Ένα θρυλικό βενετσιάνικο παλάτι του 15ου αιώνα άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του ως ξενοδοχείο, μετά από σχεδόν έξι αιώνες. Το Orient Express Venezia, στο Palazzo Donà Giovannelli, αναγεννήθηκε ως ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα, έργο που υπογράφει η Aline Asmar d’Amman, γνωστή για την ικανότητά της να υφαίνει την αρχιτεκτονική κληρονομιά με τη σύγχρονη καλλιτεχνική έκφραση. Φωλιασμένο στον ήρεμο ρυθμό του Cannaregio, εκεί όπου δύο κανάλια διασταυρώνονται κατά μήκος του Rio di Noale, γίνεται το σκηνικό όπου η ιστορία, η σύγχρονη Τέχνη και το θρυλικό πνεύμα της φιλοξενίας της Orient Express συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία. Η Aline Asmar d’Amman μοιράζεται μαζί μας σκέψεις από το οκταετές αυτό δημιουργικό ταξίδι.
Την πρώτη φορά που μπήκα στο Palazzo Donà Giovannelli, μαγεύτηκα αμέσως από τα χρώματα στους τοίχους και τις επιφάνειές του. Παρατηρώντας αυτές τις πατίνες, σμιλεμένες από τους αιώνες, βρέθηκα να σκέφτομαι τα γραπτά του Ruskin και του Brodsky, και τη Βενετία ως μια πόλη που κουβαλά τη μνήμη του χρόνου.
Η ιδέα του “Lost Colors of Venice” διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο προσέγγισα αυτήν την ανακαίνιση. Τα χρώματα που κυριαρχούσαν τον 16ο αιώνα έγιναν ο θησαυρός και η έμπνευσή μου, καθοδηγώντας τα πάντα: από τις επιλογές πέτρας και μαρμάρου έως τα μεταξωτά moiré υφάσματα που ντύνουν τους τοίχους.
Η αναφορά στην αναζήτηση της ομορφιάς από όλους τους πολιτισμούς ήταν η κεντρική ιδέα. Σκέφτομαι συχνά πόσο βαθιά έχει επηρεάσει η ελληνική ομορφιά τις μυθολογικές φιγούρες που μας περιβάλλουν, και φέρνω στο μυαλό μου τη φράση του Karl Lagerfeld: «Οι Έλληνες τα εφηύραν όλα. Ό,τι ακολούθησε δεν είναι παρά μια επανερμηνεία για να ταιριάξει καλύτερα».
Φαντάστηκα τη μεταμόρφωση του Orient Express Venezia Palazzo Donà Giovannelli σαν μια θεατρική διαδρομή αποκαλύψεων, έναν φόρο τιμής στα μυστήρια της Βενετίας και στο αρχιτεκτονικό θαύμα αυτού του ιστορικού palazzo.
Με αυτό το έργο ήθελα να μιλήσω για την κληρονομιά ως έναν διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Από βαθύ σεβασμό προς την ιστορία του, κάθε αυθεντική λεπτομέρεια -από τις περίτεχνες τοιχογραφίες έως τα επιμέρους ψηφιδωτά στοιχεία- αποκαταστάθηκε με ακρίβεια.
Κατά τη διάρκεια της οκταετούς διαδικασίας, αποκαλύφθηκαν κρυμμένα στρώματα Ιστορίας, τα οποία ενσωματώθηκαν στη διαρκώς εξελισσόμενη αφήγηση του χώρου. Τα στοιχεία αυτά αποκτούν πλέον νέα ζωή αποπνέοντας φαντασία και διαχρονική κομψότητα.
Το έργο, η τόλμη και ο τρόπος με τον οποίο ο αρχιτέκτονας Gian Battista Meduna ανακαίνισε τον 19ο αιώνα για πρώτη φορά το παλάτι που υπήρξε κατοικία ευγενών οικογενειών από τον 15ο αιώνα, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για μένα. Η πρόθεσή του δεν ήταν να αναπαραγάγει ή να διαγράψει το παρελθόν, αλλά να το επεκτείνει, να αποκαλύψει ό,τι ήδη υπήρχε και να του επιτρέψει να εξελιχθεί. Αυτό προσπάθησα να κάνω κι εγώ.
Στόχος μου ήταν να διατηρηθεί η ψυχή του οικήματος ακέραιη, ώστε ο επισκέπτης να αισθάνεται πως εισέρχεται σε μια ζωντανή κατοικία.
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν το ισόγειο, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το lobby, όπου υπήρχε κάποτε μια ανοιχτή αυλή. Ήθελα να μεταφέρω αυτήν την αίσθηση φιλοξενίας στο παρόν. Έτσι, δημιούργησα έναν αρχιτεκτονικό «όγκο» σαν μεγαλοπρεπή βιβλιοθήκη μέσα σε αρχοντικό - έναν χώρο μέσα στον χώρο.
Σε αυτό το έργο, έχω εμπνευστεί από τη Βενετία ως πύλη ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Για μένα είναι ένας τόπος όπου οι πολιτισμοί και οι ιστορίες συναντώνται συνεχώς και αντανακλούν ο ένας τον άλλον.
Γεννημένη η ίδια στη Βηρυτό, αισθάνομαι μια πολύ προσωπική σύνδεση με τη διττή κουλτούρα που φέρει η Βενετία, καθώς αναγνωρίζω πολλές αντιστοιχίες ανάμεσα στη βενετσιάνικη αρχιτεκτονική και τη δική μου πολιτισμική κληρονομιά.
Η αγαπημένη μου γωνιά του ξενοδοχείου για έναν καφέ ή ένα ποτό στο τέλος της ημέρας είναι ο κήπος. Εκεί θα μπορούσα να περνάω ώρες κοιτάζοντας το εντυπωσιακό γλυπτό του Δαυίδ από μάρμαρο Carrara, έργο του 19ου αιώνα, που κάποτε ανήκε σε ρωμαϊκή έπαυλη. Το ανακάλυψα αργότερα σε έναν από τους πιο exclusive αντικέρ της Γαλλίας, το διεκδίκησα με πάθος και κατάφερα να το αποκτήσω, πεπεισμένη ότι ανήκε στο Palazzo Donà Giovannelli. Σήμερα επιστρέφει στην Ιταλία, χαρίζοντας στον κήπο μια σχεδόν παιχνιδιάρικη παρουσία.
Το τραγούδι “J’Adore Venise” της Loredana Bertè θα ακουγόταν στο Wagon Bar, έτσι όπως απαθανατίστηκε στη ρομαντική σκηνή του “Call Me by Your Name” του Luca Guadagnino. Οι λέξεις και ο ρυθμός του τραγουδιού αποτυπώνουν τη γοητεία και τη χαρά που νιώθω όταν διασχίζω τους χώρους του, ειδικά σε αυτό το κρυμμένο speakeasy διαμάντι του χώρου.
Κι αν το Orient Express Venezia ήταν άρωμα, θα μύριζε ένα μείγμα από γιασεμί, δέρμα και ζεστό κεχριμπάρι, εγκλωβισμένο μέσα στην πολύτιμη μορφή ενός Art Deco μπουκαλιού.
Κεντρική φωτογραφία: Aline Asmar d’Amman (αριστερά) & Το lobby, άλλοτε ανοιχτή αυλή, μεταμορφώθηκε σε μεγαλοπρεπές σαλόνι, όπου ένας εντυπωσιακός πολυέλαιος Murano σε χρυσές αποχρώσεις «αιωρείται» πάνω από τους βελούδινους καναπέδες (δεξιά).
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ GIULIO GHIRARDI
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2026
