Αποζητώντας την ανθρώπινη επαφή και αποκαλύπτοντας επί σκηνής την ολότητά της ως γυναίκα και ηθοποιός, η Μαρία Ναυπλιώτου καταφέρνει μοναδικές ερμηνείες, ενώ η ησυχία στον τρόπο που ωριμάζει την καθιστά ένα σύγχρονο role model διαχρονικής γυναικείας ομορφιάς.

Αυτή η γυναίκα έχει στο βλέμμα και τη συμπεριφορά της μία στοργή για το ανθρώπινο είδος. Το βελούδινο πρόσωπό της είναι μεν ο καμβάς για τις ηρωίδες που υποδύεται, αλλά ταυτόχρονα υποδηλώνει την ηρεμία που κατέκτησε μέσα στα χρόνια, επενδύοντας στην αποδοχή του εαυτού της. Έμαθε να τον αγαπάει και να τον παίρνει αγκαλιά, παραμερίζοντας την ανασφάλεια της αποδοχής από τους άλλους. Δεν ξέρω εάν ήταν το πλήγμα της πρόωρης απώλειας και των δύο γονέων της από καρκίνο ή τα χρόνια της ψυχοθεραπείας που την έκαναν να σκέφτεται με άξονα τη συμπαντική αγάπη, αλλά η Μαρία είναι μία απέραντη αγκαλιά αποδοχής και κατανόησης. Φέτος, συμπληρώνει 41 ολόκληρα χρόνια επί σκηνής, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ήταν χορεύτρια.

Η παράσταση & οι ρόλοι

Πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το Ακρωτήρι» του Sharr White, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, που παρουσιάζεται στο θέατρο Radio City της Θεσσαλονίκης. Μαζί της, ο Νικόλας Παπαγιάννης, ο Αυγουστίνος Κούμουλος και η Στεφανία Ζώρα. Είναι η τρίτη φορά που ο Οδυσσέας τη σκηνοθετεί, μετά το μνημειώδες “Masterclass”, όπου υποδύθηκε τη Μαρία Κάλλας, και τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο». «Μου αρέσει ο αναπάντεχος τρόπος που ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει τα έργα. Κάνει μία ανάγνωση που σε αιφνιδιάζει, ασχολείται πολύ με τους ηθοποιούς και τους ρόλους. Δεν παθαίνει “σκηνοθετίτιδα” αναζητώντας ευρήματα. Εμένα αυτό με ενδιαφέρει. Υπάρχει, φυσικά, κι εκείνη η σκηνοθεσία που δίνει προτεραιότητα στα φώτα και στα σκηνικά, αλλά εμένα, ως ηθοποιό και ως θεατή, με νοιάζει εκείνο το θέατρο το οποίο επικεντρώνεται στον άνθρωπο που βρίσκεται επάνω στη σκηνή και αφηγείται μια ιστορία. Σαφώς, με τη βοήθεια σκηνικών, φώτων, κουστουμιών, αλλά χωρίς αυτά να είναι η πρωταρχική συνθήκη. Αυτό, λοιπόν, το βρήκα στον Οδυσσέα, με τον οποίο τώρα μετράμε αισίως τρεις συνεργασίες. Στο “Ακρωτήρι”, η ηρωίδα μου είναι βιολόγος, μια γυναίκα που σε όλη τη ζωή της μελετά την άνοια, μέχρι που στο τέλος παθαίνει η ίδια Αλτσχάιμερ - μία ασθένεια που απασχολεί έντονα την κοινωνία μας σήμερα. Στην οικογένειά μου έχουμε ανθρώπους που έχουν αυτήν τη νόσο, οπότε έχω έρθει σε επαφή μαζί της - δεν μου είναι ξένη. Παράλληλα, όμως, στο έργο υπάρχουν και έντονα στοιχεία αστυνομικού θρίλερ. Είναι σαν να βλέπεις να διαδραματίζονται δύο ιστορίες συγχρόνως μπροστά σου. Μαζί με την απώλεια μνήμης και συνείδησης της ηρωίδας, παρακολουθούμε ένα σενάριο τρόμου, αφού αλλιώς παρουσιάζονται τα πράγματα στην αρχή και άλλη είναι η αλήθεια που αποκαλύπτεται στο τέλος», αποκαλύπτει.

