Η χθεσινή Haute Couture συλλογή του Alessandro Michele για τον Valentino ξεκίνησε με μια φωνή-μνήμη. Εκείνη του ίδιου του Valentino Garavani, να μιλά για τον κινηματογράφο, για τη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας και για τις στιγμές που, δίπλα στην αδελφή του, άναψαν το πρώτο δημιουργικό του όνειρο. Ήταν μια ήσυχη, σχεδόν συγκινητική εισαγωγή, ένας φόρος τιμής στον αείμνηστο σχεδιαστή που έφυγε πριν από λίγες ημέρες από τη ζωή, αφήνοντας πίσω μια βαθιά και σημαντική κληρονομιά.
Ο Michele έχει μιλήσει ανοιχτά για το βάρος αλλά και την ευθύνη που αισθάνεται απέναντι στον ιδρυτή του οίκου. Στη συλλογή Haute Couture Άνοιξη 2026, αυτή η ευθύνη μετατράπηκε σε αφήγηση. Όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως αίσθηση. Ένα ταξίδι στη Χρυσή Εποχή του Hollywood, εκεί όπου η μόδα δεν χρησιμοποιούταν για να ολοκληρώσει του ρόλους αλλά ήταν ένα μέσο κατασκευής «μύθων».
Το σκηνικό λειτουργούσε σαν μηχανισμός προβολής. Τα μοντέλα εμφανίζονταν μέσα σε μικρές κατασκευές που θύμιζαν κινηματογραφικά φιλμ, αναγκάζοντας το κοινό να σκύψει, να πλησιάσει, να παρατηρήσει. Ήταν μια ευφυής αναφορά στο πώς αλλάζει το βλέμμα: από το συλλογικό βίωμα της αίθουσας, στη μοναχική οθόνη του κινητού. Οι εικόνες δεν ανήκαν μόνο στους παρόντες αλλά μεταδίδονταν ταυτόχρονα στο digital κοινό.
Η συλλογή είχε τον τίτλο Specula Mundi, δηλαδή «Καθρέφτης του κόσμου». Και σε αυτόν τον καθρέφτη, ο Michele επέλεξε να δει μια εποχή υπερβολής, θεατρικότητας και συναισθήματος. Οι αναφορές στη δεκαετία του ’30 ήταν σαφείς: φορέματα με χαμηλή μέση στο εμβληματικό κόκκινο του Valentino, δραματικές πτυχώσεις, επιβλητικές σιλουέτες. Η λάμψη δεν ήταν επιφανειακή αλλά είχε βάθος, βάρος και ιστορία.
Οι εικόνες παρέπεμπαν σε διαφορετικά κινηματογραφικά σύμπαντα. Βιβλικές φιγούρες με μεταλλικά φορέματα που έμοιαζαν με πανοπλίες, αρχαιοελληνικές θεότητες ντυμένες με ειλητάρια και πτυχώσεις, αυστηρά κοστούμια που θα μπορούσαν να ανήκουν σε ένα ασπρόμαυρο δικαστικό δράμα. Φτερά, γλυπτικά headpieces και αναφορές στα Ziegfeld Follies και στον Busby Berkeley λειτουργούσαν σαν πολιτισμικά αποσπάσματα, τοποθετημένα με ακρίβεια μέσα στη σύγχρονη μαξιμαλιστική γλώσσα του Michele.
Ακόμη και τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία του σχεδιαστή, ανάμεσα τους οι φιόγκοι, η υπερβολή, η έμφαση στη λεπτομέρεια, εμφανίστηκαν εδώ πιο ελεγχόμενα, σχεδόν τελετουργικά. Μακριά γάντια όπερας, ουρές που ακολουθούσαν τις κινήσεις των μοντέλων και υφές που απαιτούσαν χρόνο και βλέμμα, υπενθύμιζαν τι σημαίνει couture ως εμπειρία.
Την ώρα που το Old Hollywood επιστρέφει δυναμικά στο κόκκινο χαλί και στη φαντασία της νέας γενιάς, ο Alessandro Michele δεν επιλέγει τη νοσταλγία. Επιλέγει τη μνήμη. Και μέσα από αυτήν, δημιουργεί έναν αυθεντικό φόρο τιμής στον Valentino, στον κινηματογράφο και στη διαχρονική δύναμη της εικόνας να μας κάνει να ονειρευόμαστε.
