Ο ZAF ανήκει στη νέα γενιά καλλιτεχνών που δεν αρκούνται σε ένα viral τραγούδι, αλλά χτίζουν βήμα-βήμα τη δική τους ταυτότητα. Από την επιτυχία του «Πες» μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε στη σκηνή των Coldplay, η πορεία του εξελίχθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα. Πίσω όμως από τις μεγάλες στιγμές, κρύβεται ένας δημιουργός που επιλέγει να μιλά με ειλικρίνεια για όσα τον διαμορφώνουν: τις ανασφάλειες, τις πληγές, τους έρωτες, τη μουσική και τη Θεσσαλονίκη που παραμένει πάντα το σημείο αναφοράς του.

Με αφορμή το νέο του single «Αύγουστος», το πιο προσωπικό τραγούδι που έχει γράψει μέχρι σήμερα, ο ZAF συστήνεται στο GLOW.GR.

Μετά από μια δυναμική περίοδο για σένα -από την επιτυχία του «Πες» μέχρι την εμφάνισή σου στη συναυλία των Coldplay- νιώθεις ότι έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου ως καλλιτέχνη;

Νιώθω πιο ολοκληρωμένος ως προς την καλλιτεχνική μου ταυτότητα πλέον. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα τα πρώτα δύο χρόνια και έτσι δεν είχα τον χρόνο να επεξεργαστώ πλήρως τα γεγονότα και τα συναισθήματα, ήταν σαν να ήμουν στον αυτόματο πιλότο. Αυτή η χρονιά για μένα ήταν πιο ήρεμη και την είχα πολύ ανάγκη αυτή την ηρεμία. Είχα τον χρόνο να εξερευνήσω πιο βαθιά μέσα μου, να γράψω πάρα πολλά τραγούδια, να ερωτευτώ, να πληγωθώ, να κάνω φίλους, να αγαπήσω και πολλά άλλα όμορφα και ανθρώπινα, τα οποία λόγω της φύσης της δουλειάς μας πολλές φορές δεν τους δίνεις τον χώρο και τον χρόνο να ανθίσουν σαν συναισθήματα. Αυτό όλο αποτυπώνεται πλέον στη μουσική και τη δημιουργία μου ως καλλιτέχνης και με κάνει πιο συνδεδεμένο με τον πραγματικό μου εαυτό.

Το νέο σου τραγούδι, «Αύγουστος», έχει μια έντονη αίσθηση καλοκαιρινής νοσταλγίας. Τι ήταν αυτό που ήθελες να αποτυπώσεις όταν το έγραφες; Υπάρχει κάποια προσωπική ιστορία πίσω από αυτό;

Το «Αύγουστος» είναι το πιο προσωπικό τραγούδι που έχω γράψει. Με ταξιδεύει πίσω στο καλοκαίρι του 2024, από το οποίο και αντλώ πλήρως την έμπνευση για το τραγούδι αυτό. Πιστεύω ότι ο Αύγουστος είναι ο πιο μαγικός μήνας του χρόνου και για μένα συμβολίζει ένα τέλος και μια αρχή. Περίεργο να το εξηγήσω. Το «Αύγουστος» μιλάει για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο. Δύο άνθρωποι κάπου πολύ μακριά ενώθηκαν για κάποιο λόγο, βρέθηκαν στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή και χρειάστηκε απλώς ένα βλέμμα για να ξεκινήσουν όλα. Όμως, όπως τελείωνε ο Αύγουστος, πήρε μαζί του και αυτόν τον έρωτα. 

Και ποιος είναι ο ιδανικός Αύγουστος για σένα;

Σίγουρα μακριά από όλους και από όλα, στο αγαπημένο μου νησί, την Κρήτη μου. Θάλασσα, φαγητό, όμορφοι άνθρωποι και να σταματάει ο χρόνος. Είναι σαν να επαναφορτίζεται η μπαταρία σου.

Αυτό το καλοκαίρι συμμετέχεις στην περιοδεία του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Πώς είναι να συνεργάζεσαι με έναν καλλιτέχνη που έχει αφήσει τόσο μεγάλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική;

Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης είναι ένας από τους παιδικούς μουσικούς μου ήρωες και νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για τη συνεργασία μας αυτά τα δύο χρόνια.