Αναρωτιέμαι πόσο χρόνο χρειάζεται για να επανέλθει μετά τη σπαρακτική ερμηνεία της στην παράσταση. Η απάντησή της με εκπλήσσει: «Αμέσως. Δεν είμαι ηθοποιός της μεθόδου, όπως οι Αμερικανοί σταρ του σινεμά, οι οποίοι μπαίνουν σ’ έναν ρόλο και δεν βγαίνουν από αυτόν ούτε στα διαλείμματα των γυρισμάτων. Είμαι ηθοποιός του θεάτρου. Μία παράσταση επαναλαμβάνεται κάθε βράδυ, δεν είναι γύρισμα ταινίας όπου κάνεις 3-4 φορές τη λήψη και πας στην επόμενη. Εάν ζούσα μέσα στον ρόλο για μία ολόκληρη σεζόν, θα χρειαζόμουν νοσηλεία. Για μένα, το θέατρο -και η Τέχνη γενικότερα- θα έπρεπε να ακολουθεί τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, όπως όταν ήμασταν παιδιά. Λέγαμε “εγώ θα κάνω τον κλέφτη κι εσύ τον αστυνόμο” και λειτουργούσαμε με τη διαίσθησή μας. Την επόμενη μέρα, αλλάζαμε ρόλους και μπαίναμε απόλυτα σε αυτούς. Εκεί βασίζεται και το θέατρο. Είναι ένα παιχνίδι που, την ώρα που το παίζεις, το καθοδηγείς, αλλά θα σε παρασύρει και σε συναισθηματικές καταστάσεις, οι οποίες δημιουργούν το κλάμα, το γέλιο, την τρέλα, τον θυμό. Επί της ουσίας, ακολουθείς τα βήματα για να “διολισθήσεις” χωρίς αναστολές σ’ έναν άλλο χαρακτήρα. H πρώτη υποκριτική “οδηγία” που πήρα στη ζωή μου ήταν μέσα από το έργο του Οδυσσέα Ελύτη. Στα “Ανοιχτά χαρτιά”, ο ποιητής ανέφερε ότι έγραφε ποίηση, γιατί ήθελε να είναι ο εαυτός του ολόκληρος και όχι αυτός που είναι εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου. Εκεί ανοίχτηκε μπροστά μου ένας άλλος ορίζοντας, αφού στη σκηνή πρέπει να ανέβεις ο εαυτός σου ολόκληρος, όπως είσαι, με τα καλά και τα κακά σου. Χρειάζεται γενναιότητα για να δείξεις στον άλλον τα ευάλωτα σημεία και τις ατέλειές σου. Αν το καταφέρεις αυτό, αρχίζοντας να λες τα λόγια σου, στα μάτια του θεατή μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο. Σίγουρα, στο “Masterclass” ένιωσα την υπαρξιακή αγωνία της Μαρίας Κάλλας. Βέβαια, σε κάποια κομμάτια μπορούσα να ταυτιστώ λόγω ιδιότητας: η αγωνία στη σκηνή, το πώς σε βλέπει ο κόσμος και τι προσδοκίες έχει από εσένα, η σχέση με την επιτυχία και την αποτυχία».

Η Μαρία, αναμφίβολα, ανήκει στις ηθοποιούς που το κοινό θα αναζητήσει κάθε επόμενη δουλειά τους, σαν το όνομά της να αποτελεί εγγύηση για την επιτυχία τού τι θα δει επί σκηνής. «Μακάρι να συμβαίνει αυτό, αλλά είναι τροχοπέδη να ξεκινάς λέγοντας θα κάνω κάτι γιατί θα έχει επιτυχία. Το θέμα είναι να υπάρχει ένα έργο που σε ενδιαφέρει και ένας χαρακτήρας περίπλοκος, τον οποίο θέλεις να εξερευνήσεις και να αναμετρηθείς μαζί του», παραδέχεται. Παρά την εμβέλεια του ταλέντου της, η ίδια δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να δουλέψει εκτός Ελλάδας: «Αυτήν τη δουλειά δεν την επέλεξα για να γίνω γνωστή, σταρ ή celebrity, αλλά γιατί ικανοποιούσε μία μεγάλη ανάγκη έκφρασης και εκτόνωσης των ανησυχιών μου. Μέσα στον κόσμο της Τέχνης βρήκα παρηγοριά, διαφυγή και καταφύγιο. Γι’ αυτό επέλεξα να γίνω καλλιτέχνιδα. Το “εκτός Ελλάδας” συνεπάγεται ένα μεγάλο κομμάτι αναγνωρισιμότητας. Είμαι φιλόδοξη στη δουλειά μου, αλλά όχι ματαιόδοξη. Εδώ παίζω πολύ πιο σημαντικά πράγματα απ’ ό,τι θα έπαιζα στο Λος Άντζελες, κυνηγώντας την τύχη μου για να γίνω διάσημη».

