Η αποχώρηση του Pieter Mulier από την Alaïa σηματοδοτεί το τέλος μιας δημιουργικής περιόδου που επανακαθόρισε τη θέση του ιστορικού παρισινού οίκου στη σύγχρονη μόδα. Σε μια εποχή όπου η πολυτέλεια συχνά ταυτίζεται με τον θόρυβο και την υπερβολή, ο Βέλγος σχεδιαστής επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο: αυτόν της ακρίβειας, της σιωπηλής δύναμης της φόρμας και της απόλυτης προσήλωσης στο σώμα. Πέντε χρόνια ήταν αρκετά για να αποδείξουν ότι η ουσία μπορεί να είναι πιο ισχυρή από το εντυπωσιακό.
Όταν ο Mulier ανέλαβε τη δημιουργική διεύθυνση της Alaïa το 2021, το στοίχημα ήταν διπλό. Από τη μία, έπρεπε να οδηγήσει έναν οίκο με έντονη ιστορική ταυτότητα στο παρόν κι από την άλλη, να διαχειριστεί τη βαριά σκιά του ιδρυτή του, Azzedine Alaïa. Ο Τυνήσιος δημιουργός υπήρξε ένας σχεδιαστής που λάτρευε το ανθρώπινο σώμα, το μελετούσε εμμονικά και το «έχτιζε» με την ακρίβεια ενός couturier και την αυστηρότητα ενός γλύπτη. Η διαδοχή του δεν ήταν ποτέ μια απλή υπόθεση.
Με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Institut Saint-Luc των Βρυξελλών και σχεδόν δύο δεκαετίες εμπειρίας στο πλευρό του Raf Simons, ο Mulier προσέγγισε την Alaïa ως ζωντανό οργανισμό που εξελίσσεται και μεταβάλλεται συνεχώς. Οι συλλογές του χαρακτηρίστηκαν από γλυπτικές σιλουέτες, έντονους όγκους και πειραματισμούς με νέα υλικά, χωρίς να χάνεται ποτέ η αίσθηση της πειθαρχίας. Οι αναφορές στη couture των μέσων του 20ού αιώνα, αλλά και στη φωτογραφική ματιά των Richard Avedon και Irving Penn, έδιναν στις πασαρέλες του μια αίσθηση διαχρονικής κομψότητας.
Ιδιαίτερη σημασία είχε ο τρόπος με τον οποίο επανέφερε τη θεατρικότητα στην πασαρέλα χωρίς «θόρυβο». Εντυπωσιακά cocoon-like ρούχα που τύλιγαν το σώμα, ασύμμετρες τουαλέτες με κουκούλες, κάλτσες έως τον μηρό και λεπτομέρειες με κρόσσια συνέθεταν ένα σύμπαν αισθησιακό αλλά ποτέ προφανές. Κάθε εμφάνιση έμοιαζε να συνομιλεί άμεσα με την κίνηση και τη σωματικότητα, επιβεβαιώνοντας ότι η Alaïa παραμένει ένας οίκος που ξεκινά και καταλήγει στο σώμα.
Παράλληλα, ο Mulier απέδειξε ότι η δημιουργικότητα και η εμπορική επιτυχία δεν είναι αντίθετες έννοιες. Υπό τη δική του καθοδήγηση, ο οίκος παρουσίασε αξεσουάρ που εξελίχθηκαν σε σύγχρονα icons. Η τσάντα Teckel, με την επιμήκη σιλουέτα της, έγινε αμέσως αναγνωρίσιμη, ενώ οι mesh μπαλαρίνες με λουράκι Mary Jane απέκτησαν θέση στη γκαρνταρόμπα της σύγχρονης γυναίκας. Ακόμη και η εισαγωγή του denim, με στρογγυλεμένους όγκους και έντονα τονισμένη μέση, λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στο καθημερινό και το αυστηρά γλυπτικό.
Η ανακοίνωση της αποχώρησής του από την Alaïa επιβεβαιώνει ότι ο οίκος εισέρχεται σε μια μεταβατική φάση, με την τελευταία συλλογή του Mulier να παρουσιάζεται τον Μάρτιο στο Παρίσι. Οι πληροφορίες που τον θέλουν να κατευθύνεται προς τη Versace ενισχύουν την αίσθηση ότι ο ίδιος ετοιμάζεται να ανοίξει ένα νέο, πιο εξωστρεφές κεφάλαιο.
