Η Κορίνα Λεγάκη ανήκει στις ερμηνεύτριες που δεν χωρούν εύκολα σε μία μόνο μουσική ταυτότητα. Με καταγωγή από την Κρήτη και τη Σουηδία, σπουδές που εκτείνονται από το κλασικό και το τζαζ τραγούδι μέχρι τη βυζαντινή μουσική, αλλά και μια πορεία που διασχίζει διαφορετικά μουσικά σύμπαντα, έχει καταφέρει να χτίσει μια διαδρομή με συνέπεια, ευαισθησία και βαθιά καλλιτεχνική περιέργεια. Έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους δημιουργούς της ελληνικής μουσικής και ποίησης, έχει εμφανιστεί σε εμβληματικές σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό και παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην αναζήτηση νέων τρόπων έκφρασης, είτε μέσα από τη δισκογραφία είτε πάνω στη σκηνή. Παράλληλα, η έντονη κοινωνική της δράση αποκαλύπτει μια δημιουργό που αντιλαμβάνεται την τέχνη ως πράξη επικοινωνίας και προσφοράς.

Αυτή την περίοδο τη συναντάμε σε δύο φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους: από τη μία, στην καλοκαιρινή περιοδεία της «ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗΣ» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπου ερμηνεύει την Κορυφαία του Χορού και τη θεά Αθηνά, και από την άλλη, στο ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό μουσικό πρότζεκτ “PIANO FORTE”, όπου η φωνή και το πιάνο συναντιούνται σε έναν διάλογο γεμάτο σιωπές, συναίσθημα και ουσία.

«Με αφορμή αυτή τη δημιουργική συγκυρία, μιλήσαμε μαζί της για τη δύναμη της ερμηνείας, τη διαχρονική επικαιρότητα της Λυσιστράτης, τη θέση των γυναικών σήμερα, τα τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο και όλα εκείνα που εξακολουθούν να την εμπνέουν, εντός και εκτός σκηνής»

Αυτή την περίοδο συναντιέστε με το κοινό μέσα από δύο πολύ διαφορετικούς κόσμους: το PIANO FORTE και τη Λυσιστράτη. Τι νιώθετε ότι τους ενώνει; Το Θέατρο είναι...θέατρο. Πολλές και πολλοί ενώνονται και συμπράττουν, για να στηθεί και να «κερδηθεί» μια θεατρική παράσταση (κι ακόμα περισσότερο, μια αρχαία Κωμωδία, όπως η “ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ”, που αντέχει και παραμένει ολοζώντανο και δραματικά επίκαιρο). Από την άλλη, μια «ήσυχη» -φαινομενικά- συνύπαρξη φωνής και οργάνου κρύβει άλλες παγίδες. Στη μουσική είσαι μόνος με τον καθρέφτη της ψυχής απέναντί σου. Ακούς τη σιωπή, οι χρόνοι είναι σύντομοι, το αίσθημα ακαριαίο. Αυτό που ενώνει τους δύο κόσμους είναι η καλλιτεχνική μου αγωνία, η ανάγκη μου να μιλήσω, να ανταποκριθώ στην πολύπλοκη και συναρπαστική συνθήκη της ερμηνείας.

Η Λυσιστράτη παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρη. Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκεφτήκατε όταν κληθήκατε να συμμετάσχετε σε ένα έργο που μιλά για τη γυναικεία φωνή και διεκδίκηση; Πόσο μεγαλοφυής υπήρξε ο Αριστοφάνης. Πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια συνέλαβε την ιδέα, έγραψε και παρουσίασε αυτό το συνταρακτικό αριστούργημα. Μιλάει για τον πόλεμο, την ειρήνη, την ζωή, τον θάνατο. Υπερασπίζεται τις γυναίκες και το δράμα τους και προτείνει ως λύση τη δημιουργική επιστροφή στην αρχετυπική μητριαρχία. Όλα όσα πραγματεύονται στο έργο μου θυμίζουν πολλά σημερινά γεγονότα, με επίκεντρο τον αγώνα των γυναικών (και όλων των κοινωνικών μειονοτήτων) για αληθινή και πλήρη ισότητα, χωρίς «κουτάκια» και πονηρές εξαιρέσεις.

Τα σπουδαία έργα τέχνης είναι υπερασπιστές της ελευθερίας, της ανεκτικότητας, της συμπεριληπτικότητας και της αγάπης.

Υπάρχει κάποια στιγμή στην παράσταση που σας αγγίζει ιδιαίτερα, όχι ως ερμηνεύτρια αλλά ως γυναίκα; Τι αλλάζει όταν η φωνή υπηρετεί μια θεατρική ιστορία και όχι μια συναυλία; Σε πολλές στιγμές στη διάρκεια της παράστασης ταυτίζομαι. Παύω να «παίζω» και «γίνομαι» κι εγώ μια γυναίκα που αγωνίζεται για ειρήνη, αγάπη, για έναν καλύτερο κόσμο. Όσο για την φωνή, στο θέατρο η μουσική υπηρετεί το έργο, την δράση, το όραμα του σκηνοθέτη. Η φωνή είναι εκεί – τραγουδά παίζοντας θέατρο, συμβάλλει στην τελετική και συναισθηματική ανάδειξη του κυρίαρχου αισθήματος που διατρέχει το θεατρικό κείμενο. Η μουσική είναι σοβαρό «εργαλείο», άμεσο, γρήγορο και αποτελεσματικό, γι’ αυτό και συνυπήρχε με το θέατρο από τα αρχαία χρόνια.

