώ με την «Πόλη και την Πόλη», σε συνσκηνοθεσία με τον Σύλλα Τζουμέρκα, και την πρώτη προσωπική του ταινία, «Ησυχία 6-9», έχει περάσει και πίσω από την κάμερα. Σήμερα ετοιμάζει το φιλμ «Εσωτερική Ταϊτή», χωρίς να δείχνει ιδιαίτερα πρόθυμος να επαναπαυθεί σε όσα έχει ήδη κάνει.
H παιδική και εφηβική μου ηλικία ήταν τελείως νορμάλ, αλλά ταυτόχρονα κυριαρχούνταν και από τελείως σκοτεινές εποχές. Ο μόνος τρόπος που επινόησα για να αντισταθώ σε αυτό το σκοτάδι και στη μόνιμη συννεφιά της πόλης ήταν το να διαβάζω και να ακούω ραδιόφωνο. Η λογοτεχνία και η μουσική με έσωσαν και διαμόρφωσαν τις μεθόδους απόδρασης από την πραγματικότητα.
Δεν ήταν ποτέ όνειρό μου να ασχοληθώ με το θέατρο. Αδιαφορούσα. Δύο συμφοιτητές μου, ο Μανώλης από τη Μυτιλήνη και ο Χάρης από τη Θεσσαλονίκη, είχαν την ιδέα να γραφτούμε στη θεατρική ομάδα φοιτητών φιλολογίας, για να μην πεθάνουμε από την πλήξη στο Πολυτεχνείο όπου φοιτούσαμε. Δεν θυμάμαι να τρελαίνομαι με την ιδέα. Ανεβάσαμε το «Όνειρο» του Σαίξπηρ. Και ήταν μια πολύ αινιγματική εμπειρία.
Τα τρία πεδία με τα οποία ασχολούμαι είναι διαφορετικές λειτουργίες και διαφορετικοί τρόποι έκφρασης. Η υποκριτική στο σινεμά (στο θέατρο σχεδόν δεν παίζω πια) είναι τρομερά ευχάριστη διαδικασία. Είναι ένας πολύ ουσιαστικός τρόπος ανταλλαγής και είναι ένας πολύ έξυπνος τρόπος πλαγιοσκόπησης της καθημερινότητας και της λογικής. Η σκηνοθεσία και η συγγραφή είναι πιο βαριές και ανθυγιεινές διαδικασίες, απαιτούν ολοκληρωτική αφοσίωση και εμμονή. Συχνά είναι δυσάρεστες και θα προτιμούσα να είχα πάρει άλλη κατεύθυνση στη ζωή. Έπειτα, είναι και η γνώμη των άλλων, που όσο και να διατείνεται κανείς ότι αδιαφορεί, είναι συχνά βασανιστική και πικρή. Σε κάθε περίπτωση, ο κόπος είναι μεγάλος και πολλές φορές αναρωτιέμαι προς τι και ποιον αφορά πραγματικά. Αλλά συνεχίζω, γιατί είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλές περιπέτειες μπροστά.
Στην ταινία “Hold On to Me” είχα τη χαρά να συναντήσω την εκπληκτική πρωταγωνίστρια Μαρία Πέτροβα, που τότε ήταν 10 χρόνων. Δεν δούλεψα όπως δουλεύω συνήθως. Το μόνο που προσπάθησα είναι να είμαι παρών και ζωντανός στη διάρκεια της λήψης δίπλα σε ένα μικρό παιδί που σχεδόν δεν με συμπαθούσε. Η ταινία ακολουθεί τόσο την ιστορία του πατέρα και της κόρης όσο και την πορεία προσέγγισης μεταξύ της Μαρίας και εμού. Ήταν συναρπαστικά.
Το φιλμ “Beachcomber” του Αριστοτέλη Μαραγκού είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Δείχνει με ποιητικό τρόπο την τοξικότητα της πατριαρχίας πάνω στους ίδιους τους άντρες. Αυτό που με συγκίνησε ιδιαίτερα και εξακολουθεί να με συγκινεί είναι ότι η ταινία παραδέχεται με άπειρη κατανόηση την ήττα του ήρωα. Οι ήρωες στην ταινία αποτυγχάνουν, κι αυτό αντιμετωπίζεται με πικρία αλλά και γλυκύτητα. Συχνά αποδεικνυόμαστε κατώτεροι των περιστάσεων. Και είναι οκ αυτό. Υπάρχει μια γενναιοδωρία εδώ που δεν βρίσκει κανείς εύκολα.