Από τερματοφύλακας μπαλαρίνα

Και όμως. Υπήρξε αγοροκόριτσο, άτακτη, ανήσυχη και η καλύτερη τερματοφύλακας της γειτονιάς. Όπως μου λέει: «Δεν πέρναγε η μπάλα από τα δίχτυα μου, με διάλεγαν όλες οι ομάδες». Στον χορό την οδήγησε η μητέρα της, θεωρώντας ότι δεν είχε καλή στάση σώματος. «Εξωτερικά φαίνομαι ήσυχη, αλλά δεν είμαι. Υπήρχε μία ενέργεια μέσα μου που έπρεπε να εκτονωθεί. Με το που μπήκα στη σχολή χορού, αποφάσισα ότι θα γίνω χορεύτρια. Φυσικά, με τα χρόνια και τη δουλειά που έκανα με τον εαυτό μου, όλα όσα με αναστάτωναν και μου δημιουργούσαν ανησυχίες έχουν ηρεμήσει. Η περιέργεια, όμως, και το ότι ακόμη έλκομαι από τα δύσκολα, είναι κομμάτι εκείνης της ανήσυχης έφηβης. Όλη την ένταση της εφηβείας την εκτόνωσα στα μαθήματα χορού, και έτσι δεν έμπλεξα ποτέ με κακές παρέες ή εξαρτήσεις. Συν το γεγονός ότι η μητέρα μου μας έφερνε -εμένα και τον αδερφό μου- σε επαφή με τις Τέχνες από πολύ μικρά. Αυτό γέννησε σε εμάς ένα είδος περιέργειας προς την Τέχνη και αγάπης προς τα Γράμματα, με την έννοια της ελευθερίας της φαντασίας: να κολυμπήσεις σε κόσμους που θα σε ταξιδέψουν και θα σε παρηγορήσουν», εξηγεί. Για την ιστορία, πάντως, το πέρασμά της από τον χορό στην υποκριτική έγινε εξαιτίας του Νίκου Περάκη, ο οποίος μαζί με τον Γιώργο Πανουσόπουλο και τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο είχαν εταιρία που έκανε διαφημίσεις. Εκείνη πρωταγωνιστούσε σε διαφημιστικά σποτ, ο σκηνοθέτης την έστειλε σ’ ένα casting, και έτσι πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία της Μαρίας Ντούζα για την αποφοίτησή της, «Από δω και πέρα».

«Νεότερη, πίστευα ότι ήμουν πιο ανεξάρτητη. Ουσιαστικά, ήμουν πιο απομονωμένη, φοβόμουν τη στενή επαφή για να μην πληγωθώ. Φοβόμουν να πλησιάσει κάποιος πολύ κοντά και να δει κάτι από εκείνα που απέκρυπτα, κάτι από τα ελαττώματά μου».

