O Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος εστιάζει στη νέα κινηματογραφική εποχή και τα ταλαντούχα αστέρια της.

Μετατόπιση στην κινηματογραφική παραγωγή

Η μεγάλη προσθήκη των υπερηρώων άλλαξε τα πάντα στον τρόπο που η νεότερη γενιά παρακολουθεί, αλλά και «βλέπει», το σινεμά, αποκλειστικά ως θέαμα συγκεκριμένου ύφους. Οι μόνοι δύο που κάνουν τη διαφορά στο box office είναι ο Τζέιμς Κάμερον, που καταφέρνει με άνεση να βάζει στις αίθουσες και γυναίκες με τη μεικτή θεματική ευαισθησία των ταινιών του (δηλαδή του “Avatar”, αφού με αυτό ασχολείται στον αιώνα που διανύουμε), και βέβαια ο Κρίστοφερ Νόλαν, που έχτισε μια λεγεώνα πιστών, ικανών να δουν ακόμη και την ιστορία του τηλεφωνικού καταλόγου, αν επιλέξει να τον σκηνοθετήσει! Αυτό που λείπει από τον ετήσιο λογαριασμό του box office είναι το παλιό καλό δράμα, το «σαλονάτο φιλμ» που έλεγαν οι βετεράνοι διανομείς, το οποίο είτε δεν παράγεται είτε αντικαθίσταται από σειρές που διαρκούν περισσότερο και δεν απαιτούν από τον θεατή να ρισκάρει έξοδο και έξοδα. Περιττό να σημειωθεί πως το streaming, ειδικά κατά την περίοδο του lockdown, έπληξε τη συνήθεια της αίθουσας, με αποτέλεσμα να ευνοηθούν τα live events αμέσως μετά, έναντι του κλασικού moviegoing habit. Μιλώντας πρόσφατα με τον Βιμ Βέντερς, η εμβύθιση στο binge watching ξεθυμαίνει όσο πυρετωδώς αναπτύχθηκε και ο ίδιος αισιοδοξεί πως το δώρο της συλλογικής εμπειρίας περιμένει τους -ήδη κουρασμένους από το TikTok- νέους θεατές, απλά γιατί το storytelling όπως βιώνεται στην αίθουσα δεν συγκρίνεται με κανένα υποκατάστατο. Δεν συμμερίζομαι ακριβώς τη φωτεινή του ματιά, αλλά μπορεί και να έχει δίκιο, γιατί όλα κάνουν κύκλους, και μάλιστα πολύ συντομότερα από ό,τι στο παρελθόν. Σίγουρα, η δύναμη της καλής ταινίας αξιακά παραμένει, σε μια meta-εποχή που, όπως και στο σινεμά, τίποτε δεν πεθαίνει.

«Παράσιτα» & Άλλες ιστορίες

Ανέκαθεν, η παγκόσμια παραγωγή προσέφερε ποικιλία ειδών και κινηματογραφικά φαινόμενα που ξεκινούσαν ταπεινά και γοήτευαν το συλλογικό υποσυνείδητο. Τα Όσκαρ, επειδή αναγκάστηκαν από τις κοινωνικές περιστάσεις και τις επιταγές για συμπεριληπτικότητα, εμπλούτισαν το δυναμικό που τα συναποτελεί με μέλη νεότερα, κυρίως προερχόμενα από χώρες εκτός ΗΠΑ, γι’ αυτό και ταινίες όπως τα «Παράσιτα» ή το “Moonlight” απέσπασαν Όσκαρ καλύτερης ταινίας - κάτι που αποκλείεται να κατάφερναν τα συμβατικότερα δράματα του παρελθόντος.

