Τα social media έχουν κάνει μεγάλο καλό, αλλά κι εξίσου μεγάλο κακό στη σύγχρονη κοινωνία και σε πολλούς ανθρώπους κι αυτό είναι κάτι που επιβεβαιώνεται συνεχώς με πολλούς, διαφορετικούς τρόπους. Είναι εργαλείο δουλειάς, είναι βασική πηγή ενημέρωσης, είναι μία διέξοδος, ένας τρόπος επικοινωνίας. Αλλά την ίδια στιγμή, είναι σημαντική η αρνητική τους επίδραση στις διαπροσωπικές σχέσεις και κυρίως, στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν αρκετοί πολλά πράγματα στη ζωή και την καθημερινότητά τους.

Τι έχει αλλάξει;

Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, το τελευταίο διάστημα έκανε την εμφάνισή του ο όρος, το σύνδρομο "What about me" κι αφορά όλους εκείνους τους ανθρώπους, που πιστεύουν πως μπορούν να έχουν άποψη για οτιδήποτε βλέπουν να συμβαίνει στα social media. Για τα άτομα εκείνα που θεωρούν πως όλα είναι φτιαγμένα για εκείνα, κάτι που προφανώς δεν ισχύει. Αυτή η λογική του «Εγώ δεν αξίζω να με δουν; Εμένα δε θα με ακούσει κανείς;», δεν είναι απλώς μια παραξενιά ή μια υπερβολή. Είναι μια ανάγκη για αναγνώριση και όλο αυτό το παρατηρούμε πλέον όλο και πιο συχνά στα social media. 

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι τα σχόλια που μπορεί να δει κανείς σε αναρτήσεις μικρότερων -ή και μεγαλύτερων- brands, που κάνουν το δικό τους ξεκίνημα. Σε άλλους δεν αρέσει το στιλ και το ύφος και σε άλλους, οι τιμές και αμέσως κάνουν την εμφάνισή τους μία σειρά από hate comments, με σκοπό να «ακυρώσουν» το νέο ξεκίνημα άλλων ανθρώπων. «Είναι πολύ ακριβό, σε ποιον πλανήτη ζείτε;». Δεν πρόκειται για κάποια υπερβολή, είναι απλά καθημερινά σχόλια, που μοιάζουν να γίνονται copy paste από τη μία ανάρτηση στην άλλη.

Αυτό ακριβώς είναι το σύνδρομο του «εγώ». Μέσα από τα social media, δίνεται η δυνατότητα πλέον στον καθένα να σχολιάζει και να κρίνει ελεύθερα τους πάντες και τα πάντα, αγνοώντας το γεγονός ότι δεν περιστρέφονται όλα γύρω από εκείνον. Ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου και κυρίως, ότι δεν είναι όλα φτιαγμένα για όλους. Το κάθε brand, η κάθε εταιρία, ο κάθε creator έχει το δικαίωμα να επιλέγει το πού απευθύνεται και το κοινό της και από εκεί και πέρα, προφανώς η κριτική είναι πάντα αποδεκτή, ωστόσο, πρέπει και σε αυτό το κομμάτι να υπάρχει ένα όριο. Το γεγονός ότι κάτι μοιάζει να είναι «ακριβό» για εμένα ή δε μου αρέσει, δε σημαίνει ότι το ίδιο ισχύει και για οποιονδήποτε άλλο.

Θα προχωρήσουμε μπροστά;

Ζούμε ξεκάθαρα στην εποχή της τοξικότητας, ωστόσο, αυτό που συμβαίνει πλέον στα social media είναι πολύ πιο ξεκάθαρο. Ο καθένας πλέον έχει μάθει να βλέπει τον κόσμο μέσα από τις δικές του ανάγκες, μέσα από τα δικά του «θέλω», ανεξαρτήτως από το πώς έχουν δημιουργηθεί αυτά, με το «εγώ» να μπαίνει σε πρώτο πλάνο περισσότερο από ποτέ. Πώς αλλάζει όλο αυτό; Αν κι εφόσον κατανοήσουμε όλοι πως δεν είμαστε το επίκεντρο αυτού του κόσμου. Αν αντιληφθούμε και αποδεχτούμε το γεγονός ότι υπάρχει και θα υπάρχει πάντα η αντίθετη γνώμη και ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. 

Αν ένα brand δεν απευθύνεται σε μένα, δε σημαίνει πως είναι αυτομάτως κακό και πρέπει να «σβήσει». Αντιθέτως, είναι σίγουρο πως υπάρχουν πολλά άλλα που είναι πολύ πιο ιδανικά. Η επιλογή είναι δική μας κι αυτό που σίγουρα δεν πρέπει να κάνουμε, είναι να ακυρώνουμε οτιδήποτε δεν ταιριάζει στα δικά μας «θέλω» και σε ό,τι έχουμε συνηθίσει. Μόνο έτσι θα μπει ένα τέλος, ένα... φρένο στα αμέτρητα hate comments και θα αποχαιρετήσουμε οριστικά όλη αυτή την τοξικότητα που επικρατεί παντού γύρω μας και κάνει την καθημερινότητα ακόμη πιο δύσκολη, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακρινώς το αντίθετο!