Έχεις μιλήσει ανοιχτά για προσωπικές σου δυσκολίες του παρελθόντος, όπως το bullying. Πώς μετατράπηκαν αυτές οι εμπειρίες σε δύναμη και τελικά σε δημιουργία;

Μέσα από την αποδοχή και την εσωτερική δουλειά. Πέρασα χρόνια κλεισμένος στον εαυτό μου και μόνος. Αυτό με έκανε να δουλέψω πάρα πολύ στην ψυχολογία μου και «να με βρω». Ό,τι κι αν έγινε, δε φταίνε αυτοί που το έκαναν. Έκαναν αυτό που έμαθαν από το σπίτι και τη ζωή τους. Ειδικά σε αυτή την ηλικία δεν μπορούμε να κατηγορούμε τα παιδιά. Μεγαλώνοντας έμαθα να μην επιτρέπω να με επηρεάζουν αυτά που θα πει ο κόσμος. Όχι ότι δε με νοιάζει, απλώς δεν τους δίνω τη δύναμη να μπουν μέσα μου και να αλλάξουν την ψυχοσύνθεσή μου. Ό,τι σε τραυματίζει μπορεί και να σε κάνει πιο δυνατό, οπότε κάποιες φορές το να τραυματίζεσαι και να πέφτεις είναι ένα χρήσιμο μέρος της διαδικασίας της εξέλιξής σου.

Η γενιά σου ζει πολύ μέσα από το TikTok και τις streaming πλατφόρμες. Πιστεύεις ότι σήμερα ένας νέος καλλιτέχνης χρειάζεται περισσότερο ταλέντο ή σωστή επικοινωνία με το κοινό;

Χρειάζεται και τα δύο. Αν έχεις ένα από τα δύο μόνο δε θα πας πολύ μακριά, θα κάνεις μόνο κάποια βήματα. Δεν αρκεί να έχεις ταλέντο, αν κανένας δεν το ξέρει και δεν το δείξεις στον κόσμο με σωστό τρόπο. Θα παραμείνεις ένας πολύ ταλαντούχος καλλιτέχνης του δωματίου σου. Αντίστοιχα, δε φτάνει μόνο να είσαι καλός στο να επικοινωνείς τις ικανότητές σου στις πλατφόρμες χωρίς να έχεις πρώτα δουλέψει σε αυτές και χωρίς να έχεις κάποιο ταλέντο πάνω τους. Ο κόσμος δε θέλει να δει άλλη μια «φλατ» περσόνα. Καλό θα είναι να μην επαναπαυόμαστε σε ένα από τα δύο, μιας και το κοινό κρίνει με βάση το συναίσθημα κι αν δεν είσαι εσύ αυτός που θα τους κάνει να νιώσουν κάτι, τότε θα αναζητήσουν αλλού αυτό το συναίσθημα.

Όταν γράφεις ένα τραγούδι, τι έρχεται πρώτο για σένα: μια μελωδία, ένας στίχος ή ένα συναίσθημα; Και ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας;

Ο στίχος μού έρχεται πάντα τελευταίος. Ξεκινάω συνήθως με μια μελωδία, ένα «μουρμουρητό». Κάθομαι στο πιάνο και συνθέτω πρώτα μια βασική μελωδία και μια δομή. Παίζοντας, μου έρχονται οι στίχοι ανάλογα με το συναίσθημα που μου βγάζουν τα πρώτα ακόρντα. Γίνεται όλο τόσο οργανικά που κάποιες φορές ούτε που καταλαβαίνω πώς και πότε έγραψα ένα ολόκληρο κομμάτι σε 1-2 ώρες. Πιο δύσκολο κομμάτι της διαδικασίας για μένα είναι συνήθως το να βρω τις κατάλληλες λέξεις να πω αυτό που θέλω. Μπορείς να πεις το ίδιο πράγμα με πολλούς τρόπους, αλλά ο τρόπος που θα επιλέγεις παίζει μεγάλο ρόλο στο συναίσθημα που εντέλει θα νιώσει αυτός που θα το ακούσει. Για παράδειγμα είναι διαφορετικό το να πεις «Εγώ σ' αγαπώ όσο τίποτα άλλο» σε σχέση με το «Ξέρεις πως θα πέθανα για σένα»... Το δεύτερο είναι ισχυρός λόγος, σαν γροθιά στο στομάχι, κατευθείαν σου προκαλεί κάτι. Οπότε είμαι πολύ συγκινημένος στις λέξεις που θα ντύσουν το συναίσθημά μου σε κάθε μου τραγούδι.

