Στη Βηρυτό, το διαμέρισμα που βρίσκεται σε μία πολυκατοικία του 1952 λειτουργεί σαν μια προσωπική άσκηση πάνω στην ιστορία του design. Ο Guillaume Excoffier, interior designer, δεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ομοιογενές ή αυστηρά «κομψό» σπίτι, αλλά έφερε στον ίδιο χώρο έπιπλα διαφορετικών αιώνων, έργα τέχνης, αντικείμενα από τοπικούς τεχνίτες και μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα design icons του 20ού αιώνα. Το αποτέλεσμα είναι ένα interior γεμάτο αντιθέσεις, όπου το παλιό δεν μοιάζει ξεπερασμένο και το σύγχρονο δεν δείχνει αποκομμένο από την ιστορία.

Ένας λευκός καμβάς με θέα τη Βηρυτό

Ο Excoffier ανακάλυψε το διαμέρισμα το 2023, στην περιοχή Achrafieh, αναζητώντας έναν χώρο που θα του επέτρεπε να ζήσει μέσα στην αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης που τον είχε γοητεύσει από τις αρχές της δεκαετίας του 2010. Το κτίριο χρονολογείται από το 1952 και το διαμέρισμα διαθέτει εντυπωσιακά ψηλές οροφές, περίπου τέσσερα μέτρα, καθώς και μεγάλα ανοίγματα που βλέπουν στις πλούσιες με φυτά βεράντες και στους σύγχρονους πύργους της πόλης. Πριν εγκατασταθεί εκεί, ο σχεδιαστής αφαίρεσε τα ίχνη μιας προηγούμενης, χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα ανακαίνισης. Νέα δάπεδα από σκυρόδεμα και παράθυρα σχεδιασμένα ώστε να ταιριάζουν στην εποχή του κτιρίου δημιούργησαν μια ουδέτερη βάση. Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα προέκυψαν μέσα από τη συλλογή του.

Όταν το Biedermeier συναντά το postmodern

Η βασική σχεδιαστική ιδέα ήταν να συνυπάρξουν έπιπλα των ’80s με αντικείμενα που προηγούνται του 20ού αιώνα. Ο Excoffier βρήκε ιδιαίτερη έμπνευση στο Biedermeier, ένα στιλ του 19ου αιώνα που απλοποίησε τη διακοσμητική πολυτέλεια και αποτέλεσε, με έναν τρόπο, προπομπό του μοντερνισμού. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το περίπου 1810 Biedermeier ντουλάπι στην τραπεζαρία, το οποίο συνομιλεί οπτικά με το μεταμοντέρνο έπιπλο του Aldo Rossi στη διπλανή συρταριέρα. Οι δύο δημιουργίες έχουν περισσότερο από έναν αιώνα διαφορά, όμως μοιράζονται παρόμοια γεωμετρική λογική. Αυτές ακριβώς οι σχέσεις, ανάμεσα στα αντικείμενα, αποτελούν την ουσία του interior.

Η τραπεζαρία γίνεται σκηνή για το design

Στην τραπεζαρία, ένα τσιμεντένιο τραπέζι πλαισιώνεται από τις Chippendale καρέκλες του Denise Scott Brown και του Robert Venturi από τη δεκαετία του ’80. Πάνω από τη σύνθεση κρέμεται ένας πολυέλαιος του Franz West από το 1991, ενώ ένα επιδαπέδιο φωτιστικό του Andrée Putman προσθέτει ακόμη μία αναφορά στη γαλλική design σκηνή. Στην κουζίνα, η ίδια λογική συνεχίζεται με ένα Fortuny φωτιστικό πάνω από τη νησίδα, σκαμπό σχεδιασμένα από τον ίδιο τον Excoffier και κατασκευασμένα από τοπικούς τεχνίτες και background από μαροκινά πλακάκια.

Η τοπική Βηρυτός μέσα στο διεθνές design

Παρότι η κατοικία είναι γεμάτη διεθνή design icons, η Βηρυτός δεν αποτελεί ένα απλό σκηνικό. Ο Excoffier έχει ενσωματώσει στο σπίτι αντικείμενα που κατασκευάστηκαν πολύ κοντά σε αυτό, από τον καναπέ και το τσιμεντένιο τραπέζι μέχρι τα ράφια τούβλα και τα σκαμπό της κουζίνας. Ακόμη πιο απρόσμενα είναι τα δύο τεράστια ψεύτικα χωνάκια παγωτού στην κρεβατοκάμαρα, τα οποία εντόπισε σε ένα τοπικό παγωτατζίδικο. Η ξεθωριασμένη τους εμφάνιση του θύμισε το καλοκαίρι στον Λίβανο.

Στο υπνοδωμάτιο, δύο καρέκλες του Robert Mallet-Stevens συνυπάρχουν με φωτογραφίες του John Baldessari, ενώ στο μπάνιο η πιο αυστηρή αισθητική εκφράζεται μέσα από τα πλακάκια Winckelmans. Έτσι, ακόμη και οι πιο ιδιωτικοί χώροι παραμένουν μέρος της ίδιας σχεδιαστικής αφήγησης.

Το διαμέρισμα του Excoffier δεν λειτουργεί ως μια συμβατική συλλογή από αντίκες, αλά είναι περισσότερο ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές, κουλτούρες και κλίμακες.

Με πληροφορίες από Architectural Digest
All Photos by Matthieu Salvaing