Ο χρόνος & τα δώρα του

«Στο πέρασμα των χρόνων, έχω διαπραγματευτεί πολλά υπαρξιακά ζητήματα. Όταν κάνεις καλή διαχείριση των φόβων που αποκαλύπτει κάθε νέα δεκαετία της ζωής σου, φτάνεις στην αποδοχή, που είναι και η σωτηρία. Κάθε δεκαετία, περνάς σε άλλη “πίστα”, που έχει διαφορετικές δυσκολίες, αλλά και δώρα να σου προσφέρει. Με ζητήματα που με απασχολούσαν πολύ έκλεισα τους λογαριασμούς, και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το να ανοίγουν, όμως, νέοι λογαριασμοί σημαίνει ότι είμαστε υγιείς, ζωντανοί. Εξάλλου, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι πιο παραγωγικές, δημιουργικές κι ευτυχισμένες δεκαετίες της ζωής είναι η έβδομη και η όγδοη, παρά τις αναστατώσεις, τους τρόμους, τις ανασφάλειες, το ότι πλησιάζουμε στο γήρας και τον θάνατο. Εγώ στα 25 μέσα μου ήμουν ένα αγρίμι, ενώ τώρα το αγρίμι έχει ηρεμήσει και η ενέργεια που μπορεί να κρύβει ο πυρήνας αυτού του πράγματος μού δίνει μόνο δώρα. Το πέρασμα της ηλικίας δεν αφαιρεί μόνο, προσφέρει κιόλας. Ωστόσο, όταν ανοίγουν οι καταπακτές της σκέψης για το γήρας και τον θάνατο, είναι ζόρικα τα πράγματα: χρειάζεται ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση, ανασκούμπωμα και δουλειά». Τη ρωτώ ποιο κεφάλαιο τη βασάνισε περισσότερο, αλλά κατάφερε να το κλείσει: «Οι ανασφάλειες», παραδέχεται. «Σε απασχολούν λιγότερο οι άλλοι, οπότε σταματούν πολλά αρνητικά συναισθήματα που συνδέονται με το πώς σε βλέπουν, σταματάς να υποθέτεις τι σκέφτονται εκείνοι για σένα ή να ερμηνεύεις τις συμπεριφορές τους. Τελειώνει η υπερανάλυση των πράξεων των άλλων. Παύεις να θέλεις να τους αλλάξεις και προσπαθείς να αλλάξεις εσένα, ώστε η συμβίωση με τον εαυτό σου να είναι πιο ήρεμη, παραγωγική, ουσιαστική. Όταν γνωρίζεις τον εαυτό σου, σε ενδιαφέρει περισσότερο να τον παρηγορείς, να τον παίρνεις αγκαλιά. Σταματάει το αυτομαστίγωμα. Η δυνατότητα να βλέπεις τα λάθη σου σε οδηγεί στο να ζητάς συγγνώμη, να παίρνεις την ευθύνη του εαυτού σου. Επίσης, θέλω να ζω με τους ανθρώπους και όχι μόνη πια, κάνοντας ότι δεν τους έχω ανάγκη. Νεότερη, πίστευα ότι ήμουν πιο ανεξάρτητη. Ουσιαστικά, ήμουν πιο απομονωμένη, φοβόμουν τη στενή επαφή για να μην πληγωθώ. Φοβόμουν να πλησιάσει κάποιος πολύ κοντά και να δει κάτι από εκείνα που απέκρυπτα, κάτι από τα ελαττώματά μου».