Ας υποθέσουμε ότι έχεις μπροστά σου τον ZAF σε νεότερη ηλικία. Τι θα τον συμβούλευες για όλα όσα θα ακολουθούσαν;

Να εμπιστευτεί το ένστικτό του. Είχα πολλές αμφιβολίες αν κάνω το σωστό, αν αξίζει, αν θα βγει κάτι μέσα από αυτό... Πολλές ενοχές που παράτησα τις σπουδές και τα πτυχία για να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Θα του έλεγα «συνέχισε να δουλεύεις στη τέχνη σου και μια μέρα η ζωή θα σε οδηγήσει στα χέρια ανθρώπων που θα αγαπήσουν τη μουσική σου και εσένα γι' αυτό που είσαι, μια μέρα όλα τα δικά σου τραύματα θα γίνουν μελωδίες που θα γιατρέψουν τραύματα ανθρώπων εκεί έξω».

Ποιος καλλιτέχνης έχει ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή στη μουσική σου πορεία;

Ακούω πολύ αμερικανική ποπ και musicals, οπότε η κύρια πηγή έμπνευσής μου είναι από εκεί. Αν μιλάμε για καλλιτέχνες που με έχουν εμπνεύσει σε ανθρωπιστικό επίπεδο, τότε μιλάμε για τον Freddie Mercury, τον Michael Jackson, τον Prince και τη Lady Gaga.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για τον χειμώνα; Τι πρέπει να περιμένουμε από σένα;

Ετοιμάζω τον πρώτο μου δίσκο και είμαι πολύ ενθουσιασμένος γι' αυτό. Ανυπομονώ να το μοιραστώ με τον κόσμο. καθώς είναι μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα μου σαν ήχος και σαν ταυτότητα. Θα ήθελα επίσης να εξερευνήσω παραπάνω το κομμάτι τις υποκριτικής μου ικανότητας γιατί το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι μεγάλες μου αγάπες.

Ποια είναι η γειτονιά της Θεσσαλονίκης που έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου και γιατί;

Μεγάλωσα στην Κάτω Tούμπα, οπότε θα πω σίγουρα πως η γειτονιά μου εκεί είναι η πιο ξεχωριστή για μένα. Όσο δύσκολη και να ήταν η παιδική και εφηβική μου ηλικία εκεί, δε θα άλλαζα τίποτα.

Ένα spot για φαγητό που μόνο λίγοι έχουν ανακαλύψει;

Θα έλεγα το Grill Express στην Tούμπα, είναι σε ένα στενό στην οδό Μαλακοπής και έχει τον καλύτερο γύρο στα κάρβουνα που έχει φάει Έλληνας!

Κάτι που καμιά άλλη πόλη δεν έχει;

Η ζωή ως φοιτητής στη Θεσσαλονίκη είναι σαν να παίζεις σε εφηβική αμερικάνικη ταινία. Η ενέργεια της πόλης αυτής, ειδικά στον φοιτητικό κόσμο, είναι απερίγραπτη.

Ένας δρόμος/μια γειτονιά όπου ο χρόνος μοιάζει σαν να σταματά;

Δεν είναι κάποιος δρόμος αλλά τα δάση που πηγαίνω από μικρός. Το δάσος του Σέιχ Σου και το βουνό του Χορτιάτη είναι δύο τοποθεσίες στις οποίες έχω περάσει αμέτρητες μέρες βλέποντας την πόλη από τόσο ψηλά σαν ένας άλλος Spiderman! Εκεί έγραψα τα πρώτα μου τραγούδια. Όταν πέφτει η νύχτα είναι λες και όντως ο χρόνος παγώνει.

Είναι μεσάνυχτα σε μια πόλη άδεια. Πού σου αρέσει να περπατάς;

Η Θέρμη και το φράγμα είναι το μέρος που θα με βρεις όταν η πόλη κοιμάται. Απολαμβάνω πολύ το περπάτημα εκεί. Πάντα με μουσική στα ακουστικά και κοιτάζοντας το δάσος.

Ένας χώρος Τέχνης που ξεχωρίζεις εδώ;

Τα θερινά σινεμά. Τα βρίσκω πολύ ρομαντικά και με ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή.

Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τη Θεσσαλονίκη, αν δε δοκιμάσει…

Τρίγωνα πανοράματος και hiking στον Χορτιάτη τη νύχτα.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι, θα είχε τίτλο…

«Πάμε μια βόλτα».

Η δική σου Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις…

Ρομαντική, γλυκιά, ήσυχη.

Φωτογραφίες ZAF: Spiros Filopoulos