Είναι μεγάλη συζήτηση η ταινία «Εσωτερική Ταϊτή» που ετοιμάζω. Είναι ένα σενάριο που έχω στην καρδιά μου. Δεν υπάρχει χώρος να επεκταθώ. Θα πω μόνο ότι με νοιάζει τελευταία η έντονη αίσθηση αδυναμίας που έχουμε ως πολίτες του κόσμου να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Μαθαίνουμε καθημερινά νέες τραγωδίες, νέες χυδαιότητες και αυτός ο όγκος πληροφορίας αυξάνει την αίσθηση ότι ως πολίτες είμαστε ανίκανοι να κάνουμε οτιδήποτε. Αυτό δεν ισχύει. Η ταινία αυτή μιλάει για μια μεγάλη ομάδα νέων που αποφασίζουν να δράσουν και να αλλάξουν την Ιστορία. Είναι πάντως μια εποχή πόλωσης και παραδόξως χαίρομαι γι’ αυτό. Η πόλωση σε αναγκάζει να πάρεις επιτέλους θέση και να εκτεθείς.
Δεν έχω καθημερινότητα. Νομίζω ότι συνέχεια εργάζομαι. Το βρίσκω κωμικό πλέον, αλλά όχι κακό.
Η Blitz Theatre Group που είχαμε δημιουργήσει ήταν μια απόλυτη περιπέτεια που με διαμόρφωσε. Κράτησε δεκαπέντε σημαντικά χρόνια και μου έμαθε πράγματα που ούτε ο ίδιος μπορώ να κατονομάσω. Όταν βλέπεις τον κόσμο δίπλα σε ανθρώπους που εκτιμάς, τον βλέπεις με τα μάτια πολλαπλασιασμένα. Αυξάνεται η εξυπνάδα σου, οι ικανότητές σου, η ψυχική σου δύναμη. Πάντα τη διαφορά την κάνουν οι ομάδες.
Πιστεύω οπωσδήποτε στην αρετή της επανόρθωσης ή έστω στην απόπειρα επανόρθωσης στις ανθρώπινες σχέσεις και ειδικά όταν μιλάμε για πράξεις που οι άνθρωποι δεν τις έκαναν όταν έπρεπε, καταστάσεις για τις οποίες η ταινία “Hold On to Me” μιλάει. Σε τελική ανάλυση και για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι θεραπεύεται κάτι, όλοι καταστρέφονται έτσι ή αλλιώς, αλλά οι δεύτερες και οι τρίτες ευκαιρίες είναι σημαντικές. Όπως και η αξία της συγχώρεσης. Και της αγάπης.
Στην πορεία μου μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει όλα, εγώ, η δουλειά, η κοινωνία, ο πλανήτης. Όλα τα κάνουμε για να βρούμε τη φωνή μας. Αυτή η αναζήτηση δεν έχει τέλος, αλλά είναι από τις λίγες αναζητήσεις στη ζωή ή στην Tέχνη που αξίζουν τον κόπο. Να βρει κανείς τη φωνή του, να πει αυτό που θέλει με τον τρόπο που θέλει και προς αυτούς που θέλει. Όταν κάποιες φορές το έχω επιτύχει, είμαι πολύ κοντά στην ευτυχία, έστω και για λίγο.
Στις ιστορίες που επιλέγω να αφηγηθώ με νοιάζει η αίσθηση του επείγοντος και η έννοια της καινοτομίας. Το πρώτο άπτεται του πολιτικού/ηθικού, το δεύτερο του αισθητικού. Με νοιάζει η τόλμη και το ρίσκο και λυπάμαι διότι το βλέπω όλο και λιγότερο. Οι εξαιρέσεις λάμπουν κάθε χρόνο και ξεχωρίζουν αφού το κοινό τις αναγνωρίζει πλέον. Παρόλο που αρέσκεται στις ανοησίες του binge- watching. Είμαι ένας από αυτούς, btw.
