Πίσω από μια διακριτική γεωργιανή πρόσοψη στο Λονδίνο, μια κατοικία 500 τ.μ. έχει μετατραπεί σε ένα σπίτι που λειτουργεί ταυτόχρονα ως οικογενειακό καταφύγιο και ως ιδιωτική γκαλερί. Οι ιδιοκτήτες, ένα ζευγάρι με δύο παιδιά και έντονη σχέση με την τέχνη, το design και τα vintage αντικείμενα, δεν ήθελαν έναν ουδέτερο καμβά πάνω στον οποίο θα τοποθετούνταν απλά η συλλογή τους. Η ζητούμενη ατμόσφαιρα ήταν πιο προσωπική, πιο ζεστή και σαφώς πιο χρωματιστή. Την αναμόρφωση ανέλαβε το studio De Rosee Sa, αντιμετωπίζοντας την υπάρχουσα αρχιτεκτονική όχι ως περιορισμό, αλλά ως βασικό συστατικό του νέου interior.

Η ιστορία του κτιρίου παραμένει ορατή

Η κατοικία διατηρεί τα χαρακτηριστικά που μαρτυρούν την ηλικία και τον χαρακτήρα της. Διακοσμητικά mouldings, κλασικές αναλογίες και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες δημιουργούν ένα έντονα λονδρέζικο σκηνικό, μέσα στο οποίο το studio τοποθέτησε στοιχεία από διαφορετικές εποχές. Η λογική δεν ήταν να δημιουργηθεί ένα αυστηρά «κλασικό» σπίτι. Αντίθετα, το σύγχρονο art collection και τα μοντέρνα έπιπλα λειτουργούν σαν μια δεύτερη αφήγηση. Βραζιλιάνικα και ευρωπαϊκά design pieces συναντούν έργα καλλιτεχνών όπως οι Marlene Dumas, Georg Baselitz, Gerhard Richter, Carol Bove και Sterling Ruby, δημιουργώντας ένα interior που μετακινείται διαρκώς ανάμεσα στο ιστορικό και το σύγχρονο.

Σκούρες αποχρώσεις στους πιο ιδιωτικούς χώρους

Το χρώμα είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό εργαλείο του project. Αντί για την αναμενόμενη λευκή βάση που συχνά χρησιμοποιείται σε κατοικίες με μεγάλη συλλογή τέχνης, το De Rosee Sa επέλεξε διαφορετική ένταση ανάλογα με τη λειτουργία κάθε δωματίου. Η βιβλιοθήκη έχει τυλιχτεί σε βαθύ Nori της Paint & Paper Library, ενώ ένα από τα γραφεία κινείται σε πράσινες αποχρώσεις. Η κουζίνα αποκτά πιο δραματικό χαρακτήρα με βαθύ burgundy, το οποίο συνδυάζεται με ξύλινες επιφάνειες. Αντίθετα, το σαλόνι παραμένει φωτεινότερο, ώστε τα έργα τέχνης και τα έπιπλα να αποκτούν περισσότερο χώρο μέσα στη σύνθεση. Η εναλλαγή αυτή κάνει την κατοικία να αλλάζει ατμόσφαιρα από δωμάτιο σε δωμάτιο.

Υλικά που προσθέτουν βάθος

Εκτός από το χρώμα, σημαντικό ρόλο έχουν και τα υλικά. Ανακυκλωμένη και νέα δρυς, terracotta, terrazzo, ορείχαλκος, μετάξι και λινό εμφανίζονται σε διαφορετικά σημεία του σπιτιού, δημιουργώντας ένα layering που κάνει τους χώρους πιο πλούσιους χωρίς να τους βαραίνει. Στο σαλόνι, για παράδειγμα, οι φωτεινοί τοίχοι έχουν φινίρισμα με limewash, ώστε η επιφάνεια να μην είναι απολύτως λεία αλλά να αποκτά μία διακριτική υφή.

Έπιπλα από διαφορετικές εποχές

Το σαλόνι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το design μέσα στην κατοικία. Ένας Augustin καναπές του Christian Liaigre συνδυάζεται με πολυθρόνες του Pierre Jeanneret, μια Papa Bear καρέκλα του Hans Wegner, φωτιστικό δαπέδου του Robert Mathieu και coffee table του Axel Vervoordt. Στο άλλο καθιστικό, ένας ριγέ καναπές της Lorfords συνοδεύεται από τραπέζι των Carlo Hauner και Martin Eisler, ενώ στην κουζίνα οι Cow Horn καρέκλες του Hans Wegner συνδυάζονται με το vintage φωτιστικό Sei Lune του Angelo Lelii. Η επιλογή των επίπλων δεν ακολουθεί μία συγκεκριμένη δεκαετία, αλλά περισσότερο την προσωπική ιστορία των ιδιοκτητών και τις αναφορές που έχουν συγκεντρώσει μέσα από τη ζωή τους σε διαφορετικές χώρες.

Μια οικογενειακή κατοικία που αλλάζει μαζί με τους κατοίκους της

Η πρακτικότητα αποτέλεσε βασικό μέρος του σχεδιασμού. Το ημιυπόγειο οργανώνεται γύρω από μια μεγάλη οικογενειακή κουζίνα με τραπεζαρία, pantry και ένα πιο ζεστό σαλονάκι με ξύλινη επένδυση. Οι επάνω όροφοι φιλοξενούν τέσσερα υπνοδωμάτια, ενώ η κύρια κρεβατοκάμαρα διαθέτει dressing room και μπάνιο. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε και στα παιδικά δωμάτια. Η επίπλωση και οι αποθηκευτικοί χώροι σχεδιάστηκαν ώστε να μπορούν να προσαρμόζονται καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, ενώ το playroom λειτουργεί ως ένας χώρος που μπορεί να εξελίσσεται μαζί τους. Ακόμη και το γυμναστήριο μεταφέρθηκε στον τελευταίο όροφο, όπου το φυσικό φως και η θέα προς τις κορυφές των δέντρων δημιουργούν ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον από έναν κλειστό χώρο.

Η τέχνη ως μέρος της καθημερινότητας

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του σπιτιού είναι ότι η συλλογή τέχνης δεν αντιμετωπίζεται σαν ξεχωριστό layer που προστέθηκε μετά την ολοκλήρωση του interior. Η αρχιτεκτονική σχεδιάστηκε ώστε να δημιουργηθούν σημεία για μεγάλα έργα, ενώ ειδικά mouldings επιτρέπουν στους ιδιοκτήτες να αλλάζουν τη θέση των έργων χωρίς να επεμβαίνουν συνεχώς στους τοίχους.

Έτσι, η κατοικία μπορεί να λειτουργεί σαν γκαλερί χωρίς να χάνει την αίσθηση του σπιτιού. Οι πίνακες και τα γλυπτά συνυπάρχουν με τα παιδικά δωμάτια, τα vintage έπιπλα, την κουζίνα και τους χώρους καθημερινής ζωής. Το αποτέλεσμα είναι ένα interior όπου η ιστορική βάση του Λονδίνου συναντά το διεθνές design και τη σύγχρονη τέχνη, χωρίς κανένα από τα τρία να χρειάζεται να υποχωρήσει.

Με πληροφορίες από Architectural Digest
All Photos by Michael Sinclair