Οι οικογένειες

«Το κεφάλαιο δημιουργίας οικογένειας το έκλεισα γύρω στα 40 μου. Εκεί είπα οριστικά “τέλος”, παρόλο που είχα ακόμη τη δυνατότητα να κάνω παιδιά. Αγαπώ πολύ τα παιδιά, είχα στενή σχέση μαζί τους από πολύ νέα, όταν δίδασκα χορό. Οι αγαπημένες μου τάξεις ήταν αυτές με παιδιά από 3 έως 7 ετών. Μπορούσα να συνδεθώ με τις ανάγκες τους. Όμως, η πορεία της ζωής, οι επιλογές, το πώς ήθελα να δημιουργήσω οικογένεια και με ποιες συνθήκες, έπαιξαν ρόλο και, από τη στιγμή που αυτό δεν μπορούσε να συμβεί, προτίμησα να κλείσω το κεφάλαιο, παρά να δημιουργήσω κάτι, στο οποίο, τελικά, δεν θα μπορούσα ούτε εγώ να αφοσιωθώ στον βαθμό που θα ήθελα. Τα πάντα, για μένα, εξαρτώνται από τη σχέση. Δεν αποκτάς παιδιά επειδή πρέπει ή για να σου δώσουν ένα ποτήρι νερό ή για να μη μείνεις μόνος. Κάνεις παιδιά όταν σε εμπνεύσει και εμπνευστεί από σένα ένας άλλος άνθρωπος. Τόσο απλά. Από τη στιγμή που αυτό δεν συνέβη, δεν ήθελα να το κάνω διαφορετικά. Ήταν απόφαση καθαρά συναισθηματική και είμαι απόλυτα συμφιλιωμένη με αυτό σήμερα. Βλέποντας, δε, τι συμβαίνει γύρω μου, σε μεγάλο ποσοστό, στις σχέσεις πρώην συντρόφων και στον αντίκτυπο που αυτές έχουν στα παιδιά τους, νιώθω πως η απόφασή μου ήταν πολύ σωστή. Εξάλλου, έχω οικογενειακό πυρήνα. Για μένα, την οικογένεια δεν την κάνουν τα παιδιά, αλλά οι ανθρώπινοι δεσμοί. Το νοιάξιμο, η φροντίδα, η αγάπη. Να αφήνεις τα πάντα, όταν ένας άνθρωπος σε χρειάζεται. Τα παιδιά -εκ των πραγμάτων- είναι η συνέχεια της ζωής, αλλά δεν σημαίνει πως μόνο με αυτά υπάρχει οικογένεια. Όταν υπάρχουν μέρες που σκέφτομαι περισσότερο τον αδελφό μου ή την καλύτερή μου φίλη, απ’ ό,τι σκέφτομαι τον εαυτό μου, αυτό για μένα σημαίνει “οικογένεια”. Το γήρας -και η μοναξιά που επιφέρει- είναι μεγάλη πηγή ανασφάλειας για όλους, είτε έχουμε παιδιά είτε όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν παιδιά και αυτά δεν ενδιαφέρονται για τους γονείς τους. Εάν έχεις δημιουργήσει βαθιές σχέσεις και οι άνθρωποι σε νοιάζονται, όπως τους νοιάζεσαι κι εσύ, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα μείνεις μόνος στα γηρατειά, επειδή δεν έγινες γονιός. Δεν πιστεύω ότι μόνο το αίμα σου μπορεί να σε νοιαστεί. Εκείνοι που δημιουργούν βαθείς δεσμούς με τους άλλους, δεν θα μείνουν μόνοι τους».

«Τελευταία κλήση»

Πρωταγωνιστεί στην ταινία «Τελευταία κλήση» του Sherif Francis, η οποία αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον -στις 19 Μαρτίου στους κινηματογράφους-, καθώς βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τα οποία συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία, όταν ένας γνωστός εγκληματίας κρατούσε όμηρη μια οικογένεια στο Παγκράτι, απειλώντας να την ανατινάξει, αν δεν εμφανιζόταν ζωντανά στην τηλεόραση. «Υποδύομαι την αρχισυντάκτρια του δελτίου ειδήσεων, που έρχεται σε επαφή με τους ανθρώπους του καναλιού, αλλά κυρίως με τον νεαρό δημοσιογράφο (Γιώργος Μπένος), με τον οποίο ο εισβολέας-εγκληματίας (Ορφέας Αυγουστίδης) ζητάει να συνομιλήσει ζωντανά στον αέρα. Εγώ δίνω τις οδηγίες στον δημοσιογράφο, όσο ακούμε τηλεφωνικά τον εισβολέα να επικοινωνεί μαζί του». Στην ταινία πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Δημήτρης Λάλος, Νίκος Ψαρράς, Ρένια Λουιζίδου, Ερρίκος Λίτσης και Θοδωρής Σκυφτούλης.

«Στο πέρασμα των χρόνων, έχω διαπραγματευτεί πολλά υπαρξιακά ζητήματα. Όταν κάνεις καλή διαχείριση των τρόμων που αποκαλύπτει κάθε νέα δεκαετία της ζωής, φτάνεις στην αποδοχή που είναι και η σωτηρία σου».

Ιnfo: Η παράσταση «Το Ακρωτήρι» παρουσιάζεται στο θέατρο Radio City της Θεσσαλονίκης, με παραστάσεις από Πέμπτη έως Κυριακή. Η ταινία «Τελευταία κλήση» έρχεται στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 19 Μαρτίου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ (THISISNOTANOTHERAGENCY)

STYLING ΕΛΕΝΑ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ

MAKE UP & HAIR ARTIST ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΥ (BEEHIVE ARTISTS)

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ THE DOLLI AT ACROPOLIS ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗΣ

Κεντρική φωτογραφία: Ζιβάγκο από extra fine cashmere και καµπαρντίνα από κασµίρ, όλα Falconeri. Καλσόν, Calzedonia Κολιέ από χρυσό 22Κ, Lalaounis

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ GLOW ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026