Τα φεστιβάλ

Τα φεστιβάλ, μικρά και μεγάλα, έχουν εξελιχθεί σ’ έναν ενδιαφέροντα πόλο έλξης και σωτηρίας των φλας και των καλλιτεχνικών ταινιών, αντίστοιχα. Από τη μία, το branding έχει γίνει θεσμός και οι ηθοποιοί μοιάζουν απενοχοποιημένοι, φορώντας ρούχα υψηλής ραπτικής ή κουβαλώντας δόκιμα και απίθανα αξεσουάρ στο κόκκινο χαλί, προς τέρψη του πλανήτη, που πλέον χαζεύει τον fashion συναγωνισμό. Από την άλλη, χρησιμεύουν σαν μοχλοί εναλλακτικής διανομής: ταινίες μικρότερου προϋπολογισμού βρίσκουν καταφύγιο στα προγράμματα των φεστιβάλ. Ακόμη και στα παράλληλα, συναντούν το κοινό τους σε μια μεγάλη τουρνέ, που συνήθως ξεκινά από τις Κάννες, τη Βενετία, το Βερολίνο και συνεχίζεται σε όλον τον κόσμο. Ενίοτε, μάλιστα, δεν καταλήγουν σε παραδοσιακή διανομή, αλλά σε curated πλατφόρμες, όπως το Mubi ή το Cinobo. Και εδώ, παρατηρούμε βαθύ διαχωρισμό ανάμεσα στις προβεβλημένες και αναμενόμενες παραγωγές και τα μικρά διαμάντια που περιμένουν να τα ανακαλύψεις.

Γιώργος Λάνθιμος

Ένας ταλαντούχος και μεθοδικά εξελίξιμος σκηνοθέτης, με ιδιαίτερη ματιά και πρωτότυπη πρόταση, που άντεξε στην άχαρη προσμονή για την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία μετά το μπαμ του «Κυνόδοντα», επέμεινε σ’ ένα προσωπικό όραμα και δικαιώθηκε από το αποτέλεσμα. Καθόλου αμελητέα λεπτομέρεια: ξέρει να διευθύνει τους ηθοποιούς, ανακάλυψε την κρυφή ποιότητα του Κόλιν Φάρελ, που ελάχιστοι είχαν διακρίνει μέχρι τότε, χάρισε Όσκαρ στην Ολίβια Κόλμαν και την Έμμα του, προκάλεσε τον θαυμασμό της Νικόλ Κίντμαν, γι’ αυτό κι εκείνοι/ες τον εμπιστεύονται τυφλά!

Νέα movie icons

Αν υποθέσουμε πως οι πέντε από τους μεγαλύτερους σταρ της εποχής -πέραν των Μπραντ Πιτ, Τομ Κρουζ, Λεονάρντο ντι Κάπριο- είναι οι Τίμοθι Σαλαμέ, Ζεντέγια, The Rock, Σίντνεϊ Σουίνι και Ράιαν Ρέινολντς, ηθοποιοί αγρίως διαφορετικοί σε φυσιογνωμία και υποκριτική ικανότητα, τότε όλα τα μεγέθη και οι ευαισθησίες χωράνε στη μεγάλη οθόνη, η οποία πλέον δεν έχει κανένα κόμπλεξ με τη μικρή, κι έτσι όλοι παίζουν παντού. Η αναγνωρισιμότητα, που μεταφράζεται σε εκατομμύρια followers στα κοινωνικά δίκτυα, συνωστισμό χορηγών και υψηλότατες αμοιβές, δεν εξαργυρώνεται πάντα σε εμπορική επιτυχία. Οι θεατές δεν τσιμπάνε μόνο από τα ονόματα, αν δεν τους ενδιαφέρει το θέμα. Και με εξαίρεση το “Oppenheimer”, τα Όσκαρ δεν συμφωνούν με τα γούστα της μάζας. Φετινή απόδειξη, το “KPop Demon Hunters”, που πρόλαβε να κάνει σχεδόν 100 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις στις ΗΠΑ, πριν σπάσει τα κοντέρ στο Netflix.

«Σίγουρα, η δύναμη της καλής ταινίας αξιακά παραμένει, σε μια meta-εποχή που, όπως και στο σινεμά, τίποτε δεν πεθαίνει»

Κεντρική φωτογραφία: Η Cate Blanchett στο κόκκινο χαλί πριν από την προβολή της ταινίας “A Star Is Born” στο πλαίσιο του 75ου Φεστιβάλ Κινηµατογράφου της Βενετίας

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΗΣ ΚΑΒΑΤΖΙΚΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΤΕΥΧΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026