Η Casa Ballena στη Μαδρίτη μοιάζει να έχει τη δική της interior παλίρροια

Κι όμως, ένα σπίτι δεν χρειάζεται να βρίσκεται κοντά στη θάλασσα για να αποκτήσει ναυτικό χαρακτήρα. Στη Μαδρίτη, η Casa Ballena του Bardo Arquitectura μοιάζει να έχει βγει από τον βυθό και να έχει μεταφέρει στο εσωτερικό της την αίσθηση ενός πλοίου, ενός υποβρυχίου ή ακόμη και του εσωτερικού μιας φάλαινας. Η κατοικία των 340 τ.μ. σχεδιάστηκε από τον Emiliano Domingo για μια οικογένεια με δύο παιδιά, με αφετηρία την αγάπη της ιδιοκτήτριας για την αισθητική των πλοίων. Η αναφορά, ωστόσο, δεν μεταφράστηκε σε ένα κυριολεκτικό maritime décor, αλλά σε μια ολόκληρη αρχιτεκτονική γλώσσα.

Η οροφή έγινε η ραχοκοκαλιά του σπιτιού

Η αρχική κατοικία ήταν ένα ιδιαίτερο ρετιρέ. Αντί να εξομαλύνει τις ανομοιομορφίες που προϋπήρχαν, ο Emiliano Domingo τις έκανε βασικό πλεονέκτημα του project. Η κάτοψη περιστράφηκε κατά 45 μοίρες, δημιουργώντας μια νέα σχέση ανάμεσα στα επίπεδα και επιτρέποντας την προσθήκη ενός δεύτερου επιπέδου. Πάνω στον αρχικό σκελετό προστέθηκε μια νέα μεταλλική επιφάνεια από κυματοειδή λαμαρίνα. Οι κυματισμοί της συνεχίζονται σε όλο το σπίτι και δίνουν στην οροφή την εικόνα μιας τεράστιας οργανικής ραχοκοκαλιάς. Είναι ίσως το στοιχείο που κάνει την κατοικία να θυμίζει περισσότερο έναν ζωντανό οργανισμό παρά ένα συμβατικό σπίτι.

Το ναυτικό στοιχείο χωρίς θεματική διακόσμηση

Η ιδέα της θάλασσας βρίσκεται παντού, αλλά ποτέ με τον προφανή τρόπο. Το μέταλλο, οι εμφανείς ενώσεις, οι καμπύλες, οι τοξωτές πόρτες και τα ενσωματωμένα έπιπλα παραπέμπουν περισσότερο στην κατασκευή ενός σκάφους παρά σε ένα interior με θαλασσινά μοτίβα. Η γεωμετρία γίνεται το βασικό εργαλείο του Bardo Arquitectura και επαναλαμβάνεται από τα μεγάλα αρχιτεκτονικά στοιχεία μέχρι τους μηχανισμούς, τα πόμολα και τα τελειώματα. Η συγκεκριμένη προσέγγιση επιτρέπει στην κατοικία να έχει χαρακτήρα χωρίς να καταφεύγει σε εύκολες αναφορές. Το αποτέλεσμα είναι περισσότερο ένα ονειρικό, ελαφρώς surreal σπίτι παρά μια κυριολεκτική «ναυτική» κατοικία.

Ένα σαλόνι γεμάτο design icons

Στο καθιστικό, ο modular καναπές του Mario Bellini αποτελεί τη βάση μιας σύνθεσης με έντονο συλλεκτικό χαρακτήρα. Δίπλα του βρίσκονται οι Jagged Chairs της Caliper από αλουμίνιο και δέρμα, μια βελούδινη πολυθρόνα της Cassina και η Fish Design βοηθητική επιφάνεια του Gaetano Pesce. Ένα ακόμη coffee table της IKB191 συνδυάζει διαφορετικά μάρμαρα στη βάση του.

Τα έργα τέχνης και τα vintage αντικείμενα προσθέτουν μια πιο προσωπική διάσταση. Μια σύνθεση με γυαλί Murano, κεραμικά και sculptural φωτιστικά συνυπάρχει με έργα της BENKA και της Antonia Ferrer, ενώ ένα αφγανικό μάλλινο χαλί μαλακώνει τη γεωμετρία του χώρου.

Το χρώμα αλλάζει την κλίμακα

Παρότι η κυματοειδής οροφή θα μπορούσε εύκολα να κάνει το σπίτι να μοιάζει ακόμη μεγαλύτερο και πιο απρόσωπο, το χρώμα λειτουργεί ως αντίβαρο. Οι διαφορετικές αποχρώσεις στην οροφή συνδυάζονται με τους τόνους του τσιμέντου στα δάπεδα και δημιουργούν διακριτές ζώνες μέσα στην ενιαία κατοικία. Η κουζίνα κινείται επίσης σε μία έντονη χρωματική παλέτα, με τη μπλε νησίδα να γίνεται κεντρικό σημείο του χώρου. Στο μπάνιο, οι αποχρώσεις του μπλε και του σομόν δημιουργούν μια πιο playful ατμόσφαιρα, ενώ στο master υπνοδωμάτιο το πράσινο στην οροφή πλαισιώνει τη λευκή ανεξάρτητη μπανιέρα.

Μια κατοικία που συνεχίζει να εξελίσσεται

Η γεωμετρία δεν σταματά στην αρχιτεκτονική. Οι καμπύλες επανεμφανίζονται στα ανοίγματα, στα έπιπλα, στα ενσωματωμένα στοιχεία και στις λεπτομέρειες που συνδέουν τοίχους και οροφές. Ακόμη και η σκάλα προς τη νέα στάθμη μοιάζει περισσότερο με sculptural αντικείμενο παρά με μία απλή λειτουργική κατασκευή. Στα υπνοδωμάτια, η ένταση χαμηλώνει χωρίς να εξαφανίζεται. Vintage κομμάτια, έργα τέχνης, φυσικά υλικά και χρωματιστές λεπτομέρειες δημιουργούν πιο ήσυχους χώρους, ενώ το φυσικό φως αναδεικνύει τις διαφορετικές υφές.

Η Casa Ballena αποδεικνύει πως μια αναφορά μπορεί να γίνει πολύ πιο ενδιαφέρουσα όταν δεν ακολουθείται κατά γράμμα. Η θάλασσα δεν εμφανίζεται μέσα από κοχύλια, μπλε ρίγες ή ναυτικά σύμβολα, αλλά μέσα από την κίνηση, τις καμπύλες, το μέταλλο και την αίσθηση ενός προστατευμένου κελύφους, δημιουργώντας έτσι ένα σπίτι στη Μαδρίτη που μοιάζει να έχει τη δική του εσωτερική παλίρροια.