Στις μέρες μας, η αξία της δεξιοτεχνίας στην Ελλάδα ξεπερνά την αισθητική του χειροποίητου και συνδέεται με τη γνώση των υλικών, την κληρονομιά των τεχνικών αλλά και με την ανάγκη μιας σύγχρονης δημιουργίας που έχει ρίζες, ταυτότητα και διάρκεια. Οι δημιουργοί που παρουσιάζονται εδώ ανήκουν σε αυτήν τη νέα σκηνή. Δουλεύουν με την υφαντική, την κεραμική, τη ζωγραφική, με υφάσματα, αντικείμενα και μικρές σειρές παραγωγής, φέρνοντας στο προσκήνιο μια Ελλάδα που αντλεί από την παράδοσή της μέσα από σημερινές φόρμες, προσωπικές αναφορές και διεθνή αισθητική.

Στην περίπτωση της Μυρσίνης Αλεξανδρίδη, το ελληνικό στοιχείο λειτουργεί ως εσωτερικό τοπίο, ως βίωμα, ως προσωπική μετάφραση. Μέσα από τη ζωγραφική και το χειροποίητο αντικείμενο, με προτίμηση στο κεραμικό πλακάκι, παίρνει στοιχεία και εικόνες από το παρελθόν, και τα μετατρέπει σε ένα πιο αφαιρετικό, σύγχρονο λεξιλόγιο. «Με αφορά πολύ το παρελθόν, όχι από νοσταλγία, αλλά γιατί νιώθω ότι συνδέομαι μαζί του μέσα από τις προσωπικές μου εμπειρίες και αναμνήσεις», λέει. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να το επανερμηνεύσω μέσα από τη ζωγραφική μου. Έτσι αισθάνομαι ότι η παράδοση παραμένει ζωντανή, όταν συνδιαλέγεται με το σήμερα».

Η Χριστίνα Μανδηλάρη, με ακαδημαϊκό background στην αρχαιολογία ως ζωγράφος, καλλιτέχνιδα και δημιουργός του naked summers, δείχνει πώς το craft μπορεί να εξελιχθεί σε ένα ολοκληρωμένο δημιουργικό brand με πολιτισμική ταυτότητα. Στη δουλειά της, κεραμικά, υφάσματα, βεντάλιες, ρούχα και αντικείμενα συνθέτουν έναν μεσογειακό κόσμο γύρω από τη θάλασσα, το φως, τον έρωτα και το ελληνικό καλοκαίρι. Η ίδια βλέπει τη σύγχρονη δημιουργία ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση και το σήμερα, σημειώνοντας πως «οι παραδοσιακές τέχνες παραμένουν ενεργές και ορατές, και επαναπροσδιορίζεται με σύγχρονο τρόπο το νόημά τους». Η περίπτωση του naked summers δείχνει πως η χειροτεχνία μπορεί να σταθεί και ως καλλιτεχνική πρόταση και ως επιχειρηματική διαδρομή.

Η υφάντρα Μαρία Σίγμα αντιμετωπίζει την υφαντική ως σύγχρονη γλώσσα. Η δουλειά της έχει σημασία γιατί φέρνει μια πανάρχαια τεχνική στο παρόν χωρίς φολκλόρ διάθεση, μέσα από έρευνα, φυσικά υλικά και καθαρή καλλιτεχνική σκέψη. «Δεν ξέρω αν θα έλεγα ότι το χειροποίητο είναι πιο πολύτιμο από ποτέ, γιατί για μένα ήταν πάντα πολύτιμο», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Αυτό που αλλάζει σήμερα είναι ότι, όσο περισσότερο αυτοματοποιείται η παραγωγή και η δημιουργία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε τι είναι αυτό που δεν μπορεί να αντικατασταθεί».

Ο κεραμίστας Γιώργος Τριχάς βάζει στη συζήτηση την πιο άμεση σχέση με τα υλικά. Τα έργα του σχετίζονται με την ελληνική κεραμική παράδοση, αλλά  έργα μου συμβάλλουν, έστω και λίγο, στη διατήρηση και τη συνέχιση της ελληνικής κεραμικής παράδοσης με έναν σύγχρονο τρόπο, τότε θα το θεωρήσω μεγάλη μου τιμή», σημειώνει. Για εκείνον, το craftsmanship συνδέεται με τη βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να αφήνει το αποτύπωμά του. Κάθε αντικείμενο κουβαλά χρόνο, επιλογές, ατέλειες και πρόθεση. 

Αυτή είναι τελικά η δύναμη του ελληνικού craft σήμερα. Σε έναν κόσμο ταχύτητας, μαζικής παραγωγής και αυτοματοποίησης, οι τέσσερις δημιουργοί που γνωρίζουμε στις σελίδες που ακολουθούν δείχνουν πως η παράδοση παραμένει ενεργή όταν αποκτά νέα χρήση, νέα εικόνα και προσωπική έκφραση. Το χειροποίητο γίνεται πεδίο σκέψης, σύνδεσης και ταυτότητας - και γι’ αυτό αφορά απολύτως το παρόν