Το έργο μιλά για τη δύναμη της συλλογικότητας. Πόσο σημαντικό είναι να νιώθετε ότι ανήκετε σε μια κοινότητα ανθρώπων και καλλιτεχνών; Χωρίς ομάδα, χωρίς κοινότητα, εμείς οι καλλιτέχνες του τραγουδιού δεν είμαστε τίποτα, δεν έχουμε βλέμμα, ούτε απεύθυνση, ειδικά στις ζωντανές παραστάσεις και συναυλίες. Πρόκειται για κάτι ανεπανάληπτο και διαχρονικό. Η κοινότητα είναι όλη εκεί, με όλα της τα εφόδια όπως η μνήμη, το αίσθημα, η εθιμική διαδρομή και η παράδοση, αξίες που καμία Τεχνητή Νοημοσύνη δεν θα κατορθώσει ποτέ να μιμηθεί ή να υποκαταστήσει.

Έχετε τραγουδήσει σε εμβληματικούς χώρους και μεγάλες σκηνές. Πότε νιώθετε πιο κοντά στο κοινό: σε ένα θέατρο χιλιάδων θεατών ή σε μια βραδιά μόνο με πιάνο και φωνή; Ακόμα και σε ένα μεγάλο θέατρο γεμάτο με χιλιάδες θεατές, αγωνιώ γι’ αυτόν τον ένα που ήρθε να μ’ ακούσει, να επικοινωνήσει, να μοιραστεί. Αυτούς τους «μοναχικούς» έχω για στήριγμα σε κάθε μου ζωντανή μουσική παράσταση.

Η Λυσιστράτη είναι μια γυναίκα που αποφασίζει να μιλήσει όταν όλοι οι άλλοι σιωπούν. Θεωρείτε ότι οι γυναίκες σήμερα έχουν πραγματικά κατακτήσει τη φωνή τους; Έχουν κερδίσει ένα μεγάλο κομμάτι της, αν και ο δρόμος που οφείλουμε να περπατήσουμε με θάρρος κι επιμονή είναι μεγάλος. Δυστυχώς συμβαίνουν πολλά και θλιβερά γύρω μας, με πιο φρικιαστικό τις πολλές γυναικοκτονίες. Έχουμε όλες οι γυναίκες ευθύνη, να αναθρέψουμε τα αρσενικά παιδιά μας όσο πιο υπεύθυνα, να τα μάθουμε σεβασμό στις γυναίκες και σε κάθε πλάσμα που αναπνέει σ’ αυτόν τον κόσμο.

Έχετε πει ότι αγαπάτε το τραγούδι σε πολλές μορφές του. Τι ανακαλύπτετε κάθε φορά που ερμηνεύετε ένα τραγούδι-ορόσημο της ελληνικής μουσικής; Την κρυφή και την φανερή του ενέργεια, την πολυσημία και την φρεσκάδα του, το αίνιγμα που είναι και που ζητάει να λύσουμε, για να γεννήσει με τη σειρά του και άλλα πολλά αινίγματα. Το λόγο που έγινε ορόσημο!

Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους δημιουργούς διαφορετικών γενεών. Θεωρείτε ότι λείπει κάτι από τη σημερινή μουσική σκηνή, και αν ναι, τι; Από την σκηνή δεν λείπει κάτι, αλλά από την κοινωνία, την πολιτεία, τους πολιτιστικούς θεσμούς, την παιδεία λείπει ο ειδικός, ξεχωριστός και ανυποχώρητος ενθουσιασμός ως προς την ενίσχυση των νέων καλλιτεχνών και των ταλέντων τους.

Υπάρχει κάποιος που να σας έχει εμπνεύσει περισσότερο στη ζωή σας; Τελευταία θαυμάζω την αυθόρμητη σοφία της κόρης μου που είναι τριών χρονών.

Στο «Ένα αστέρι πέφτει πέφτει» συναντάμε τη μεγάλη λαϊκή μελωδία. Τι είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι να παραμένει ζωντανό μέσα στις δεκαετίες; Η φρεσκάδα του, η δυνατότητα να διαπερνά εποχές και στιλ, η καλλιτεχνική του δύναμη και η κρυμμένη ελευθερία που περιέχει. Τα σπουδαία έργα τέχνης είναι υπερασπιστές της ελευθερίας, της ανεκτικότητας, της συμπεριληπτικότητας και της αγάπης.

Αν η Κορίνα του σήμερα μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα στα κορίτσια που μεγαλώνουν τώρα, ποια θα ήταν η μία φράση που θα ήθελε να τους πει; Να ζήσουν την κάθε τους μέρα συνειδητά κι ελεύθερα! Σαν να είναι συγχρόνως η τελευταία, αλλά και η πρώτη τους.

Αν μπορούσατε να καλέσετε για μία μόνο βραδιά τρεις ανθρώπους -ζωντανούς ή όχι- να σας ακούσουν, ποιοι θα ήταν; Η Κική Δημουλά, ο Μάνος Ελευθερίου και ο Μιχάλης Γκανάς.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας πλάνα; Η ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων για το Λαϊκό Belcanto, παράλληλα με τις αντίστοιχες συναυλίες και τα πολλά ακόμη που θα ανακοινωθούν σιγά σιγά.

Κλείνοντας: ποιο είναι το τραγούδι που περιγράφει καλύτερα την Κορίνα Λεγάκη του σήμερα; «Ένα αστέρι πέφτει, πέφτει». Αυτό το τόσο αινιγματικό τραγούδι των Καλδάρα/Σαμολαδά που θα τολμήσω να πω πως είναι ένα τραγούδι αναγέννησης.

Info: Η παράσταση «ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ» βρίσκεται σε καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα μέχρι τις 13/09/2026.

Κεντρική Φωτογραφία: Πάνος Γιαννακόπουλος